ชายแปลกหน้า

"ถ้ามึงยังจ้องจะเอาชีวิตคนในเรือนนี้ กูสาบานว่าอาคมกากเดนของมึงจะไม่เหลือแม้แต่เถ้ากระดูกให้หมาลากไปทิ้ง" กวินกดเสียงต่ำ แววตาของทนายความหนุ่มที่เคยเรียบเฉยบัดนี้สั่นไหวด้วยแรงโทสะ มือที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะไม้สักเก่าคร่ำกุมด้ามมีดหมอเล่มเล็กที่ได้รับตกทอดมาจากพ่อแน่นจนสันหมัดขาวซีด เขาไม่ได้พูดกับใครในห้อง แต่มันคือการประกาศก้องผ่านม่านหน้าต่างที่ปิดสนิทออกไปยังความมืดมิดภายนอก เสียงหริ่งหรีดเรไรเงียบสนิทลงฉับพลัน ราวกับมีใครดึงปลั๊กไฟของธรรมชาติทิ้ง กวินสัมผัสได้ถึงแรงกดทับของอากาศที่หนักอึ้งขึ้นจนหายใจลำบาก มันไม่ใช่แค่ความกดอากาศต่ำ แต่มันคือ ‘แรงกดดัน’ จากบางสิ่งที่ทรงพลังและประสงค์ร้าย เขาขยับตัวออกจากมุมมืดของห้องโถงกว้าง ย่องไปที่หน้าต่างบานเกล็ดเก่าคร่ำครึ กวินค่อยๆ แง้มช่องแคบๆ ออกเพียงพอที่จะให้ดวงตาคู่คมสอดส่องออกไปได้ ท่ามกลางความมืดมิดใต้ต้นไทรใหญ่หน้าเรือน ชายคนหนึ่งยืนนิ่งสนิท ร่างกายสูงโปร่งสวมชุดม่อฮ่อมเก่าคร่ำจนสีซีดจาง หมวกปีกกว้างถูกกดต่ำลงปิดบังใบหน้าครึ่งบน ทว่ากวินกลับรู้สึกได้ถึงสายตาที่จดจ้องเขม็งมายังเรือนไม้หลังนี้... สายตาที่ไม่ได้มองเป็นคน แต่เหมือนมองดู ‘เหยื่อ’ ที่รอวันถูกเชือด กวินกัดฟันแน่น “มึงเป็นใคร...” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงเคาะไม้ดังขึ้นที่ประตูหลังเรือนเบาๆ แต่กวินกลับสะดุ้งสุดตัว เขาหันขวับไปมอง เงาตะคุ่มของหญิงชราที่เขาคุ้นเคยดีปรากฏอยู่ตรงนั้น ยายจันทร์ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ต้องรออนุญาต กลิ่นธูปเก่าๆ และกลิ่นคาวเลือดจางๆ โชยมาพร้อมกับตัวนาง “อย่ามองมันตรงๆ กวิน” ยายจันทร์เอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาฝ้าฟางของนางจ้องมองไปยังช่องหน้าต่างที่กวินเพิ่งถอยออกมา “คนที่ยืนตรงนั้น... มันไม่ใช่คนที่เป็นๆ เหมือนมึง แต่มันก็ไม่ใช่ผีที่ตายไปแล้ว มันคือ ‘คนเฝ้าเรือน’ ที่ตกสำรวจจากนรก” กวินหันกลับมาประจันหน้ากับหญิงชรา “คนเฝ้าเรือน? ทำไมต้องเป็นผม? ทำไมต้องเป็นเรือนหลังนี้?” ยายจันทร์ยกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ดูเหมือนการเยาะเย้ยชะตากรรม—นางเดินเข้าไปใกล้กวินจนได้กลิ่นสาบสาง “เพราะเลือดในกายมึงมันข้นกว่าคนอื่นไงล่ะทนายความ พ่อแม่มึงไม่ได้ทิ้งแค่ที่ดินกับเรือนไม้ผุๆ นี่ไว้ให้ แต่มันคือ ‘กรงขัง’ ที่รอการปลดปล่อย... และไอ้คนที่ยืนอยู่นอกเรือนทุกคืนนั่น มันไม่ได้มาเพื่อเฝ้า แต่มันมาเพื่อ ‘นับถอยหลัง’” “นับถอยหลังอะไร?” กวินถามพลางก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับผนังไม้ที่เย็นเฉียบ “นับถอยหลังวันตายของมึง” ยายจันทร์ยื่นมือเหี่ยวย่นมาคว้าข้อมือกวินไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลเกินกว่าหญิงชราปกติจะมีได้ “คืนนี้... อย่าได้เปิดหน้าต่างบานไหนเด็ดขาด ไม่ว่าใครจะเรียกชื่อมึงด้วยเสียงที่คุ้นเคยแค่ไหนก็ตาม” ยังไม่ทันที่กวินจะได้ถามต่อ เสียงเคาะประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้น—ไม่ใช่เสียงเคาะแบบปกติ แต่มันคือเสียง ‘เล็บ’ ที่ครูดไปกับแผ่นไม้จนเกิดเสียงแหลมสูงบาดแก้วหู ดังซ้ำๆ จังหวะสม่ำเสมอราวกับเสียงหัวใจที่เต้นผิดปกติ *ครืด... ครืด... ครืด...* กวินมองไปที่ประตูหน้าบ้านด้วยใจที่เต้นระรัว เขาเห็นเงาสีดำทาบผ่านช่องว่างใต้ประตู เงานั้นไม่หยุดนิ่ง แต่มันขยายตัวออกคล้ายกับหยดหมึกที่หยดลงในน้ำ ก่อนที่เงาประหลาดนั้นจะเริ่ม ‘แทรก’ ผ่านช่องว่างใต้ประตูเข้ามา! มันไม่ใช่เงาธรรมดา แต่มันคือกลุ่มก้อนสีดำที่จับตัวกันเป็นรูปร่างของ ‘มือ’ มนุษย์จำนวนนับไม่ถ้วนที่พยายามตะเกียกตะกายเข้ามาข้างใน “ยาย... นั่นมันอะไร!” กวินตวาดพร้อมชักมีดหมอออกมาเตรียมพร้อม “นั่นคือส่วนหนึ่งของความทรงจำที่เรือนนี้พยายามกลบฝัง” ยายจันทร์พึมพำ น้ำเสียงของนางเริ่มเลือนลางราวกับถูกลมพัดพาหายไป “กวิน... จำไว้ว่าเลือดของเจ้าเป็นได้ทั้งกุญแจและโซ่ตรวน หากเจ้าก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว ประวัติศาสตร์ที่พ่อแม่เจ้าปกปิดไว้จะกลายเป็นหลุมศพของเจ้าเอง” ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูหยุดลงอย่างกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง กวินหันกลับมาหาหญิงชรา แต่ที่ที่ยายจันทร์เคยยืนอยู่กลับว่างเปล่า เหลือเพียงกลิ่นธูปจางๆ และรอยเท้าเปียกชื้นบนพื้นไม้ที่ค่อยๆ ระเหยหายไป กวินหันกลับไปที่ประตูหน้าเรือนอีกครั้งด้วยความหวาดระแวง ทว่าภาพที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจเขาสะดุดกึก ประตูไม้บานหนาไม่ได้ปิดสนิทอย่างที่เขาคิด แต่มีใครบางคน—หรืออะไรบางอย่าง—กำลังยืนพิงประตูจากด้านนอกอยู่อย่างสบายใจ กวินเห็นเงาของใบหน้าคนในหมวกปีกกว้างทาบทับลงบนบานประตู พร้อมกับเสียงกระซิบที่ลอดผ่านรอยแตกเข้ามาจนเขารู้สึกได้ถึงไอเย็นที่รดต้นคอ "ทนาย... ลูกหนี้รายสุดท้ายที่ต้องชดใช้... พร้อมจะเซ็นสัญญาฉบับใหม่หรือยัง?" กวินเบิกตากว้างเมื่อเห็นมือของชายคนนั้นค่อยๆ เลื่อนเข้ามาในร่องประตู... มันไม่ใช่ฝ่ามือคน แต่มันคือฝ่ามือที่มีนิ้วยาวผิดปกติและผิวหนังที่เน่าเปื่อยจนเห็นกระดูกข้างใน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความมืดมิดในเรือนอาถรรพ์รอยเลือดเก่า แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า... "เสียงกระซิบยามดึก"