กาแฟแก้วนั้นและสายตาดุๆ

ความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวางของท่านประธานหนุ่มนั้น หนักหน่วงเสียยิ่งกว่าแรงโน้มถ่วงในชั้นบรรยากาศสตราโตสเฟียร์ คิมหันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้ภายนอกเขาจะยังคงตีสีหน้านิ่งเรียบและเชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่แผ่นหลังบางภายใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกลับชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของภูวดลกำลังจ้องมองตรงมายังร่างของเขา ราวกับต้องการจะเฉือนเนื้อของเขาออกเป็นชิ้นๆ ด้วยสายตาคู่นั้น "คุณ... พูดว่าอะไรนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปนั้นราบเรียบจนน่ากลัว มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวที่ระเบิดออกมาเป็นเสียงตะโกน แต่มันคือความนิ่งสงบก่อนพายุทอร์นาโดลูกใหญ่จะพัดถล่มต่างหาก "ผมบอกว่า..." คิมหันต์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้าทั้งหมดกลับคืนมา มือเรียวที่ถือแก้วกาแฟอุ่นๆ อยู่เผลอบีบแน่นโดยไม่รู้ตัว "เอกสารกองนี้ ถ้าท่านประธานไม่อ่านทวนให้ละเอียดก่อนเซ็นอนุมัติ ต่อให้ผมเก่งแค่ไหน มันก็มีความเสี่ยงที่จะพลาดอยู่ดีครับ... หรือว่าท่านประธานกลัวว่าความจริงข้อนี้ จะทำให้เสียฟอร์มกันแน่ล่ะครับ" รอยยิ้มมุมปากที่ถูกส่งกลับมานั้นเยือกเย็นเสียจนอุณหภูมิในห้องปรับอากาศลดฮวบลงไปอีกหลายองศา ภูวดลไม่ตอบคำถามยียวนนั้น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทแบรนด์ดังย่างสามขุมเข้ามาหาคนที่ยืนถือวิสาสะวิจารณ์งานของเขาถึงโต๊ะทำงาน คิมหันต์ผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติเมื่อถูกร่างสูงใหญ่กดดันด้วยรัศมีอำนาจที่ล้นทะลัก "ปากเก่ง..." ภูวดลพึมพำลอดไรฟัน ดวงตาคมกวาดมองไปที่แก้วกาแฟในมือของอีกฝ่ายที่ยังส่งไอความร้อนระอุอยู่ "แล้วคิดว่าการเอากาแฟมารบกวนเวลาทำงานของผม แบบนี้มันเรียกว่ามืออาชีพเหรอ คุณคิมหันต์" "ผมไม่ได้ตั้งใจจะรบกวน..." "แต่คุณก็ทำ" ภูวดลสวนกลับทันควัน ระยะห่างระหว่างเขากับคิมหันต์เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นกาแฟอ่อนๆ จากตัวนายเอกลอยเข้ามาชิดปลายจมูกของประธานหนุ่ม ทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นด้วยความโมโหกลับกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย คิมหันต์รู้สึกอึดอัดกับระยะประชิดนี้ เขารemove ตัวเองถอยหลังอีกก้าว แต่สะโพกดันไปชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานของภูวดลเข้าอย่างจัง ทางหนีถูกปิดตาย "ถอยไปหน่อยครับ ท่านประธานยืนใกล้เกินไปแล้ว" คิมหันต์เอ่ยเตือน เสียงเริ่มสั่นเล็กน้อยเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่โน้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้ กักขังเขาไว้ในวงแขน "กลัวเหรอ?" ภูวดลแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาพราวระยิบด้วยความสนุกที่ได้เห็นคนปากเก่งเริ่มมีอาการรนราน "ทีเมื่อกี้ยังพูดจาไม่เกรงกลัวฟ้าดินอยู่เลยนี่" "ผมไม่ได้กลัว แค่รำคาญคนเผด็จการ..." "งั้นก็ชิมรสชาติความเผด็จการให้เต็มที่..." ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดและหัวใจของคิมหันต์เต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเพราะความใกล้ชิดอันตราย นิ้วมือที่เผลอเกร็งของคิมหันต์ก็สะดุดเข้ากับถาดกระดาษรองแก้วกาแฟบนโต๊ะอย่างไม่ตั้งใจ *พรืด!* ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากราวกับภาพสโลว์โมชั่น แก้วกาแฟเซรามิกสีขาวที่บรรจุน้ำสีดำสนิทและฟองนมเนียนนุ่มเอียงวูบ ปล่อยของเหลวร้อนระอุไหลทะลักลงมาเป็นทางราดรดลงบนกองเอกสารสำคัญฉบับจริงที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของท่านประธานทันที! "เฮ้ย!" คิมหันต์อุทานลั่นด้วยความตกใจ ดวงเบิกกว้างเมื่อเห็นคราบสีน้ำตาลเข้มซึมซาบลงบนกระดาษรายงานงบประมาณประจำไตรมาสที่เพิ่งพิมพ์ออกมาสดๆ ร้อนๆ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดตอนนี้กลายเป็นกลิ่นแห่งหายนะที่โชยเตะจมูก ภูวดลชะงักค้าง นัยน์ตาสีเข้มก้มลงมองเอกสารสำคัญที่เปียกชุ่มไปด้วยคาเฟอีน ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองหน้าคนทำเรื่องด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุล ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชนิดที่เรียกว่าเข็มตกสักเล่มคงได้ยินเสียง คิมหันต์หน้าซีดเผือก สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ มือเรียวรีบคว้าทิชชูบนโต๊ะมาซับน้ำกาแฟที่กำลังลามเลียตัวอักษรบนกระดาษอย่างลนลาน "อะ... เอ้ย ขอโทษครับ! ผมไม่ได้ตั้งใจ คือมัน..." "หยุด!" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวขึ้นอย่างเหลืออด ภูวดลกระชากข้อมือบางของคิมหันต์ที่กำลังปัดป่ายวุ่นวายออกห่างจากกองเอกสารทันที แรงบีบที่ข้อมือนั้นบ่งบอกถึงโทสะที่พุ่งทะลุจุดเดือด คิมหันต์นิหน้าด้วยความเจ็บ แต่เขาเลือกที่จะไม่โวยวาย ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบตากับประธานหนุ่มที่ตอนนี้ใบหน้าคมคายมืดมนสนิท เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเล็กน้อยจากความโกรธ "คุณ... ทำมันพังหมดแล้ว" ภูวดลพูดลอดไรฟันทีละคำ ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้องลึกลงไปในดวงตาของคิมหันต์ "เอกสารนั่น ผมใช้เวลาตรวจมาสามวันเต็มๆ เพื่อจะใช้ประชุมกับบอร์ดบริหารบ่ายนี้ แต่คุณ..." "ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ได้ตั้งใจ!" คิมหันต์เริ่มฉุนขาดเช่นกันเมื่อถูกปรักปรำและบีบข้อมือจนเจ็บ เขาจึงเชิดหน้าขึ้นสู้สายตากลับอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณไม่มายืนกดดันผมใกล้ๆ ผมจะทำหกเหรอครับ? ต้นเหตุมันก็มาจากความเยอะของคุณนั่นแหละ!" "นี่คุณยังจะมาโยนความผิดให้ผมอีกงั้นเหรอ!" ภูวดลโกรธจนสติแทบกระเจิง ผู้ชายคนนี้ช่างหาญกล้ายิ่งนัก ตั้งแต่เกิดมา ยังไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำและทำลายข้าว องสำคัญต่อหน้าเขาแบบนี้มาก่อน "ปากดีแบบนี้ ต้องโดนลงโทษให้เข็ด..." ประธานหนุ่มก้าวเท้าประชิดตัวมากกว่าเดิมด้วยความลืมตัว ร่างกายสูงใหญ่เบียดจนคิมหันต์ต้องแนบแผ่นหลังติดกับชั้นวางหนังสือด้านหลัง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่แทบจะไม่มีเหลือ ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดรดแก้มสรางความปั่นป่วนในท้องของคิมหันต์อย่างประหลาด หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ ดวงตาของภูวดลไม่ได้มองที่กองเอกสารที่เปียกชุ่มอีกต่อไปแล้ว แต่สายตาคู่นั้นกำลังกวาดมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยประกายไฟอีกรูปแบบหนึ่ง—ประกายไฟที่อันตรายยิ่งกว่าเปลวเพลิงจากเตาหลอมเหล็กกล้า "ท่าน... ท่านประธาน จะทำอะไร ถอยไปนะ" คิมหันต์เสียงสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายไว้ แต่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนดันกำแพงหินผา "ผมจะทำให้คุณรู้ว่า... การลองดีกับผม มันมีจุดจบยังไง" ภูวดลโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัญชาตญาณดิบเถื่อนและความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ภายใต้มาดขรึมกำลังจะระเบิดออกในวินาทีที่ความอดทนขาดผึ่ง *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ขัดจังหวะความเป็นความตายและบรรยากาศอันตึงเครียดในห้องลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ "ท่านประธานคะ ดิฉันมีเอกสารด่วนจาก..." เสียงหวานใสของมีนารา คู่หมั้นสาวทางธุรกิจที่เปิดประตูพรวดพราเข้ามาด้วยความคุ้นเคยดังขึ้นกลางคัน ก่อนที่เจ้าตัวจะชะงักก้าง ตาโตค้างเติ่งเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ภาพที่ท่านประธานหนุ่มผู้แสนเย่อหยิ่งกำลังกักขังพนักงานหน้าใหม่คนสวยไว้ชิดกับชั้นหนังสือในท่าทางล่อแหลมสุดขีด! คิมหันต์ได้สติในเสี้ยววินาที เขาออกแรงผลักอกภูวดลสุดแรงเกิดจนร่างสูงเซถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำร้อนผ่าวไปถึงใบหู ภูวดลหันไปมองมีนาราด้วยสายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ใบหน้าคมคายบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิมเมื่อถูกขัดจังหวะในโมเมนต์สำคัญ และในวินาทีนั้นเอง สายตาทั้งสามคู่ก็ประสานกันท่ามกลางบรรยากาศที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของความพายุระลอกใหม่ที่กำลังจะมาถึง --- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเตาหลอมอารมณ์นี้ด้วยกันนะครับ!*