กับดักความทรงจำ

"หยุดเดินเถอะค่ะคุณทนาย... ถ้าไม่อยากให้วิญญาณของคุณหลุดติดอยู่กับซากอิฐปูนพวกนี้ไปตลอดกาล" เสียงแหบพร่าของยายจันทร์ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ กวินชะงักฝ่าเท้าที่กำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูไม้สักเก่าคร่ำคร่า สัมผัสเย็นเยียบจากมือที่เน่าเปื่อยเมื่อครู่ยังคงฝังแน่นอยู่บนผิวเนื้อตรงหน้าอก ราวกับรอยประทับของความตายที่ลบไม่ออก แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความเน่าเฟะของร่างไร้วิญญาณเหล่านั้น กลับเป็นแววตาวาวโรจน์ของยายจันทร์ หญิงชราผู้เคยเป็นเสมือนที่พึ่งเดียวของเขาในสถานที่อัปมงคลแห่งนี้ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ฉายแววห่วงใยอีกต่อไปแล้วค่ะ แต่มันเต็มไปด้วยความกระหายใคร่รู้ และรอยยิ้มมุมปากที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก "ยายจันทร์..." กวินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงสติที่เริ่มกระเจิดกระเจิงกลับมา เขากวาดสายตามองรอบตัว เรือนไม้หลังเดิมที่ควรจะเป็นสถานที่จริง กลับบิดเบี้ยวกลายเป็นห้องโถงกว้างขวางที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ผนังไม้สักสีเข้มเริ่มลอกร่อนกลายเป็นคราบเลือดสีคล้ำที่ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน... คุณพาผมมาติดกับดักอะไร" ยายจันทร์หัวسเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งเหมือนใบไม้แห้งที่ถูกเหยียบย่ำ "กับดักเหรอคะคุณทนาย... ดิฉันไม่ได้พาคุณมาติดกับดักเสียหน่อย ดิฉันแค่ 'พาคุณกลับบ้าน' ต่างหาก บ้านที่คุณโหยหามาตลอดชีวิตไงคะ" ทันทีที่สิ้นคำพูดนั้น พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าของกวินก็ยุบตัวลง! "เฮ้ย!" กวินอุทานลั่นด้วยความตกใจ ร่างสูงโปร่งร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกเหมือนดิ่งพสุธาในความฝันที่ไร้ก้นบึ้ง เสียงลมหวีดหวิวกรีดกรายข้างใบหูราวกับเสียงกรีดร้องของผู้คนนับร้อย เขาพยายามคว้าคว้าอากาศเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว แต่รอบตัวมีเพียงความว่างเปล่าและหมอกควันสีเทาหม่นที่หมุนวนเป็นเกลียวคลื่น *ตุบ!* ร่างของกวินกระแทกเข้ากับพื้นผิวที่แข็งกระด้างแต่นุ่มนวลประหลาด คล้ายกับผืนดินที่ชุ่มไปด้วยโคลนตมและหยาดน้ำตา ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจากข้อเท้า แต่มันกลับถูกกลบด้วยความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านจากพื้นดินขึ้นมาจับขั้วหัวใจ เมื่อกวินยันกายลุกขึ้นและกวาดสายตามองไปรอบๆ เขาก็ต้องพบกับภาพที่ทำให้ลมหายใจสะดุด ที่นี่... คือเรือนไทยหลังเดิมเมื่อหลายสิบปีก่อน แสงตะเกียงสีส้มสลัวสาดส่องกระทบกับข้าวของเครื่องใช้โบราณ เสียงฝนตกกระหน่ำด้านนอกดังอื้ออึงผสมผสานกับเสียงฟ้าผ่าคำรามเลื่อนลั่น แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้กวินหัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก สิ่งที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจคือ ภาพของเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่ง กำลังนั่งขดตัวร้องไห้อยู่ที่มุมห้อง โดยมีร่างของชายหญิงคู่หนึ่งนอนจมกองเลือดอยู่ไม่ไกล ภาพนั้น... ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่เขาพยายามฝังกลบมันมาตลอดชีวิต! "ไม่... ไม่จริง" กวินพึมพำกับตัวเอง มือหนายกขึ้นกุมขมับที่เริ่มปวดตุบๆ ราวกับจะระเบิด สมองของเขากำลังปฏิเสธภาพตรงหน้า แต่สัญชาตญาณกลับกรีดร้องว่านี่คือความจริงที่เขาหนีมาตลอด "จำได้แล้วใช่ไหมคะคุณทนาย..." เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นข้างหู ทั้งๆ ที่ไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้น "เด็กคนนั้นคือคุณ... คนที่วิ่งหนีออกไปในคืนที่เลือดนองแผ่นดิน คนที่ทิ้งให้พ่อกับแม่ต้องตายอย่างโดดเดี่ยว..." "หุบปากนะ!" กวินตะโกนลั่น พยายามยกมือขึ้นปิดหูเพื่อไล่เสียงหลอนที่กรอกอยู่ในหัว แต่เสียงนั้นกลับยิ่งดังขึ้นและชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเสียงก้องจากก้นบึ้งของจิตใต้สำนึกที่บิดเบี้ยว "หนีไม่พ้นหรอกค่ะ..." เงาร่างสีดำทะมึนของใครบางคนก้าวออกมาจากมุมมืด ร่างนั้นสูงโปร่งและมีเค้าโครงคุ้นตาอย่างประหลาด กวินหันขวับไปมองด้วยความหวาดระแวง และในจังหวะที่แสงจากตะเกียงวูบไหว เขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด เงาดำนั้น... ค่อยๆ เผยให้เห็นใบหน้าชัดเจนขึ้น ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นลากยาวจากโหนกแก้มลงมาถึงคาง ดวงตาคมกริบที่มักจะซ่อนความกวนประสาทไว้ภายใต้รอยยิ้มหยัน... "ไอ้... หลวงตาเมฆ?" กวินหลุดปากอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด สติที่เหลืออยู่กระเจิงหายไปในพริบตา เมื่อพระภิกษุผู้เคยช่วยเหลือเขา กลับยืนอยู่เบื้องหน้าในชุดผ้าเหลืองที่เปื้อนคราบเลือดกรัง และรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต! "อาตมาเตือนโยมแล้วนะ..." เสียงของหลวงตาเมฆเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความเมตตาปรานีใดๆ "ว่าอย่าขุดคุ้ยอดีต... เพราะบางที สิ่งที่โยมตามหา อาจจะไม่ใช่ความจริง แต่มันคือ 'หลุมศพ' ของโยมเองต่างหาก!" ก่อนที่กวินจะได้เอ่ยปากถามอะไร ร่างของหลวงตาเมฆก็พุ่งเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ มือเหี่ยวย่นแต่ทรงพลังคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของเขาอย่างแรง พร้อมกับแรงผลักมหาศาลที่ซัดเขากลับลงไปในห้วงเหวแห่งความทรงจำที่ดำมืดและไร้ทางออกอีกครั้ง! ... รี้ดเดอร์คะ... เตรียมใจรับมือกับความจริงอันโหดร้ายในตอนหน้าไว้ให้ดีนะคะ เพราะบางที... คนที่เราไว้ใจที่สุด อาจเป็นคนที่น่ากลัวที่สุดค่ะ!