พิษร้ายจากผี

"มึง... พ่อเหรอ?" เสียงของกวินแหบพร่า สั่นสะท้านราวกับใบไม้ที่ถูกกระชากจากกิ่งด้วยพายุร้าย ร่างของชายวัยกลางคนที่คลานขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นกระดานไม้ตะเคียนนั้นดูคุ้นตาจนน่าใจหาย ผิวพรรณซีดเผือดราวกับศพที่แช่อยู่ในน้ำครำมานับสิบปี ดวงตาที่เคยมีแววอบอุ่นบัดนี้กลับกลายเป็นเพียงหลุมดำมืดสนิทที่แผ่ไอเย็นเยียบจนกวินต้องก้าวถอยหลังไปจนชนกับตู้ไม้เก่าแก่ด้านหลัง ชายคนนั้น—ผู้ที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปเมื่อสิบปีก่อน—กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างบิดเบี้ยว รอยแยกบนผิวหนังที่ลำคอของเขามีของเหลวข้นคล้ายน้ำเหลืองสีดำไหลซึมออกมา กลิ่นสาบสางที่รุนแรงจนชวนให้อาเจียนตลบอบอวลไปทั่วห้อง กวินพยายามกั้นหายใจ แต่มันกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมคมนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าไปในปอด "กวิน... ลูกรัก..." เสียงนั้นแหบแห้งเหมือนกระดาษทรายถูไปมาบนแผ่นเหล็ก "อย่าเข้ามา!" กวินตวาด เขาคว้าจี้พระเครื่องที่คอแน่นจนโลหะบาดเนื้อนิ้วมือ มืออีกข้างหยิบมีดหมออาคมที่หลวงตาเมฆให้ไว้ขึ้นมาหมายจะตั้งรับ แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับด้ามไม้ ทันใดนั้น... ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็แล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ เขาปล่อยมีดร่วงหล่นลงพื้น ร่างกายทรุดฮวบลงนั่งกับพื้นไม้ กวินก้มมองมือตัวเองด้วยสายตาพร่ามัว ผิวหนังที่เคยเรียบเนียนกลับเริ่มเปลี่ยนสี เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นมาเหมือนรากไม้ที่ชอนไชอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง มันขยายตัวลามขึ้นมาถึงข้อมืออย่างรวดเร็วราวกับมีปรสิตกำลังกัดกินเขาจากภายใน "นี่มันอะไรกัน..." กวินครางออกมาด้วยความทรมาน ลมหายใจเริ่มติดขัด เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบคอเขาไว้ ร่างตรงหน้าหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงไม้ลั่นในยามค่ำคืน "พิษร้ายจากผีที่เจ้าเคยกดขี่... ถึงเวลาที่มันต้องคืนสนองสายเลือดของคนบาปอย่างพวกมึงแล้ว" กวินพยายามกระเสือกกระสนหนี แต่ทุกย่างก้าวที่เขาขยับ ร่างกายกลับหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนพันธนาการไว้ ความเย็นยะเยือกที่ได้รับจากสัมผัสของไออาถรรพ์นั้นกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาไปทีละน้อย ภาพในหัวเริ่มหมุนคว้าง เขาเห็นภาพจำลองของเรือนหลังนี้ในอดีต เห็นร่างของพ่อที่ถูกฆาตกรรม... ไม่ใช่ด้วยน้ำมือโจร แต่ด้วยพิธีกรรมบางอย่างที่ตระกูลของเขามีส่วนเกี่ยวข้อง กวินสะบัดหัวไล่ภาพนิมิต บังคับให้ตัวเองมองตรงไปที่ร่างนั้น "พ่อตายแล้ว... พ่อตายไปนานแล้ว! สิ่งที่อยู่ในร่างนี้... เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่!" "ข้าคือความจริงที่มึงพยายามฝังลืม" ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้ แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดในห้องวูบไหวและดับลงกะทันหัน เหลือเพียงแสงสลัวจากจันทร์เสี้ยวที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา เห็นเพียงเงาตะคุ่มของร่างนั้นที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตามผนังเรือน ขณะที่กวินกำลังจะสิ้นสติ กลิ่นธูปหอมฉุนกึกก็โชยมาแตะจมูก พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาชราในชุดสีมอซอที่ยืนอยู่มุมมืดของห้อง ยายจันทร์ก้าวออกมา มือเหี่ยวหยุ่นโยนด้ายสายสิญจน์เส้นหนึ่งเข้าใส่ร่างที่อยู่ตรงหน้า ทันทีที่เส้นด้ายแตะถูกร่างนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังสนั่นจนเรือนทั้งหลังสั่นสะเทือน "อย่าไปมองตาเขากวิน! ถ้ามึงไม่อยากให้วิญญาณมึงหลุดออกจากร่าง!" ยายจันทร์ตะโกนเสียงเข้ม กวินพยายามฝืนลืมตา แต่ความเจ็บปวดที่แผลบนแขนเริ่มแผ่ขยาย รอยดำนั้นลามขึ้นมาถึงข้อศอกแล้ว เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่พยายามจะแทรกซึมเข้าสู่หัวใจ มันไม่ใช่แค่พิษธรรมดา แต่มันคือคำสาป... คำสาปที่ผูกพันเขาไว้กับเรือนหลังนี้อย่างไม่มีวันถอนตัว "ยายจันทร์... มันคืออะไร..." กวินถามด้วยเสียงอันแผ่วเบา ร่างกายเริ่มสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บที่มาจากกระดูก ยายจันทร์ไม่ได้ตอบ นางกลับเดินเข้าไปใกล้ร่างนั้นมากขึ้นพลางพึมพำคาถาอาคมที่ฟังดูไม่เป็นภาษา ทว่าร่างนั้นกลับหยุดชะงัก สายตาสีดำสนิทเบนมาทางยายจันทร์ ก่อนจะเผยยิ้มที่กว้างจนมุมปากฉีกขาดจนเห็นเหงือกสีเลือด "ยายเฒ่า... ถึงเวลาที่แกต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำไว้กับพ่อของมันแล้ว" ทันใดนั้น ร่างของกวินก็กระตุกเฮือกเมื่อรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกระชากวิญญาณของเขาออกไปครึ่งหนึ่ง สายตาของเขามืดดับไปชั่วขณะ ก่อนจะเห็นเงาดำนับสิบพุ่งออกมาจากใต้ถุนเรือน พุ่งตรงเข้ามาล้อมรอบตัวเขาไว้ ความเย็นซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างจนกวินรู้สึกว่าผิวหนังของตนเริ่มแตกร้าว "กวิน! ตั้งสติ!" เสียงของใครบางคนดังก้องอยู่ในหัวของเขา กวินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทว่าภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ห้องเดิมที่เขานั่งอยู่ แต่เขากลับไปยืนอยู่ท่ามกลางดงไม้หลังเรือนในสภาพที่มือทั้งสองข้างเปื้อนไปด้วยเลือดสดๆ ที่ยังอุ่นอยู่ และตรงหน้าของเขา... คือร่างของหลวงตาเมฆที่นอนจมกองเลือด โดยมีมีดหมอเล่มนั้นปักอยู่ที่หน้าอกของท่าน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความหลอนในค่ำคืนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "เสียงกระซิบยามดึก"