อดีตเจ้าของเรือน

“อย่าเปิดมันกวิน... ถ้าไม่อยากเห็นจุดจบที่น่าสมเพชของวงศ์ตระกูลตัวเอง” เสียงแหบพร่าของยายจันทร์ดังแทรกผ่านความมืดมิดในห้องเก็บของใต้เรือนไม้สักทอง กวินชะงักมือที่กำลังสั่นเทาอยู่เหนือสมุดปกหนังเก่าคร่ำที่หุ้มด้วยคราบเขม่าสีดำสนิท ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศราวกับมีคนเพิ่งเชือดเนื้อเถือหนังทิ้งไว้ตรงนี้ กวินเหลือบมองหญิงชราที่ยืนนิ่งอยู่ในเงามืด ดวงตาฝ้าฟางของยายจันทร์จับจ้องมาที่สมุดเล่มนั้นราวกับมันคืออสรพิษร้าย “ทวดของผมไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ... ใช่ไหมยาย” กวินถาม เสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเคียดแค้นที่พยายามสะกดไว้ “บันทึกเล่มนี้... มันคือหลักฐานว่าท่านทำอะไรลงไป” เขาสูดหายใจเข้าลึก ตัดสินใจเปิดสมุดหน้าแรกออกทันที ลายมือหวัดแกมบรรจงที่เขียนด้วยหมึกสีแดงชาดปรากฏแก่สายตา มันไม่ใช่หมึกธรรมดา แต่มันดูคล้ายกับเลือดที่แห้งกรังไปนานปี *‘ข้าจะแลกทุกสิ่ง แม้กระทั่งดวงวิญญาณ เพื่อรั้งร่างของเขาไว้ในเรือนหลังนี้... ไม่ว่าจะในสถานะคนเป็น หรือซากศพที่ไร้ลมหายใจ’* ข้อความในบันทึกทำให้กวินรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง เขาอ่านบรรทัดต่อมาด้วยความรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณ มันคือพิธีกรรม 'ผูกดวงลงอาคม' ที่ใช้ความรักเป็นเครื่องเซ่น และใช้ความตายเป็นพันธนาการ ทวดของเขาไม่ได้เพียงแค่รักชายคนนั้น แต่เธอคือผู้ที่ทำให้ชายคนรักกลายเป็น 'ของเล่น' ที่ไม่มีวันหนีไปจากเงื้อมมือของเธอได้ “ท่านทำของใส่คนรักตัวเอง...” กวินพึมพำ มือที่ถือสมุดสั่นรุนแรงจนกระดาษสั่นพึ่บพั่บ “นี่ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือการกักขังวิญญาณในนรกขุมที่ลึกที่สุด” ยายจันทร์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นธูปเก่าๆ แผ่ออกมาจากร่างของหญิงชรา “คนในตระกูลแกมีเลือดของคนคลั่งรักไหลเวียนอยู่เต็มตัวกวิน ความแค้นที่แปรเปลี่ยนเป็นความรักที่บิดเบี้ยวคือมรดกที่ทวดแกทิ้งไว้ให้ และตอนนี้... ของสิ่งนั้นกำลังเรียกร้องหาเจ้าของใหม่” กวินเงยหน้าขึ้นมองยายจันทร์ แววตาของเขาเปลี่ยนไป เขารู้สึกเหมือนมีเสียงกระซิบซ้ำๆ ในหัว เป็นเสียงที่ก้องกังวานมาจากอดีต—เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังคร่ำครวญขอความรักด้วยถ้อยคำที่อาฆาต “ทำไมยายต้องคอยตามผม... ยายต้องการอะไรกันแน่” กวินก้าวถอยหลัง แต่เท้าของเขากลับสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่พื้นไม้ใต้กองกระดาษ เมื่อเขาก้มมองลงไป หัวใจเขาก็แทบหยุดเต้น มันไม่ใช่แค่กองเศษไม้ แต่มันคือเส้นผมมนุษย์จำนวนมหาศาลที่ถูกถักทอเป็นรูปตุ๊กตาไม้ขนาดเท่าตัวคน สภาพของมันดูเหมือนเพิ่งถูกทำขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาของตุ๊กตาตัวนั้นทำจากแก้วสีฟ้าใสเหมือนกับดวงตาของกวินไม่มีผิดเพี้ยน! “แกยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าที่นี่ไม่ใช่เรือนที่แกมาตามหาความจริง” ยายจันทร์หัวเราะร่า เสียงหัวเราะแหลมสูงบาดหู “แต่เป็นเรือนที่แกถูกจองจำมาตั้งแต่เกิด... ในฐานะ 'ภาชนะ' ชิ้นสุดท้ายของบรรพบุรุษที่ท่านรอคอยมานานแสนนาน” กวินรีบโยนสมุดทิ้ง แต่ก่อนที่มันจะร่วงลงสู่พื้น สมุดเล่มนั้นกลับลอยค้างอยู่กลางอากาศ หน้ากระดาษพลิกเปิดออกด้วยแรงลมที่มองไม่เห็น มันหยุดลงที่หน้าสุดท้าย ซึ่งมีภาพวาดใบหน้าของเขาวาดด้วยหมึกเลือดไว้อย่างชัดเจน พร้อมกับรอยหยดเลือดที่ยังคงสดใหม่และไหลซึมออกมาจากภาพราวกับคนในภาพกำลังร้องไห้ พลันนั้น ประตูห้องเก็บของที่ถูกลงกลอนไว้แน่นหนาก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างในชุดไทยโบราณที่เนื้อตัวฉีกขาดและอาบไปด้วยเลือดสดๆ ก้าวพ้นความมืดเข้ามา ความเย็นจัดเข้าปกคลุมห้องจนกวินรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแข็งเป็นหิน เขามองเห็นหลวงตาเมฆที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมา แต่ทว่า... ใบหน้าของหลวงตากลับไม่ได้มีความเมตตาอย่างที่เคยเห็น ท่านมองมาที่กวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโลภพลางยกมือขึ้นประนมและท่องบทสวดภาษาบาลีที่เขาฟังไม่ออก “หลวงตา... ช่วยผมด้วย!” กวินตะโกนสุดเสียง แต่หลวงตาเมฆกลับยิ้มเหี้ยมแล้วเอ่ยขึ้นว่า “อาตมาไม่ได้มาช่วยโยมหรอกนะกวิน... แต่อาตมามาเพื่อทวงคืน 'สิ่งที่เจ้าของเรือน' ได้ทำพันธสัญญาไว้กับอาตมาเมื่อร้อยปีก่อน!” ในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงกระซิบที่ข้างหูกวินก็เปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องที่โหยหวนที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา พร้อมกับมือปริศนาที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพุ่งเข้ามาบีบที่ลำคอของเขาแน่นจากเงามืดด้านหลัง ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามกลิ่นอายแห่งความตายในเรือนอาถรรพ์นี้ไปกับเสียงกระซิบยามดึกนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ