ยัยตัวแสบกับห้องครัวระอุ

คราบน้ำยาล้างจานที่ยังเปื้อนอยู่บนหลังมือเรียวไม่ได้ทำให้คิมหันต์สนใจเท่ากับความเงียบงันอันน่าอึดอัดที่แผ่ซ่านมาจากชายหนุ่มร่างสูงซึ่งกำลังยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หินอ่อนในห้องครัว รอยยิ้มเย็นชาที่ผุดขึ้นมุมปากเมื่อครู่ยังคงทิ้งร่องรอยความท้าทายเอาไว้ในแววตาคู่คม คิมหันต์หันกลับมาเผชิญหน้ากับท่านประธานหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบอย่างภูวดล หลังจากที่อีกฝ่ายประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งว่าอาหารเย็นที่เขาตั้งใจทำเพื่อตอบแทนเรื่องสัญญาตลกร้ายฉบับนั้น "ห่วยแตกสิ้นดี" "ถ้าฝีมือระดับประธานบริษัทมหาชนอย่างคุณมันลิ้นทองคำจนกินฝีมือคนอื่นไม่ได้ ทำไมไม่ลุกมาทำเองตั้งแต่แรกละครับ?" คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความประชดประชันที่ถูกกลั่นออกมาจากความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวัน ดวงตากลมโตจ้องตรงไปยังร่างสูงอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย ภูวดลแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองจานอาหารตรงหน้าสลับกับใบหน้าเรียวที่รั้นจนน่าหมั่นไส้ กลิ่นหอมของซอสพริกไทยดำยังคงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ แต่สำหรับคนจุกจิกเรื่องรสชาติอย่างเขา มันคือหายนะทางโสตประสาทการกินชัดๆ "ผมจ้างคุณมาทำหน้าที่คู่หมั้นในนามและจัดการเรื่องเอกสาร ไม่ได้จ้างมาเป็นเชฟฝึกหัดที่ทำเอาลิ้นผมพังนะคิมหันต์" ภูวดลยืดตัวตรงแล้วก้าวเข้าไปประชิดทีละก้าว ขายาวๆ ของเขาลดระยะห่างระหว่างกันจนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์ครัวโดยอัตโนมัติ "รสชาติแบบนี้ ถ้าเอาไปเสิร์ฟให้คุณพ่อผมดู มีหวังท่านคงคิดว่าผมกำลังทรมานสัตว์แน่ๆ" "ปากคอเราะร้ายแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครเอาเป็นสามีนะครับท่านประธาน" คิมหันต์เชิดหน้าขึ้นสู้ แม้แผ่นหลังจะชนชิดติดขอบหินอ่อนจนไม่มีทางถอยหนี "ปากดีแบบนี้... น่าลองชิมดูสักหน่อยไหม ว่ามันจะรสชาติเหมือนอาหารในจานหรือเปล่า" ภูวดลโน้มใบหน้าลงมาหาอย่างรวดเร็ว ช่องว่างระหว่างคนทั้งคู่ถูกลดทอนลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้ลมหายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเครื่องปรุงรสลอยเข้ามารุมเร้าประสาทสัมผัส คิมหันต์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาคู่คมที่จ้องมองลงมาไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับลุกโชนด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนระอุยิ่งกว่าเตาแก๊สตรงหน้า ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม ปลายจมูกโด่งรั้นของทั้งคู่เฉียดผ่านกันไปมาในระยะประชิด เพียงแค่ขยับอีกนิดเดียวริมฝีปากของพวกเขาคงจะบด Pอเข้าหากันโดยสมบูรณ์ หัวใจของคิมหันต์เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก สัญชาตญาณการป้องกันตัวสั่งให้ผลักอกกว้างออกไป แต่เรียวแขนกลับไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืนเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของภูวดลเอื้อมมาแตะที่เอวบางเพื่อรั้งไม่ให้เขาถอยหนี "ท่าน... ภูวดล ถอยไปนะ" เสียงที่เคยแข็งกร้าวกลับสั่นพร่าลงอย่างน่าประหลาด "ทำไมล่ะครับ? กลัวเหรอ หรือว่ากำลังคิดอะไรอยู่..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ร้อนผ่าวจนขนลุกซู่ ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังเดือดดาลและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย เสียงกริ่งหน้าห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูสัญญานเตือนภัยก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบราวกับจงใจขัดจังหวะ *ติ๊ง... ต่อง...* ทั้งสองคนชะงักค้างอยู่ในท่าทางล่อแหลมนั้น ภูวดลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด ขณะที่คิมหันต์รีบใช้จังหวะที่อ้อมแขนแกร่งคลายลงดันอกอีกฝ่ายให้ออกห่างทันที ภูวดลถอยหลังไปสองก้าว จัดเสื้อเชิ้ตให้เข้ารูปด้วยสีหน้าเรียบเฉยกลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านในอก เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปมองทางประตูหน้าห้องที่ยังคงมีเสียงกดกริ่งดังซ้ำๆ คิมหันต์รีบยกมือขึ้นลูบใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเอง พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในอกเมื่อครู่ "ดูเหมือนแขกยามวิกาลของคุณจะมาขัดจังหวะความสนุกพอดิบพดีเลยนะครับ" คิมหันต์เอ่ยเสียงเรียบ พยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุด ภูวดลไม่ตอบ เขาก้าวเดินออกจากห้องครัวด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดที่ถูกรบกวนเวลาส่วนตัว ชายหนุ่มเดินตรงไปยังประตูหน้าและกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี แต่ทว่า... ภาพของบุคคลที่ยืนอยู่หลังบานประตู กลับทำให้แววตาของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง มีนารายืนส่งยิ้มหวานหยดอยู่ตรงนั้น ในมือถือกล่องอาหารหรูจากโรงแรมดัง พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสที่ทำเอาบรรยากาศในห้องดิ่งลงเหวในพริบตา "สวัสดีค่ะคุณภู พอดีมีนาราผ่านแถวนี้เลยแวะเอาของโปรดมาฝาก... เอ๊ะ หรือว่ารบกวนเวลาสวีทกับใครอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย?" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของแบล็กสมิธในตำนานเสมือนเตาหลอมที่ไม่เคยดับนะครับ