กลลวงของวิญญาณ

"หยุดเถอะกวิน... พ่อกำลังรออยู่นะลูก พ่ออยากคุยกับลูกตรงนี้" เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากอากาศธาตุ แต่มันดังก้องขึ้นในโสตประสาท เป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความโหยหาที่กวินจำได้แม่นยำ แม้เวลาจะล่วงเลยมานานนับสิบปีนับตั้งแต่เหตุการณ์โศกนาฏกรรมในคืนฝนพรำนั่น กวินหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าพุ่มไม้รกชัฏหลังเรือนไม้สักเก่าคร่ำคร่า สองมือของเขาเย็นเยียบจนสั่นเทาขณะกำไฟฉายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความมืดมิดในยามค่ำคืนของเรือนอาถรรพ์ไม่ได้มืดสนิท แต่มันหนาแน่นไปด้วยไอเย็นและกลิ่นสาบของดินโคลนที่คลุ้งอยู่ในอากาศ ท่ามกลางเสียงแมลงกลางคืนที่เงียบกริบลงอย่างกะทันหัน กวินมองเห็นเงาร่างตะคุ่มยืนอยู่เหนือปากบ่อน้ำโบราณที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายทศวรรษ "พ่อ? พ่อจริงหรือครับ?" กวินเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ ความเป็นทนายความผู้ยึดมั่นในเหตุผลมลายหายไปสิ้นในชั่วพริบตา เมื่อสัญชาตญาณความเป็นลูกถูกกระตุ้นด้วยความหวังที่ริบหรี่ เงาร่างนั้นหันมาเพียงเสี้ยวหน้า แสงจากไฟฉายในมือของกวินสั่นไหวไปมาจนเกิดเป็นเงาที่บิดเบี้ยว ภาพที่เห็นคือชายวัยกลางคนในชุดเสื้อผ้าเปียกโชก ร่างกายดูซีดเซียวและมีรอยช้ำเขียวคล้ำที่ลำคอ เขาไม่ได้ขยับปาก แต่เสียงนั้นกลับดังก้องขึ้นในหัวของกวินอีกครั้ง *‘มานี่สิ... มาดูสิว่าพ่อนอนรออยู่ในนี้อย่างไร กวิน... ลูกรักของพ่อ’* กวินก้าวเท้าออกไปอย่างเลื่อนลอย ความรู้สึกขัดแย้งในใจตีกันวุ่นวาย ยายจันทร์เคยเตือนเขาแล้วว่า 'อย่าเชื่อสิ่งที่เห็นด้วยตา อย่าฟังสิ่งที่ได้ยินด้วยหูในเรือนนี้' แต่ภาพของพ่อผู้ล่วงลับที่เขาสูญเสียไปในกองเพลิงและสายน้ำกลับดึงดูดให้เขาก้าวเข้าหาบ่อน้ำนั่นราวกับถูกสะกดจิต "กวิน! หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดกร้าวของหลวงตาเมฆดังแทรกความเงียบขึ้นมา ขัดจังหวะห้วงภวังค์นั้นจนกวินสะดุ้งสุดตัว เขาหันกลับไปมองเห็นร่างของหลวงตาเมฆที่วิ่งกระหืดกระหอบมาทางหลังเรือน ในมือถือด้ายสายสิญจน์ที่ขาดวิ่นและไม้เท้าอาคม "หลวงตา? ผม... ผมเห็นพ่อ พ่อรอผมอยู่ตรงนั้น" กวินชี้มือไปยังบ่อน้ำ แต่น่าประหลาดใจนัก เมื่อแสงไฟฉายส่องไปที่เดิม ร่างของผู้เป็นพ่อนั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าและก้อนหินมอซอที่วางเรียงรายอยู่รอบปากบ่อ "นั่นไม่ใช่พ่อของโยม!" หลวงตาเมฆหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาที่ผ่านโลกมามากคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังบ่อน้ำ "นั่นคือเงาของวิญญาณบาปที่อาศัยบ่อน้ำนี่เป็นประตูเชื่อมต่อ มันต้องการล่อลวงให้โยมลงไป เพื่อดึงเอาพลังชีวิตไปต่อลมหายใจให้ตัวเอง!" กวินนิ่งงัน ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นสู่หัวใจ เขาเพิ่งตระหนักว่าเท้าของเขามายืนอยู่บนขอบบ่อน้ำที่เป็นหินผุกร่อนจนแทบจะถล่มลงไปได้ทุกเมื่อ กลิ่นอายความตายโชยออกมาจากก้นบ่อลึกที่มืดมิดราวกับหลุมศพ "ผม... ผมเกือบไปแล้ว" กวินพึมพำ ดวงตาสั่นระริกด้วยความตระหนกที่พุ่งขึ้นมาแทนที่ความอาลัยอาวรณ์ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นข้างหูของกวินอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงของพ่ออีกต่อไป หากแต่เป็นเสียงของหญิงสาวที่เขาจำได้ว่าเคยพบในรูปถ่ายเก่าแก่บนหิ้งพระ *‘เขาโกหกนะกวิน... หลวงตาต่างหากที่กลัวว่าความลับจะถูกเปิดเผย... ลงมาหาพวกเราสิ... มาเห็นด้วยตาตัวเองสิว่าใครกันแน่ที่เป็นคนผลักเขาลงไปในนี้...’* กวินชะงักกึก เขาหันไปมองหลวงตาเมฆด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความหวาดระแวงเริ่มกัดกินจิตใจเมื่อคำพูดของวิญญาณนั้นแทรกซึมเข้าสู่ความสงสัยที่มีมาเนิ่นนานเกี่ยวกับเหตุการณ์ตายของพ่อแม่ หลวงตาเมฆเองก็มีท่าทีพิรุธ ท่านเบือนหน้าหนีและพยายามดึงกวินให้ถอยห่างจากบ่อน้ำอย่างร้อนรน "ถอยออกมา กวิน! อย่าฟังมัน! เรือนนี้มันกินคนนะลูก!" กวินจ้องมองลงไปในความมืดของบ่อน้ำนั้นอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้เห็นเพียงความว่างเปล่า แต่เขากลับเห็นเงาสะท้อนของตนเอง และเงาที่ซ้อนทับอยู่ข้างหลังเขากลับเป็นร่างของหลวงตาเมฆที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ไม่ใช่ความเมตตาเหมือนที่เคยแสดงออก ทันใดนั้น มือที่เย็นจัดราวกับน้ำแข็งคู่หนึ่งก็เอื้อมมาจากความมืดของปากบ่อ คว้าเข้าที่ข้อเท้าของกวินอย่างแรง! "อุ๊ย!" กวินเสียหลักล้มคว่ำลงกับพื้นหินหยาบๆ แรงกระชากนั้นมหาศาลจนเขารู้สึกเหมือนร่างจะถูกดึงลงไปสู่ก้นบ่อ หลวงตาเมฆรีบถลาเข้ามาคว้าแขนกวินไว้ แต่ทว่า ในจังหวะที่ไฟฉายของกวินตกลงไปในบ่อ แสงวูบสุดท้ายที่สะท้อนจากก้นบ่อทำให้กวินเห็นร่างของคนนับสิบที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนสนิมเขรอะ พวกเขาทั้งหมดแหงนหน้ามองขึ้นมาที่เขาด้วยดวงตาที่คว้านโบ๋ และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด... หนึ่งในร่างเหล่านั้นกำลังถือภาพถ่ายครอบครัวของเขาเอาไว้ในมือ มือที่เน่าเปื่อยนั้นชี้ขึ้นมาที่หลวงตาเมฆพร้อมกับคำพูดที่ดังก้องในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น "ไอ้ฆาตกร... มันกลับมาแล้ว!" กวินเบิกตากว้างเมื่อเห็นหลวงตาเมฆชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่ใบหน้าเมตตานั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด ท่านไม่ได้ดึงเขากลับขึ้นมา แต่กลับกดไหล่ของกวินลงไปหาความมืดมิดของบ่อน้ำนั้นเสียเอง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเป็นส่วนหนึ่งของรอยเลือดที่ไม่มีวันจางไปในคืนนี้ค่ะ