เสียงสวดมนต์ในความมืด

กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นเน่าของซากใบไม้แห้งอับชื้นตีเข้าจมูกกวินอย่างรุนแรง ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่ากลิ่นสาบสาง คือความเงียบงันในยามวิกาลของ "เรือนอาถรรพ์รอยเลือดเก่า" เงาตะคุ่มของเสาไม้สักทองขนาดใหญ่ทอดตัวยาวทาบทับลงบนฟูกนอนเก่าๆ สลัวราง ร่างสูงของทนายความหนุ่มนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง มือข้างหนึ่งกำวัตถุมงคลที่หลวงตาเมฆมอบให้อย่างแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ความเย็นยะเยือกไม่ได้มาจากอากาศภายนอก หากแต่แผ่ซ่านมาจากพื้นกระดานเบื้องล่าง มันเป็นความเย็นที่กัดกินลึกลงไปถึงกระดูกดำ คล้ายกับมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองทะลุพื้นไม้ขึ้นมาสำรวจทุกอณูความหวาดกลัวในร่างกายของเขา กวินกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก สัมผัสพิเศษทางสายเลือดที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิตกำลังกรีดร้องเตือนภัย หัวใจเต้นรัวระทึกดั่งกลองศึก เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับใบไม้ร่วงดังแว่วมาจากโถงทางเดินชั้นบน ทั้งที่เขารู้ดีว่าตลอดแนวรั้วรอบบ้าน ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดกล้ากรายกลายเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้ *แกร๊ก...* เสียงไม้ลั่นเบาๆ ใต้เตียง ทำให้ลมหายใจของกวินสะดุดกึก เขานิ่งค้างในท่าเดิม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกสีหม่น เป็นลำแสงสีขาวนวลที่อาบไล้ฝุ่นละอองให้ล่องลอยราวกับวิญญาณเร่ร่อน กวินตัดสินใจก้มตัวลงช้าๆ ความกลัวแล่นพล่านขึ้นมาจับขั้วหัวใจ แต่วิญญาณนักสืบและทนายความผู้ไขคดีมานักต่อนักปฏิเสธที่จะวิ่งหนี มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยื่นออกไปแหวกม่านผ้าคลุมเตียงสีตุ่นที่เปื้อนคราบด่างดำออก ความมืดมิดใต้เตียงหนาทึบเสียยิ่งกว่าความมืดรอบกาย กลิ่นอับชื้นรุนแรงพวยพุ่งขึ้นมาจนต้องขมวดคิ้วแน่น กวินหยิบไฟฉายกระบอกเล็กในกระเป๋าเสื้อขึ้นมา กดย่องกดสว่าง... ลำแสงสีขาวสาดส่องลงไปยังพื้นกระดานเบื้องล่าง และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้เลือดในกายของกวินเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล ใต้เตียงไม้สักโบราณนั้น ไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่คิด แผ่นกระดาษยันต์สีแดงชาดเก่าคร่ำคร่า เปราะบางจนแทบจะสลายเป็นผุยผงเมื่อโดนลม ถูกแปะเรียงรายด้วยกาวแป้งเปียกที่แห้งกรังจนกลายเป็นสีดำสนิท ลวดลายอักขระโบราณที่เขียนด้วยหมึกจีนผสมเลือดถูกวาดขึ้นอย่างประณีตแต่น่าสยดสยอง ทุกตัวอักษรบิดเบี้ยวคล้ายกับมีชีวิต และที่ตรงกลางของกลุ่มยันต์เหล่านั้น มีรอยมือสีดำคล้ำขนาดใหญ่ประทับอยู่ ราวกับมีใครบางคนพยายามจะดันทะลุตู้หรือพื้นไม้ขึ้นมาจากเบื้องล่างด้วยความโกรธแค้นสุดขีด กวินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อขยับเขยื้อนไม่ได้ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนตรา กระดาษยันต์เหล่านั้น... กำลังขยับ ไม่ใช่เพราะกระแสลม เพราะหน้าต่างทุกบานปิดสนิท ทว่าขอบกระดาษยันต์แต่ละแผ่นกำลังม้วนงอเข้าหากัน ราวกับถูกความร้อนแผดเผาจากด้านล่าง และพร้อมกันนั้น เสียงสวดมนต์พึมพำด้วยสำเนียงโบราณที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ก็ดังลอดผ่านร่องไม้ขึ้นมา หลอนประสาท ดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขาคนเดียว เสียงนั้นไม่ใช่เสียงสวดเพื่อการอุทิศส่วนกุศล แต่มันคือเสียง "สะกดวิญญาณ" ที่เต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย กวินผุดลุกขึ้นถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังห้องอย่างแรง ลมหายใจหอบถี่ สายตาจับจ้องไปยังพื้นเตียงที่บัดนี้มีคราบของเหลวสีดำคล้ายน้ำเหลืองไหลซึมทะลุตราประทับยันต์ออกมาอย่างช้าๆ ส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้อง ก่อนที่เขาจะได้ตั้งสติ เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกความเงียบขึ้นมาสามครั้งติดๆ กัน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไม่ใช่เสียงจากประตูห้องนอนใหญ่ แต่เป็นเสียงเคาะที่ดังมาจาก "ด้านใน" ของตู้เสื้อผ้าโบราณที่ตั้งอยู่มุมห้อง ซึ่งกวินเพิ่งตรวจค้นไปเมื่อหัวค่ำว่ามันว่างเปล่าสนิท! *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดด้วยกันครับ - เสียงกระซิบยามดึก