แผนซ้อนกล

กลิ่นอายดินปืนและน้ำมันเครื่องจางๆ ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศยามค่ำคืน แต่สิ่งที่ร้อนระอุยิ่งกว่ากลับเป็นแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของศิลา วิศวกรหนุ่มผู้คุมไร่อ้อยแห่งนี้ไม่ได้เอ่ยคำขู่ใดๆ ออกมาตั้งแต่เหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่สิ้นสุดลง เขายังคงยืนค้ำร่างของรินรดาไว้กับผนังห้องทำงานเก่าแก่ กลิ่นกายผสมผสานระหว่างเหงื่อไคล นิโคติน และบุคลิกดิบเถื่อนอันเป็นเอกลักษณ์ของเขากำลังโอบล้อม ปิดกั้น และทำลายล้างสติสัมปชัญญะของหญิงสาวจนราบคาบ รินรดากำหมัดแน่น เล็บคมจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา ริมฝีปากที่ยังคงบวมช้ำจากรสจูบอันดิบเถื่อนและเอาแต่ใจของเขาเมื่อครู่สั่นระริก เธอเกลียดสัมผัสนี้ เกลียดความอ่อนแอที่มักจะทรยศเธอทุกครั้งยามที่เขาเข้าใกล้ แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือร่างกายของเธอกลับจดจำความวาบหวามนั้นได้อย่างแม่นยำ "คุณคิดว่าเล่นเกมอยู่หรือไง รินรดา" เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดดังขึ้นชิดริมฝีปากของเขาและเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือพวงแก้มเนียน "คิดว่าการดึงดันเอาตัวเข้าไปพัวพันกับพวกของพยัคฆ์ จะทำให้คุณรอดพ้นจากเงื้อมมือผมไปได้สินะ" "ปล่อยฉัน..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกกว้างที่เปี่ยมด้วยมัดกล้ามและพลังอำนาจให้ออกห่าง แต่วิศวกรเถื่อนกลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย เขากลับขยับเข้าประชิดสนิทแนบยิ่งขึ้น จนหน้าอกอิ่มแนบชิดไปกับแผ่นอกหนา ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันในความมืดสลัว ศิลายื่นมือหนาหยาบกร้านจากการทำงานหนักข้างหนึ่งขึ้นมา ลากนิ้วโป้งแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายไปตามกรอบหน้าคมคายของเธอ ไล่ลงมาจนถึงริมฝีปากที่สั่นเทา สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวนที่ผสมผสานความคุกคามไว้อย่างลงตัว "พยัคฆ์มันไม่ใช่แมวเชื่องๆ อย่างที่คุณคิด... และไร่นี่ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาลองดี" ศิลาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้านไปด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งพล่าน "มันเริ่มขยับตัวเข้ามาแทรกแซงการบริหารของที่นี่แล้ว... และทางเดียวที่คุณจะรอดจากเกมนี้ คือต้องอยู่ใต้เงาของผมเท่านั้น" คำประกาศิตนั้นดังก้องอยู่ในความเงียบ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ปมปัญหาที่เธอกำลังเผชิญไม่ได้มีแค่ความขัดแย้งเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินกับวิศวกรหนุ่มจอมเผด็จการคนนี้อีกต่อไปแล้ว แต่ชื่อของ "พยัคฆ์" อดีตลูกสมุนมือขวาที่ผันตัวมาเป็นศัตรูคู่อาฆาตกำลังคืบคลานเข้ามาในพื้นที่ และพยายามแทรกแซงทุกกลไกการส่งออกอ้อยของไร่ ก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยปากโต้แย้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วและหนักหน่วงขัดจังหวะความตึงเครียด "นายครับ! เกิดเรื่องแล้วครับที่โรงงานแปรรูปโซน B... พยัคฆ์ส่งคนเข้าไปป่วน แล้วตอนนี้เครื่องจักรหลักกำลังจะถูกทำลาย!" เสียงตะโกนของลูกน้องหน้าห้องดังลอดเข้ามา ทำให้ศิลาต้องผละออกจากร่างของรินรดาอย่างไม่สماนใจนัก แววตาดุดันฉายประกายอำมหิตขึ้นมาวับหนึ่ง เขากวาดสายตามองหญิงสาวที่ยังคงยืนหอบสะท้านด้วยความปรารถนาและตื่นตระหนกปะปนกัน ศิลาคว้าหมวกปีกกว้างมาสวมบนศีรษะ ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เด็ดขาดและดุดันราวกับพญาเสือที่พร้อมล่าเหยื่อ "อยู่แต่ในนี้ ล็อคประตูให้ดี..." เขาเอ่ยเสียงต่ำเป็นคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธ "อย่าคิดหนีไปไหน เพราะถ้าผมกลับมาแล้วไม่เจอคุณ... ผมจะทำให้คุณรู้ว่านรกบนดินที่แท้จริงมันเป็นยังไง" สิ้นคำพูด ร่างสูงใหญ่ของเขาก็หมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกไปจากห้องทำงาน ปิดประตูลงเสียงดังสนั่น ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายบุหรี่และตัวตนของเขาที่ยังคงอบอวล เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ความเงียบสงบภายนอกเริ่มถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้องทำงาน รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวระส่ำด้วยความหวาดระแวง เธอคิดว่าศิลาน่าจะยังเคลียร์ปัญหาที่โรงงานไม่เสร็จ แต่นี่มันเร็วเกินไป... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง เป็นจังหวะที่แปลกประหลาด ไม่ใช่จังหวะหนักแน่นแบบที่ศิลาเคยทำ รินรดาเดินไปหยุดนิ่งอยู่หน้าประตู มือเรียวบางเอื้อมไปหมุนลูกบิดช้าๆ ด้วยความลังเล ก่อนจะดึงประตูเปิดออกเพื่อมองหาเจ้าของร่างสูงที่ยืนอยู่เงียบๆ ในความมืดสลัวของโถงทางเดิน แต่ทว่า... เงาร่างที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กลับไม่ใช่ศิลา ใบหน้าคมคายที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านโหนกแก้ม รอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก และดวงตาที่เต็มไปด้วยความกระหายอำนาจกำลังจ้องมองเธออยู่... พยัคฆ์ก้าวล้ำเข้ามาในห้องโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว พร้อมกับเสียงกระซิบพร่าต่ำที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล "สวัสดีครับคุณรินรดา... ดูท่าทางคุณศิลาเขาจะดูแลคุณดีเกินไปหน่อยนะ จนลืมไปว่า... ของชิ้นสำคัญชิ้นนี้ ควรจะเป็นของผมตั้งแต่แรกต่างหากล่ะครับ" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดุเดือดและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ