ค่ำคืนที่แผดเผา

เสียงทุบประตูด้านนอกดังปังๆ ราวกับจะพังทลายเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของไอ้พยัคฆ์ มันก้องกังวานทะลุสายฝนที่กำลังกระหน่ำซัดสาดหลังคารabของเรือนพักกลางไร่อ้อย แต่ในห้องนอนแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของหยาดเหงื่อและแรงปรารถนา ณ วินาทีนี้ เสียงรอบกายทั้งหมดกลับกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า ศิลายังคงตรึงร่างของรินรดาไว้ใต้ร่างแกร่งของเขา ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ไหวระริกด้วยแรงอารมณ์และโทสะระคนความหวาดหวั่น หน้าอกอิ่มสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจหอบกระชั้น รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว มือบางกำผ้าปูที่นอนยับย่นไว้แน่นเพื่อระบายความสั่นเทาจากสัมผัสเมื่อครู่ "ปล่อยฉัน... เสียงมันเรียกแกข้างนอกนั่นไม่ได้ยินหรือไง" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามฝืนน้ำเสียงไม่ให้สั่นพร่า แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ศิลาไม่แม้แต่จะชายตามองไปทางประตู เขากลับโน้มใบหน้าลงต่ำจนปลายจมูกโด่งคมเฉียดผ่านพวงแก้มเนียนนุ่มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้หญิงสาวสะท้านเยือกไปทั้งร่าง "ช่างหัวมันสิครับ..." เสียงทุบกระแทกข้างนอกยังคงดังต่อเนื่อง แต่ศิลากลับกระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำและเยือกเย็น "ปล่อยให้มันหอนอยู่ตรงนั้นแหละ ไม่มีใครหน้าไหนพรากคุณไปจากเตียงของผมได้ทั้งนั้น... ในเมื่อคุณเลือกที่จะเดินเข้ามาในถ้ำเสือแห่งนี้ด้วยตัวเองแล้ว" สิ้นคำพูดนั้น ศิลาก็ปิดปากอิ่มที่ดื้อรั้นด้วยเรียวปากหยักลึกของเขาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้นุ่มนวลหรือหยั่งเชิงเหมือนช่วงแรก หากแต่มันดุเดือด ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บไว้มาเนิ่นนาน มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับไร่อ้อยและเครื่องจักรกล ลากไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยอย่างไร้ระเบียบ บีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าด้วยน้ำหนักมือที่หนักหน่วงจนรินรดาต้องเผลอครางประท้วงในลำคอ ความอดกลั้นทั้งหมดพังทลายลงในค่ำคืนที่แผดเผานี้ ไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีศักดิ์ศรี หรือความเป็นปรปักษ์ใดๆ หลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงสัญชาตญาณดิบของชายหนุ่มผู้กระหายในตัวเธอ และความยินยอมพร้อมใจที่ถูกปลุกเร้าให้ลุกโชนขึ้นท่ามกลางหุบเหวแห่งเสน่หา รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสร้อนลุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว มือที่เคยทุบตีและผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเกาะเกี่ยวลาดไหล่กว้างของชายหนุ่มไว้แน่น เล็บคมจิกทึ้งแผ่นหลังแกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมกระหน่ำเข้ามาดั่งคลื่นพายุ ทุกสัมผัส ทุกหยาดเหงื่อ และเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดหลอมรวมกันเป็นบทเพลงรักอันเร่าร้อนที่ขับกล่อมไปพร้อมกับเสียงสายฝนด้านนอก ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดติดกันอย่างไร้รอยต่อ ศิลาพาเธอดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความสุขสมที่ลึกซึ้งและป่าเถื่อน ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยพละกำลังและความปรารถนาอันล้นเหลือ รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนปากเหวแห่งความตายตัวตนสั่นสะเทือนไปทุกหย่อมหญ้า เสียงครางหวานล้ำหลุดลอดริมฝีปากที่บวมเจ่อเมื่อความรู้สึกอบอุ่นสายใหญ่พัดผ่านเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในหัวใจที่เธอพยายามปิดตายมาตลอด แสงไฟจากตะเกียงวูบไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่าง ทอดเงาของคนทั้งสองให้ทาบทับกันอย่างแนบแน่นบนผืนเตียง ความเจ็บปวดในอดีตและทิฐิอันดื้อรั้นถูกเผาลาญสลายกลายเป็นจุลในค่ำคืนนี้ เหลือเพียงความจริงอันเร่าร้อนที่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ร่างกายและจิตวิญญาณของเธอกำลังตกเป็นของวิศวกรเถื่อนคนนี้อย่างสมบูรณ์แบบ ผ่านพ้นช่วงเวลาแห่งความสุขสมที่ยาวนานและบ้าคลั่ง ลมหายใจของทั้งคู่ค่อยๆ สงบลงตามจังหวะเวลา รินรดานอนซบอยู่บนอกแกร่งที่ยังมีเหงื่อซึมบางๆ มือหนาของศิลายังคงลูบไล้เส้นผมดำขลับที่ชื้นเหงื่อของเธออย่างทะนุถนอมในแบบที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากผู้ชายดิบเถื่อนเช่นเขา เสียงทุบประตูด้านนอกเงียบหายไปนานแล้ว เหลือเพียงเสียงสายฝนที่ยังคงโปรยปราย ศิลาก้มลงจูบหน้าผากมนเบาๆ ก่อนจะกระซิบชิดขมับของเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ "ทีนี้... คุณยังคิดจะหนีผมไปไหนอีกไหมครับ รินรดา" หญิงสาวหลับตาลง ซุกใบหน้าเข้าหาไออุ่นจากแผ่นอกของเขาโดยไม่เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ออกมาอีก ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับความอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่งนั้น ประตูห้องพักไม้เก่าๆ ที่ควรจะลงกลอนไว้อย่างแน่นหนากลับส่งเสียง "เอี๊ยด" เบาๆ พร้อมกับลมเย็นยะเยือกที่พัดกรรโชกเข้ามาในความมืด เงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตู พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของพยัคฆ์ที่ยืนถือปืนพกส่องตรงมายังเตียงนอน! "สนุกกันพอหรือยังครับ... นายช่างใหญ่" พยัคฆ์หัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ไหนๆ ก็ต้อนแขกเข้าถ้ำเสือแล้ว ขอฉันร่วมวงต้อนรับคุณหนูคนสวยคนนี้ด้วยคนสิ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับบทนี้ด้วยกันนะครับ