หญิงสาวในเงา

“หลวงตา... ท่านทำอะไร” เสียงของกวินแหบพร่า ความเย็นเยียบจากปลายมีดอาคมในมือของชายชราที่ยืนอยู่ตรงหน้า มันไม่ได้ต่างจากความตายที่กำลังจ่อคอหอย กวินก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังปะทะเข้ากับบานหน้าต่างไม้เก่าคร่ำที่สั่นสะเทือนตามแรงลมจากภายนอก หลวงตาเมฆไม่ได้ตอบทันที ท่านนิ่งงัน ใบหน้าที่เคยดูเมตตาบัดนี้ซีดเผือดราวกับศพที่จมน้ำมานานแรมปี ดวงตาของท่านหม่นแสงลงจนเหลือเพียงสีขาวขุ่นมัวคล้ายคนตาบอด แต่ที่น่าขนลุกยิ่งกว่าคือมือที่ถือมีดเล่มนั้น... มันสั่นเทา ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความพยายามที่จะ 'ฝืน' อะไรบางอย่าง “โยมกวิน...” น้ำเสียงของหลวงตาฟังดูแปลกประหลาด มันไม่ใช่เสียงของพระที่เขาคุ้นเคย แต่มันเหมือนเสียงของคนสองคนพูดทับซ้อนกัน “มีดเล่มนี้... ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อป้องกันตัว แต่มันถูกสร้างมาเพื่อ ‘ต้อนรับ’ สิ่งที่เจ้าพาเข้ามาในเรือนหลังนี้” “ผมไม่ได้พาใครเข้ามา!” กวินตวาดกลับ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก “ผมอยู่คนเดียวตั้งแต่วันแรกที่ย้ายมา!” หลวงตาเมฆแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะแหบแห้งบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท ท่านขยับมีดในมือ หมุนวนมันอย่างคล่องแคล่วราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย “เจ้าคิดว่าสายเลือดที่ติดตัวเจ้ามา มันคือของขวัญงั้นรึ? เปล่าเลย... มันคือห่วงโซ่ที่มัดเจ้าไว้กับอดีตที่เจ้าไม่เคยลืม แล้วดูนั่น... ดูสิ่งที่เจ้าบอกว่า ‘ไม่มีใคร’ สิ” หลวงตาเมฆใช้นิ้วที่เหี่ยวแห้งชี้ไปยังความมืดมิดในมุมอับของห้องโถงตรงข้ามกับทางเข้า กวินเบนสายตาไปตามทิศทางนั้น ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันที ที่มุมมืดนั่น... อากาศที่เคยนิ่งสนิทเริ่มบิดเบี้ยวคล้ายภาพที่สะท้อนบนผิวน้ำที่มีคนกวน เงาดำตะคุ่มเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ มันไม่ใช่เงาจากมุมของเฟอร์นิเจอร์ แต่มันคือ ‘มวลสาร’ ที่มีความหนาแน่นและกดทับความรู้สึกจนแทบหายใจไม่ออก เงาสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น เธอสวมชุดไทยสไบสีนวลที่ดูเก่าคร่ำและขาดวิ่นเป็นริ้วๆ รอยขาดนั้นเผยให้เห็นผิวหนังที่ซีดขาวราวกับหิมะ และที่สำคัญที่สุด... บริเวณลำคอของเธอมีรอยช้ำเขียวคล้ำเป็นปื้นใหญ่คล้ายรอยนิ้วมือที่บีบเค้นจนกระดูกแหลกละเอียด กวินรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่พุ่งเข้าใส่หน้าอก เขาทรุดลงกับพื้น แขนขาไร้เรี่ยวแรง เงาร่างนั้นไม่ได้เดินเข้ามา แต่เธอ ‘ไหล’ เข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่ดูผิดธรรมชาติ คอของเธอเอียงพับไปด้านข้างอย่างน่ากลัว “อ... ออกไป” กวินเค้นเสียงออกมาจากลำคอ “นางไม่ได้มาเพื่อทำร้ายเจ้า” หลวงตาเมฆกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่เดินก้าวถอยหลังไปช้าๆ ไปทางประตูที่เปิดอ้าอยู่ “นางมาเพื่อทวงคืน... ของที่บรรพบุรุษเจ้าเคยชิงไป” หญิงสาวในเงาหยุดกะทันหัน เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ควรจะเป็นดวงตาคู่สวย กลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยเลือดที่ไหลทะลักออกมาไม่หยุด กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงโชยเข้าจมูกของกวิน มันไม่ใช่กลิ่นศพปกติ แต่เป็นกลิ่นของความแค้นที่อัดแน่นนับร้อยปี กวินพยายามควานหาพระเครื่องที่ห้อยคอ ทว่ามือของเขากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า สร้อยนั้นขาดกระจายไปตอนไหนเขาไม่รู้ตัว! ในวินาทีที่เงาสีดำเอื้อมมือที่ยาวผิดปกติมาแตะที่ไหล่ของเขา กวินสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านผ่านผิวหนังเข้าสู่กระดูกสันหลัง เขาหลับตาแน่น กัดฟันแน่นจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก “ยายจันทร์...” กวินพึมพำชื่อหญิงชราที่เคยเตือนเขาไว้ก่อนจะย้ายเข้ามา “ยายจันทร์บอกว่า... ที่นี่ไม่มีอะไรถ้าเราไม่เรียกมัน...” ทว่าเสียงกระซิบที่ตอบกลับมา ไม่ใช่เสียงของกวิน แต่เป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังดูโหยหวนและอยู่ใกล้เพียงแค่ข้างใบหู *“เราไม่ได้เรียก... เจ้าเป็นคน ‘อนุญาต’ ให้เราเข้ามาเองตั้งแต่วินาทีที่เจ้าเหยียบธรณีประตูนี้ กวิน...”* กวินลืมตาขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด สิ่งที่เขาเห็นไม่ได้มีแค่หญิงสาวคนนั้นเพียงคนเดียว แต่เมื่อมองผ่านเงาของเธอ เขากลับเห็นภาพสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ในกระจกนั้น... เขาเห็นเงาของตัวเองไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว แต่มีหญิงสาวชุดไทยสไบขาดคนนั้นยืนซ้อนหลัง และมือของเธอกำลังโอบรอบคอเขาไว้แน่น พร้อมกับในมือของเธอที่ถือ 'มีดอาคม' เล่มเดียวกับที่หลวงตาเมฆถืออยู่! ประตูหน้าบ้านที่หลวงตาเมฆยืนอยู่กระแทกปิดลงอย่างรุนแรงจนบานพับไม้หักกระเด็น! เสียงกลอนประตูดัง *แกร๊ก* ล็อกตัวเองจากด้านใน หลวงตาเมฆหายไปแล้ว เหลือเพียงความมืดมิดที่กลืนกินเขา และหญิงสาวที่ค่อยๆ ก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ “ฆ่าท่านสิ... กวิน... แล้วเจ้าจะเป็นอิสระ” กวินหันกลับไปมองหญิงสาวคนนั้นอย่างไม่เชื่อสายตา ใบหน้าของเธอค่อยๆ ปรากฏเค้าโครงที่เขาจำได้แม่นยำ... ใช่, ใบหน้านี้... คือใบหน้าของ 'แม่' ของเขาที่จากไปเมื่อยี่สิบปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในความมืดมิดกับ "เสียงกระซิบยามดึก" ครับ