รอดตายหวุดหวิด

แรงกดจากฝ่ามือเหี่ยวแห้งแต่แข็งแกร่งดุจคีมเหล็กกดลงบนหัวไหล่ของกวินจนจมลึกลงไปในเนื้อ กลิ่นสาบสางที่โชยออกมาจากจีวรเก่าคร่ำนั้นรุนแรงจนเขาแทบสำลัก กวินเบิกตากว้าง ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อมจากก้นบ่อ แรงโน้มถ่วงพยายามกระชากเขาให้หล่นลงไปสู่ความว่างเปล่าที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผืนน้ำนิ่งสนิท “หลวงตา! ท่านทำอะไร!” กวินแผดเสียงก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ปลายเท้าของเขาลอยเคว้งอยู่เหนือผิวน้ำที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ใบหน้าของหลวงตาเมฆที่เขาเคยเคารพศรัทธา บัดนี้บิดเบี้ยวผิดรูป ดวงตาที่เคยฉายแววเมตตากลับกลายเป็นสีขุ่นมัวดุจสีเลือด ปากที่ไร้ฟันแสยะยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกสีคล้ำ “เจ้ามันตัวปัญหากวิน... ความตายของพ่อแม่เจ้ายังไม่สาสมพอหรือไร เรือนหลังนี้หิวโหยเกินกว่าจะปล่อยให้ใครมารื้อฟื้นความหลัง” “ไม่ใช่หลวงตา... ท่านไม่ใช่หลวงตา!” กวินกัดฟันกรอด นิ้วมือทั้งสองข้างจิกเข้ากับขอบหินศิลาแลงที่ชื้นแฉะ เขาพยายามรวบรวมสมาธิในขณะที่ลมหายใจเริ่มติดขัด ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะสัมผัสพิเศษในสายเลือดที่กำลังกรีดร้องเตือนถึงอันตรายที่มองไม่เห็นภายในบ่อน้ำ เสียงหัวเราะแหบแห้งดังขึ้นในลำคอของชายชราผู้ครองสมณเพศ “ข้าคือใครไม่สำคัญเท่ากับว่า... เจ้าจะลงไปเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่หรือเปล่า” ทันใดนั้น มือที่กดไหล่กวินไว้ก็ออกแรงผลักอย่างแรง! ร่างของกวินร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่าง ความเย็นจัดของน้ำกระแทกเข้ากับร่างกายราวกับมีคนนับร้อยฉุดดึงขาเขาไว้ กวินสำลักน้ำที่รสชาติขื่นปร่าดุจเลือดเก่า เขาดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่ยิ่งดิ้น แขนขาที่มองไม่เห็นกลับยิ่งพันธนาการเขาไว้แน่นขึ้น ราวกับว่าบ่อน้ำนี้คือปากของอสูรที่กำลังเคี้ยวกลืนเหยื่อ *‘อย่าพึ่งท้อ... พ่อกับแม่ไม่ได้ให้ชีวิตเจ้ามาเพื่อให้เจ้ามาตายในบ่อเน่าๆ นี่’* เสียงที่แว่วมาในหัว ไม่ใช่เสียงของหลวงตา แต่เป็นเสียงทุ้มนุ่มลึกของบิดาที่เขาจำได้ดีขึ้นใจ กวินหลับตาแน่น มือขวาควานหาวัตถุที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อนอก พระเครื่องเนื้อผงคลุกรักที่หลวงตาเมฆ—องค์จริง—เคยให้ไว้เมื่อนานมาแล้ว—สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวราวกับไฟที่แผดเผาฝ่ามือ เขาไม่ได้สวดภาวนาแบบจำเจ แต่เขาใส่จิตวิญญาณและความโกรธแค้นต่อความอยุติธรรมทั้งหมดลงไปในนั้น! “ข้าไม่ยอม! ข้ายังต้องรู้ความจริง!” กวินตวาดก้องใต้น้ำ ปัง! แสงสีทองหม่นกระจายตัวออกจากกระเป๋าเสื้อกวิน พุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นไปสว่างจ้าไปทั่วบริเวณบ่อ แรงระเบิดของพลังอาคมส่งผลให้มวลน้ำกระเพื่อมอย่างรุนแรง สิ่งที่รัดรึงแขนขาของเขาหลุดกระเด็นออกไปราวกับถูกเผาด้วยกรด กวินถีบตัวขึ้นสู่ผิวน้ำ พ่นลมหายใจออกมาอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับตะเกียกตะกายขึ้นสู่ขอบบ่อ เขาทรุดตัวลงหอบหายใจอยู่บนพื้นหญ้าที่เปียกชื้น เงยหน้าขึ้นมองด้วยความพร่ามัว หลวงตาเมฆคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นธูปไหม้ที่เหม็นอับจนน่าสะอิดสะเอียน กวินปาดคราบน้ำออกจากใบหน้า ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบเรือนไม้เก่าแก่ที่ดูเงียบสงัดราวกับป่าช้า แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับเงาตะคุ่มที่ยืนอยู่หลังต้นไทรใหญ่ มันไม่ใช่หลวงตาเมฆ แต่เป็นร่างหญิงชราในชุดไทยห่มสไบสีซีดจาง ยายจันทร์ยืนนิ่งสนิท มือของนางกุมไม้เท้าหัวงูไว้แน่น ดวงตาที่ฝ้าฟางจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “หลวงตาเมฆไม่ได้อยู่ที่นี่มานานแล้วกวิน...” เสียงของยายจันทร์แหบแห้งและเย็นเยียบยิ่งกว่าลมพัดผ่าน “สิ่งที่เจ้าเพิ่งสู้ด้วย... คือเงาสะท้อนของบาปที่เจ้าเองก็ยังสลัดไม่หลุด” กวินลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล “หมายความว่ายังไงยาย? แล้วคนที่ข้าตามหามาตลอด... เขาหายไปไหน” ยายจันทร์เดินกะเผลกเข้ามาใกล้ แสงจันทร์สลัวฉายให้เห็นรอยแผลเป็นที่คอของหญิงชรา นางยื่นมือเหี่ยวย่นมาจับข้อมือของกวิน สัมผัสของนางเย็นจัดจนเขาแทบสะดุ้ง “เจ้าอยากรู้ความจริงใช่ไหม? ได้... แต่จงจำไว้ว่า เมื่อประตูบานนั้นเปิดออก สิ่งที่เจ้าเห็น อาจจะทำให้เจ้าอยากจะกระโดดลงไปในบ่อเมื่อครู่นี้อีกรอบ” นางชี้ไปยังใต้ถุนเรือนใหญ่ที่มืดมิดที่สุด ตรงนั้นมีตู้ไม้สักโบราณที่กวินไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนตั้งอยู่ ประตูตู้แง้มออกเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องมองออกมาจากเงามืด... ดวงตาที่เขารู้จักดีที่สุดในชีวิต มันคือดวงตาของแม่เขา! แต่ทว่า... ใบหน้านั้นกลับมีรอยเย็บรอยใหญ่พาดผ่านลำคอราวกับเพิ่งถูกตัดขาดมาไม่นาน กวินก้าวถอยหลังด้วยความสยดสยอง แต่ก่อนที่เขาจะได้ตั้งตัว เสียงกลอนประตูตู้ไม้ก็ดัง *แกรก* พร้อมกับที่ร่างนั้นค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด... ไม่ใช่แค่ร่างของแม่ แต่เป็นร่างของทุกคนที่เคยหายสาบสูญไปในเรือนอาถรรพ์แห่งนี้! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความมืดมิดในเรือนหลังนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เสียงกระซิบยามดึก