ดาบอาคม

"หยุดหัวเราะเสียที!" กวินตวาดลั่น เสียงของเขาสั่นพร่าขณะถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับเสาไม้สักที่สั่นไหวราวกับมีชีวิต หลวงตาเมฆไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น ปากที่ฉีกกว้างจนเห็นถึงโคนลิ้นสีคล้ำสั่นกระตุกเป็นจังหวะเหมือนปลาขาดน้ำ เสียงหัวเราะที่ควรจะเป็นเสียงของมนุษย์กลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงแหบพร่าคล้ายของแข็งครูดไปบนพื้นปูน "แกหาทางออกอยู่ใช่ไหม... กวิน" หลวงตาเมฆเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่บิดเบี้ยว ไม่ใช่เสียงหลวงตาที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไป "ในที่ที่เลือดมันแห้งกรังติดฝาผนังแบบนี้... ทางออกเดียวที่เหลืออยู่ คือความตายของแกเอง!" กวินไม่รอช้า เขาคว้าไฟฉายในมือเหวี่ยงเข้าใส่ร่างนั้นอย่างสุดแรง แสงสว่างวูบวาบส่องให้เห็นภาพที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น เงาที่ทอดลงบนผนังของหลวงตาเมฆไม่ได้มีรูปร่างเป็นพระภิกษุ แต่มันคือเงาของชายร่างใหญ่ที่ถือดาบเล่มยาวทะลุผ่านอกของใครบางคนอยู่ ชายหนุ่มไม่ได้วิ่งหนี เขาตัดสินใจพุ่งตัวไปอีกทิศหนึ่ง ซึ่งยายจันทร์เคยบอกไว้ว่า 'หากสิ่งของชิ้นไหนที่มันหวงแหนที่สุด จงใช้สิ่งนั้นสยบมัน' กวินพุ่งตรงไปยังหิ้งบูชาที่ถูกผ้าขาวเก่าๆ คลุมไว้ใต้ฐานพระพุทธรูปที่เอียงกระเท่เร่ มือของเขาสั่นเทาเมื่อกระชากผ้าผืนนั้นออก สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ของศักดิ์สิทธิ์ แต่มันคือดาบโบราณเล่มหนึ่งที่ถูกตรึงไว้กับฐานไม้ด้วยโซ่สนิมเขรอะ ใบดาบนั้นขึ้นเงาสีเลือดจางๆ ราวกับมันยังคงหิวกระหายเลือดสดๆ อยู่ตลอดเวลา กวินจำได้ทันที... นี่คือดาบในภาพถ่ายเก่าแก่ที่พ่อเขาเคยทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า ดาบที่ใช้สังหารเจ้าของเรือนคนแรกในคืนที่เรือนหลังนี้ถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉาน "อย่าแตะต้องมัน!" เสียงคำรามดังก้องขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงปะทะมหาศาลที่พุ่งเข้าใส่กวินจนเขากระเด็นไปฟาดกับกองไม้เก่า กวินรู้สึกถึงรสคาวเลือดที่คลุ้งอยู่ในลำคอ เขาเงยหน้าขึ้นมองหลวงตาเมฆที่ตอนนี้ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน ร่างกายของท่านเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป มือที่เคยถือประคำกลับกลายเป็นกรงเล็บที่ยาวแหลมพุ่งเข้ามาหมายจะควักลูกตาของเขา ชายหนุ่มกัดฟันกรอด ใช้แรงเฮือกสุดท้ายคว้าด้ามดาบโบราณขึ้นมา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับด้ามเหล็กเย็นเยียบ ภาพนิมิตก็พุ่งเข้าใส่สมองของเขาราวกับเขื่อนแตก ภาพความเจ็บปวด ความโกรธแค้น และความทรมานของเจ้าของเรือนในวินาทีที่คมดาบทะลุผ่านอก กวินกรีดร้องออกมาด้วยความทรมานเกินกว่าที่มนุษย์จะรับไหว "ข้าไม่ยอมให้แกซ้ำรอยเดิมหรอก!" กวินตะโกนทั้งน้ำตา แสงสีฟ้าหม่นวาบขึ้นจากตัวดาบเมื่อเลือดจากแผลที่ปากของเขากระเด็นไปโดนใบดาบคมกริบนั้น บรรยากาศในเรือนเงียบสนิทลงในฉับพลัน เสียงหัวเราะหายไป เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของกวิน ดาบในมือของเขาเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มันไม่ได้พยายามจะทำร้ายเขา แต่มันกำลังสั่นเพื่อตอบรับกับอะไรบางอย่างที่อยู่ใต้พื้นเรือน... สิ่งที่ถูกฝังไว้พร้อมกับความแค้นหลายร้อยปี กวินยันตัวขึ้นยืนมองหลวงตาเมฆที่บัดนี้ล้มพับลงกับพื้น ร่างกายของท่านกลับคืนสู่สภาพเดิม แต่ลมหายใจนั้นแผ่วเบาราวกับจะขาดร่วงลงไปทุกที ทว่า สิ่งที่ทำให้กวินต้องหยุดหายใจไม่ใช่สภาพของหลวงตาเมฆ แต่มันคือเสียงเคาะจากใต้พื้นไม้ที่เขายืนอยู่... ตึง... ตึง... ตึง... มันคือจังหวะที่แม่นยำและหนักแน่น ไม้กระดานแผ่นที่กวินเหยียบอยู่ค่อยๆ เลื่อนออกเอง ราวกับมีใครบางคนจากเบื้องล่างกำลังดันมันขึ้นมา กวินก้มลงมองผ่านรอยแยกนั้น สิ่งที่เขาเห็นในความมืดมิดคือดวงตาสองข้างที่จ้องมองกลับขึ้นมา... มันไม่ใช่ดวงตาของวิญญาณ แต่มันคือดวงตาของมนุษย์ที่มีชีวิต... และใบหน้านั้น... ใบหน้าที่เหมือนกับเขาราวกับส่องกระจก! ชายคนนั้นยื่นมือขึ้นมาจากความมืด กุมข้อมือของกวินไว้แน่นจนกระดูกแทบแหลก พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นยะเยือกที่ทำให้เลือดในกายเขากลายเป็นน้ำแข็ง "ขอบคุณที่ปลุกข้า... ลูกหลานผู้น่าสงสาร" กวินเบิกตากว้างเมื่อเห็นชัดว่าชายที่โผล่ขึ้นมาจากใต้พื้นคือใคร... เขาคือพ่อของเขาเอง... พ่อที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเผชิญความกลัวไปกับกวินในทุกตอนนะคะ