เงาสะท้อนในกระจก

“วางมีดลงเสียกวิน... เจ้าไม่ได้กำลังสู้กับคน แต่เจ้ากำลังสู้กับสิ่งที่ไม่มีวันตายด้วยคมเหล็ก” เสียงแหบพร่าของยายจันทร์ดังก้องอยู่ในโสตประสาท แต่มันกลับฟังดูเบาหวิวราวกับมาจากอีกภพภูมิหนึ่ง กวินยืนนิ่งงันอยู่หน้าบานกระจกเงาโบราณในห้องโถงชั้นบนของเรือนไม้สักทองที่สั่นสะท้านตามแรงลมพายุข้างนอก มือหนาที่ถือมีดอาคมของหลวงตาเมฆสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้หันไปมองหญิงชราที่ยืนอยู่เบื้องหลัง เพราะสิ่งที่ดึงดูดสายตาเขาจนไม่อาจละไปไหนได้ คือใบหน้าของตัวเองในกระจกที่ค่อยๆ บิดเบี้ยวไปอย่างช้าๆ ในความมืดสลัวของห้อง แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดวูบไหวราวกับจะดับลงทุกขณะ กวินเห็นรอยแยกบนผิวหนังใบหน้าของตนเองเริ่มปริแตกออก น้ำเหลืองข้นคลั่กไหลทะลักออกมาจากเบ้าตาที่กลวงโบ๋ ผิวหนังที่เคยเรียบเนียนดั่งทนายความหนุ่มผู้มากด้วยอนาคต กลับกลายเป็นก้อนเนื้อเน่าเฟะส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เขาพยายามจะกรีดร้อง แต่เสียงที่หลุดออกมากลับกลายเป็นเสียงแหบแห้งเหมือนคนกำลังขาดใจ “นี่ไม่ใช่หน้าของฉัน...” กวินพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ “ยาย... นี่มันอะไรกัน!” “นั่นคือความจริงที่เจ้าพยายามหนีมาตลอดชีวิตไงล่ะกวิน” ยายจันทร์ก้าวเข้ามาใกล้ เงาสะท้อนของยายในกระจกไม่มี แต่เงาของเธอบนผนังกลับดูมหึมาและผิดรูป “คนตระกูลเจ้ามีสายเลือดที่ถูกสาปไว้ตั้งแต่วันที่บรรพบุรุษตัดสินใจกักขังวิญญาณคนตายไว้ใต้ถุนเรือนหลังนี้ เลือดที่ไหลเวียนในกายเจ้าไม่ใช่แค่เลือดของมนุษย์ แต่มันคือคำสาปที่รอวันเรียกคืน” กวินเอื้อมมือแตะที่ใบหน้าตนเองอย่างหวาดกลัว ผิวสัมผัสที่ควรจะเป็นเนื้อหนังกลับกลายเป็นเมือกเย็นเยียบและเหนียวเหนอะหนะ เขาละสายตาจากกระจกไม่ได้ ราวกับถูกสะกดไว้ด้วยแรงดึงดูดบางอย่าง ในกระจกนั้น นอกจากหน้าเน่าเฟะของเขาแล้ว ยังมีเงามืดนับสิบยืนล้อมรอบตัวเขาไว้ ใบหน้าเหล่านั้นที่กวินจำได้ดี—พ่อที่จากไปในกองเพลิง แม่ที่จมหายไปในแม่น้ำหลังเรือน ทุกคนกำลังฉีกยิ้มจนมุมปากฉีกขาดถึงใบหู “ปล่อยผมไป...” กวินคำราม พยายามเงื้อมีดอาคมขึ้นหมายจะฟาดฟันเข้าที่กระจกบานนั้นเพื่อทำลายภาพหลอนนี้ทิ้งเสีย แต่แล้วจู่ๆ มือของเขาก็แข็งค้างกลางอากาศ ราวกับมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นกระชากเอาไว้ “หากเจ้าทำลายมัน เจ้าก็ทำลายวิญญาณของตัวเองไปด้วย” ยายจันทร์เอ่ยเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือเหี่ยวแห้งมาแตะที่ไหล่ของกวิน สัมผัสนั้นเย็นจัดจนเขารู้สึกได้ถึงกระดูก “ดูให้ชัดกวิน... คนที่เจ้าตามหาอยู่ทุกวันนี้ แท้จริงแล้วเขาไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ แต่เขาตายเพราะกำลังจะบอกเจ้าว่า ‘ใคร’ คือคนที่จะต้องเป็นภาชนะรองรับคำสาปแทนเรือนหลังนี้ไปชั่วกัลปาวสาน” กวินหันขวับกลับมาประจันหน้ากับยายจันทร์ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความสับสนและหวาดระแวง “คุณหมายความว่ายังไง? พ่อบอกผมว่าเรือนนี้ไม่มีอะไร... ทุกอย่างเป็นแค่เรื่องเล่า...” “พ่อเจ้าโกหก!” ยายจันทร์ตวาดเสียงดังก้องจนบานหน้าต่างไม้สั่นสะเทือน “เขาไม่ได้โกหกเพื่อปกป้องเจ้าจากความกลัว แต่เขาโกหกเพื่อให้เจ้ามีชีวิตอยู่ถึงวันที่เขากลับมาทวงคืนทุกอย่าง!” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากบันไดไม้ด้านนอก มันไม่ใช่ฝีเท้าของมนุษย์ แต่มันคือเสียงลากของวัตถุขนาดใหญ่คล้ายกับโซ่เหล็กที่ลากครูดไปกับพื้นไม้ กวินชะงักกึก หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะภาพในกระจกอีกต่อไป แต่เพราะเขารู้สึกได้ถึง ‘บางสิ่ง’ ที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้พร้อมกับไอเย็นจัดที่ทำให้ลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาสูงตระหง่านก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา รูปร่างนั้นดูคล้ายชายวัยกลางคน สวมเสื้อผ้าชุดเก่าที่เขาสวมใส่ก่อนเกิดเหตุไฟไหม้เมื่อยี่สิบปีก่อน กลิ่นไหม้ของเนื้อไม้และกลิ่นเลือดโชยเข้ามาปะทะจมูกจนกวินแทบอาเจียน สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือใบหน้านั้น... ใบหน้าที่เหมือนกับกวินไม่มีผิดเพี้ยน แต่เป็นใบหน้าของคนที่ตายไปแล้วนานปี “กวิน... ลูกรัก” เสียงแหบพร่าคล้ายเสียงฟืนปะทุในกองเพลิงดังออกมาจากร่างนั้น “มานี่สิ... พ่อรอเวลาที่จะรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเจ้ามานานเหลือเกิน” กวินถอยกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับกระจกเงา บานกระจกที่ควรจะแข็งแกร่งกลับอ่อนนุ่มราวกับพื้นผิวของหนองน้ำ เขารู้สึกได้ว่าแผ่นหลังกำลังจมลงไปในความว่างเปล่าของกระจกเบื้องหลัง ยายจันทร์ยืนนิ่งมองเหตุการณ์ด้วยสายตาเรียบเฉย แววตาของเธอไม่มีความสงสารหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย “รับไปเสียกวิน... รับเอาความจริงที่พ่อเจ้าทิ้งไว้ให้” ยายจันทร์พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินถอยออกไปในความมืด ร่างในชุดไหม้โชกเข้าประชิดตัวกวิน มือที่ดำเกรียมเพราะไฟลวกเอื้อมมาคว้าคอของกวินไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลจนกระดูกคอเริ่มส่งเสียงลั่น กวินดิ้นรนสุดชีวิต มีดอาคมในมือหลุดร่วงลงพื้นดังกังวาน แต่วินาทีที่เขากำลังจะสิ้นลม ร่างของพ่อเขาก็หยุดชะงัก สายตาที่เคยว่างเปล่ากลับจ้องเขม็งไปที่รอยสักรูปอักขระโบราณที่หน้าอกของกวิน ซึ่งบัดนี้มันกำลังเรืองแสงสีเลือดออกมาอย่างรุนแรง “ไม่...” ร่างนั้นกระซิบ “มันยังมีชีวิตอยู่... กฎแห่งเลือด... ยังไม่จบสิ้น!” กวินรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย กระชากมือที่บีบคอออกแล้วผลักร่างนั้นจนกระเด็นไปอัดกับผนัง แต่สิ่งที่เขาเห็นต่อมาทำให้วิญญาณของเขาแทบดับสูญ ร่างที่ถูกผลักไปกลับไม่ใช่พ่อของเขา แต่เป็นหลวงตาเมฆที่บัดนี้จีวรขาดวิ่นและมีรอยแผลเหวอะหวะทั่วร่าง ท่านมองกวินด้วยสายตาเศร้าสร้อยก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของกวินพังทลายลงในพริบตา “กวิน... หลวงตาไม่ได้มาช่วยเจ้า แต่หลวงตามาเพื่อจับเจ้าขังไว้ในกระจกนี้แทนที่สิ่งที่เจ้าเรียกว่าพ่อ... เพราะคนที่อยู่ในกระจกนั่น ตั้งแต่ต้นจนจบ... คือเจ้าในอนาคตที่กลับมาฆ่าตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า!” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามเรื่องราวอันดำมืดในเรือนอาถรรพ์แห่งนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "เสียงกระซิบยามดึก"