ความตายที่ไร้ที่มา

"ไอ้สมันตายแล้วกวิน... สมันที่ไปรื้อระเบียงเรือนไม้นั่นน่ะ ตาค้าง ผิวหนังกลายเป็นสีม่วงคล้ำเหมือนคนถูกรัดคอจนขาดใจตาย ทั้งที่ในห้องมันไม่มีรอยมือใครเลยสักคน" น้ำเสียงของยายจันทร์สั่นเครือ มือเหี่ยวแห้งของแกจับแขนกวินแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ท่ามกลางความมืดมิดในศาลาวัดที่มีเพียงแสงเทียนวูบวาบจากหน้าพระประธาน กวินนิ่งงัน ความเย็นเยียบแล่นปราดจากปลายนิ้วเท้าขึ้นสู่สันหลัง เขาไม่ได้กลัวความตายของสมัน แต่เขากลัวสิ่งที่กำลังจะตามมาต่างหาก "ผมเตือนพวกมันแล้วยาย..." กวินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในแววตากลับสั่นไหว เขาเพิ่งกลับมาจากเรือนอาถรรพ์เมื่อหัวค่ำ กลิ่นสาบสางของไม้เก่าที่ผุพังยังติดอยู่ที่ปลายจมูกไม่จางหาย "คนพวกนั้นโลภมากเกินกว่าจะฟังคำเตือน เรือนนั้นไม่ได้ต้องการแค่ไม้ แต่มันต้องการ 'ค่าตอบแทน'" "แล้วมึงล่ะ?" ยายจันทร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาฝ้าฟางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของทนายหนุ่ม "มึงเข้าไปเหยียบที่นั่นทุกวัน มึงคิดว่ามึงจะรอดไปได้อีกนานแค่ไหน ในเมื่อสายเลือดมึงมันเป็นที่หมายปองของ 'เจ้าเรือน' ตั้งแต่รุ่นพ่อแม่มึงแล้ว" กวินสะบัดแขนออกเบาๆ เขาไม่อยากยอมรับความจริงข้อนี้ ความเย็นยะเยือกที่พุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจไม่ใช่ความหนาวเหน็บจากอากาศภายนอก แต่มันคือสัมผัสที่หกที่เขามักจะได้รับ เมื่อวิญญาณบางตนกำลังจ้องมองผ่านความมืดเข้ามา "หลวงตาเมฆบอกว่าอย่างไรบ้างคะ?" กวินเปลี่ยนเรื่องทันที เขาสังเกตเห็นเงามืดที่ทอดยาวผิดปกติหลังองค์พระประธาน มันไม่ใช่เงาของพระพุทธรูป แต่มันดูคล้ายรูปร่างของหญิงสาวที่แขนขายาวผิดรูป "หลวงตาเข้าสมาธิขั้นสูงมาสามวันแล้ว ไม่ยอมฉันข้าวปลา ท่านบอกเพียงว่า... ถึงเวลาที่เรือนจะทวงของรักคืน" ยายจันทร์กระซิบ เสียงนั้นแผ่วเบาเหมือนจะขาดหายไปในอากาศ ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเข้าวัด กวินหันขวับไปมอง ร่างของชายวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวเข้ามาด้วยท่าทางโซเซ ผิวหนังของเขาดูซีดเผือดผิดธรรมชาติ และที่น่าสะพรึงกลัวคือ... บริเวณลำคอของเขามีรอยช้ำเป็นปื้นสีม่วงคล้ำ เหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น นั่นคือ 'นายเพิ่ม' อีกคนหนึ่งที่ไปช่วยสมันรื้อเรือนไม้! "ช่วย... ช่วยด้วย..." เสียงของนายเพิ่มแหบพร่าคล้ายคนจมน้ำ เขาพยายามคว้าอากาศรอบตัว "มัน... มันตามมา... มันบอกว่า... มันเอาของคืนไม่ครบ..." กวินพุ่งเข้าไปประคองร่างที่กำลังจะล้มลง นายเพิ่มคว้าปกเสื้อกวินไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลจนกวินนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ทันใดนั้น ดวงตาของนายเพิ่มก็เบิกโพลงขึ้นจนเห็นแต่ตาขาว เส้นเลือดในลูกตาแตกเป็นสีแดงก่ำ "มันบอกว่า... มึง..." นายเพิ่มกระตุกเสียงสั่น "มึงคือคนต่อไป... กวิน!" สิ้นคำพูดนั้น นายเพิ่มก็ตัวเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะทิ้งตัวลงแน่นิ่งไปในอ้อมแขนของกวิน กลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงเหมือนซากศพตายมานานปีโชยออกมาจากปากของคนตาย กวินขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขาสัมผัสได้ถึง 'บางสิ่ง' ที่กำลังยืนอยู่ข้างหลัง... มันไม่ใช่ลม แต่มันคือแรงกดทับมหาศาลที่ทำให้บรรยากาศในศาลาวัดดูเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก กวินค่อยๆ หันไปมองที่มุมมืดหลังพระประธาน สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่เงา แต่เป็นหญิงสาวในชุดสไบสีเลือดเก่าเขรอะ ใบหน้าของนางถูกฉีกขาดจนเห็นกระดูกกราม และดวงตาที่โบ๋ลึกนั้นกำลังจ้องมองมาที่เขาอย่างโหยหา "มึง... เอาคืนมา..." เสียงกระซิบดังก้องอยู่ในหัวของกวิน ไม่ใช่เสียงจากหู แต่เป็นเสียงที่จู่โจมเข้าสู่โสตประสาทโดยตรง มันรุนแรงจนกวินต้องกุมขมับ "ฉันไม่ได้เอาอะไรไป!" กวินตะโกนใส่ความว่างเปล่า ยายจันทร์กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวก่อนจะล้มพับไป กวินพยายามลุกขึ้นยืน ทว่าขาของเขากลับก้าวไม่ออก เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นหลายสิบคู่โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน ยึดเกาะข้อเท้าเขาไว้อย่างเหนียวแน่น เขาเพ่งสายตาไปที่นายเพิ่มที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น สิ่งที่เขากำลังเห็นทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น... รอยมือที่คอของนายเพิ่มไม่ได้นิ่งสนิท แต่มันกำลัง 'ขยับ' เคลื่อนที่ไปรอบลำคอเหมือนมีชีวิต! ทันใดนั้น แสงเทียนในศาลาก็ดับวูบลงพร้อมกันทุกเล่ม ความมืดมิดเข้าปกคลุมอย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางความมืดนั้น กวินสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเฉียบที่รดต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคย... เสียงของแม่ที่เขาไม่ได้ยินมานานนับยี่สิบปี "กวินลูกแม่... ในเมื่อคนอื่นจ่ายค่าตอบแทนไม่ครบ... เจ้าก็ต้องเป็นผู้จ่ายแทนเอง" มือเย็นเยียบข้างหนึ่งสัมผัสที่ใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ความเจ็บปวดมหาศาลจะแล่นผ่านเข้าที่ข้อมือซ้าย กวินก้มลงมองในความมืด และสิ่งที่เขาสังเกตเห็นทำให้ลมหายใจเขาแทบขาดห้วง เมื่อเห็นสร้อยข้อมือไม้แกะสลักที่พ่อเคยให้ไว้ก่อนตาย กำลังเปลี่ยนสีจากสีไม้แห้งกลายเป็นสีแดงสด... เหมือนกำลังดื่มกินเลือดของเขาผ่านผิวหนังเข้าไป! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้นะคะ