หวงก้างแบบเนียนๆ

คำพูดทิ้งท้ายของมีนาราเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท ราวกับเศษแก้วชิ้นเล็กๆ ที่บาดลึกอยู่ใต้ผิวหนัง แม้บรรยากาศในงานเลี้ยงฉลองความร่วมมือทางธุรกิจค่ำคืนนี้จะหรูหราอลังการเพียงใด เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเคล้าเสียงหัวเราะของผู้คนในชุดสูทและราตรีสโมสรจะระรื่นหูแค่ไหน แต่สำหรับคิมหันต์แล้ว ทุกอย่างรอบตัวกลับกลายเป็นเพียงภาพเบลอที่ไร้ความหมาย "แผนการล้มละลายบริษัท... งั้นเหรอ" ชายหนุ่มพึมพำกับแก้วแชมเปญในมือ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะขอบแก้วใสเบาๆ เป็นจังหวะเพื่อข่มความไหวหวั่นในอก เขาแบกรับภาระหนี้สินมหาศาลของครอบครัวไว้บนบ่ามานานเกินกว่าจะยอมให้ใครมาพังมันลงด้วยเกมการเมืองสกปรก ยิ่งคิดถึงคำขู่ของคู่หมั้นทางธุรกิจของภูวดล ความกระวนกระวายก็ยิ่งตีรวนขึ้นมาจนน่าหงุดหงิด "ยืนเหม่ออะไรอยู่ตรงนี้ครับ คุณผู้ช่วย" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับกลิ่นอายน้ำหอมบุรุษผสมกลิ่นอายจางๆ ของแอลกอฮอล์ราคาแพงที่ลอยมาแตะจมูก คิมหันต์ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร ประธานหนุ่มผู้หยิ่งยโสและปากร้ายเป็นที่หนึ่งกำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เคียงข้าง คิมหันต์หันไปสบตา ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย ไร้พิรุธ "ผมแค่กำลังคิดว่า แชมเปญราคาแพงแก้วนี้ รสชาติสู้ความน่าเบื่อของงานเลี้ยงไม่ได้เลยสักนิดครับ ท่านประธาน" ภูวดลหรี่ตามองคนปากเก่ง รอยยิ้มมุมปากหยักลึกขึ้นอย่างรู้ทัน แววตาคมกริบกวาดสำรวจใบหน้าหวานที่วันนี้ถูกแต่งแต้มด้วยความเคร่งเครียดเกินกว่าเหตุ "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะน่า... หรือว่ากำลังคิดถึงคำพูดของมีนาราเมื่อคืนจนสติหลุดไปแล้ว" คำพูดจี้ใจดำนั้นทำเอาคิมหันต์เกือบทำแก้วหลุดมือ แต่รอยยิ้มหยันก็ถูกยกขึ้นมากลบเกลื่อนความตกใจได้อย่างรวดเร็ว "ระดับผม ถ้าสติหลุดง่ายขนาดนั้น คงไม่ยืนอยู่ตรงนี้ให้ท่านประธานมาคอยตามจิกกัดหรอกครับ" ก่อนที่ภูวดลจะได้สวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบตามสไตล์ ร่างสูงโปรสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษอีกคนก็เดินแทรกเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าคิมหันต์เสียก่อน รอยยิ้มพินิจพิเคราะห์ส่งตรงมาพร้อมกับแววตาเป็นประกายวิบวับ "ขอโทษนะครับ พอดีผมมองคุณอยู่ตั้งนานแล้ว... สนใจไปดื่มต่อกันสองคนไหมครับ งานตรงนี้มันน่าเบื่อเกินไปสำหรับคนหน้าตาดีอย่างคุณ" ธาม หรือใครก็ตามที่กล้าเข้ามาขายขนมจีบกลางงานต่อหน้าต่อตาประธานบริษัท ย่อมไม่รู้ตัวเลยว่าพวกเขากำลังเหยียบอยู่บนปากปล่องภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที อุณหภูมิในรัศมีสามเมตรลดต่ำลงจนสัมผัสได้ ภูวดลขยับตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างคิมหันต์และชายแปลกหน้าคนนั้นอย่างแนบเนียน แต่เป็นการกระทำที่จงใจและออกนอกหน้าเสียจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง "ขอโทษนะครับ พอดีผู้ช่วยคนนี้ 'งานยุ่ง' มาก" ภูวดลเน้นเสียงต่ำ รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจากแววตาคู่นคมที่จ้องเขม็งไปยังแขกผู้มาเยือน "และถ้าคุณสายตาดีพอ น่าจะเห็นป้ายชื่อที่อกเสื้อเขานะครับว่านี่คือ 'คนสนิท' ของผม ไม่ใช่สมบัติสาธารณะที่จะมาเอ่ยปากชวนกันง่ายๆ" ชายหนุ่มผู้โชคร้ายหัวเราะแห้งๆ ออกมาเมื่อเจอสายตาดุจคมมีดของประธานหนุ่มพุ่งเข้าใส่ รีบยกมือยอมแพ้แล้วถอยหลังเดินเลี่ยงหายฝูงชนไปอย่างรวดเร็ว คิมหันต์ลอบถอนหายใจเบาๆ ปรายตามองคนข้างกายที่ยืนกอดอกตีสีหน้าบึ้งตึง "คุณภูวดลครับ เมื่อกี้คุณเล่นใหญ่เกินไปหรือเปล่า เขากแค่ชวนไปดื่มเองนะ" "หุบปากไปเลย คิมหันต์" ภูวดลหน้าตึงสนิท น้ำเสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่าน "ผมเกลียดพวกแมลงวันที่ชอบบินวนเวียนอยู่ใกล้ของหวง... และคุณก็รู้อยู่แก่ใจว่าผมเกลียดอะไรมากที่สุด" คำว่า 'ของหวง' กระแทกเข้ากลางใจของคนฟังอย่างจัง แม้จะเป็นคำพูดที่เต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและเผด็จการตามนิสัยของอีกฝ่าย แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ คิมหันต์เม้มปากแน่น ซ่อนความหวั่นไหวไว้ใต้ความกวนประสาท "ผมไม่ใช่ข้าวของของคุณนะครับท่านประธาน จะได้มาหวงก้างแบบเนียนๆ แบบนี้" "ผมไม่ได้เนียน ผมชัดเจนมากต่างหาก" ภูวดลโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วเนียน แววตาคมกริบฉายแววคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความเย็นชา "จำใส่สมองไว้ด้วยว่า ต่อให้ใครหน้าไหนเข้ามาจีบ คุณก็ไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าผมจะอนุญาต" ดวงตากลมโตสบประสานกับดวงตาคมเข้ม หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เคมีที่พวยพุ่งระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนคนรอบข้างไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ทว่า... วินาทีที่ความหวานกำลังจะก่อตัวขึ้นจนน่าหมั่นไส้ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคิมหันต์ก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศ คิมหันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหน้าจอแสดงข้อความตัวอักษรปริศนาจากเบอร์แปลก *[ภาพเอกสารบัญชีลับบริษัทของคุณกำลังถูกส่งให้สื่อมวลชนในอีก 10 นาทีข้างหน้า... เตรียมตัวรับแรงกระแทกได้เลย]* ลมหายใจของคิมหันต์สะดุดกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา ความหวาดกลัวที่พยายามกดทับไว้พรั่งพรูขึ้นมาทันที ภูวดลสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความสังเกต "เกิดอะไรขึ้น... ใครส่งอะไรมา" คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตาประธานหนุ่ม ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบา "แผนการล้มละลาย... มันเริ่มต้นเร็วกว่าที่เราคิด" **ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสนับสนุนและติดตามตอนนี้นะครับ**