รอยแค้นที่ไม่มีวันจบ

"ถ้าเจ้าคิดว่าการเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเรือนนี้คือความเมตตา... เจ้าก็คิดผิดถนัด กวิน" เสียงแหบพร่าของยายจันทร์ดังแว่วมาในความมืดที่หนาทึบเหมือนน้ำหมึก กวินยืนนิ่งอยู่หน้าเรือนไม้สักเก่าคร่ำที่บัดนี้ดูราวกับสิ่งมีชีวิต เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากรอยแตกของไม้กระดาน กลิ่นสาบสางของเลือดเก่าผสมกับกลิ่นธูปที่จุดทิ้งไว้จนดับมอดอบอวลอยู่ในอากาศ มือของกวินสั่นน้อยๆ ขณะกระชับสร้อยประคำที่ข้อมือไว้แน่น ความเย็นจากลูกประคำไม่ได้ช่วยให้ใจเขาสงบลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม มันกลับสั่นไหวราวกับจะเตือนภัยถึงสิ่งที่กำลังคลืบคลานเข้ามา "ผมไม่ได้ต้องการเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ ยายจันทร์" กวินเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อมองเห็นเงาดำตะคุ่มเคลื่อนไหวอยู่ที่บานหน้าต่างชั้นบน "ผมแค่ต้องการคำตอบ ว่าทำไมพ่อกับแม่ต้องจบชีวิตลงที่นี่" "คำตอบงั้นหรือ?" ยายจันทร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแหลมสูงจนน่าขนลุก "เรือนหลังนี้ไม่ได้เก็บแค่ความลับ แต่มันเก็บ 'วิญญาณ' ของคนที่พยายามจะหาคำตอบเหมือนเจ้าเอาไว้... ทุกคนล้วนแต่ถูกกลืนกินด้วยความแค้นที่ไม่มีวันสิ้นสุดของเจ้าของเรือนคนเดิม" กวินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ เมื่อสังเกตเห็นว่ารอยเลือดที่พื้นไม้ตรงหน้ากำลังไหลย้อนขึ้น ราวกับว่าเวลากำลังหมุนกลับไปยังวันที่ความตายเกิดขึ้น เขาเห็นภาพรางๆ ของร่างใครบางคนถูกลากผ่านหน้าไป ทิ้งรอยปื้นสีแดงสดเป็นทางยาว ความโกรธแค้นที่อัดแน่นอยู่ในเรือนหลังนี้ไม่ได้จางหายไปตามกาลเวลา แต่มันกลับเข้มข้นขึ้นจนกลายเป็นอาคมที่ฝังรากลึก 'อย่าหันไป... กวิน อย่าหันไปมองข้างหลัง' เสียงของหลวงตาเมฆดังขึ้นในหัวของเขา ราวกับท่านกำลังหยั่งรู้ถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา กวินกัดฟันแน่น เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายขึ้นตามไรผม เขาพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อตั้งจิตถึงวิชาอาคมที่หลวงตาเมฆเคยพร่ำสอน แต่ทว่าสัมผัสพิเศษของเขากลับถูกจู่โจมด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังขึ้นจากใต้พื้นเรือน "เจ้าเห็นไหม..." ยายจันทร์ขยับเข้ามาใกล้จนกวินได้กลิ่นดินฝังศพจากตัวนาง "รอยแค้นพวกนี้ไม่ได้หยุดอยู่ที่คนตาย แต่มันกำลังมองหา 'ภาชนะ' ใหม่ที่จะนำพาความแค้นนี้ไปสู่โลกภายนอก และเจ้า... ทนายหนุ่มผู้มีเลือดของคนบาปไหลเวียนอยู่ คือสิ่งที่พวกเขารอคอยมาตลอดสามสิบปี" กวินเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด "ผมไม่ใช่คนบาป และผมจะไม่มีวันเป็นเครื่องมือของพวกมัน!" "ความอาฆาตไม่เคยสนว่าใครบริสุทธิ์หรือผิดบาปหรอกนะ" ยายจันทร์ขยับยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยแสงสีเขียวประหลาด "มันสนแค่ว่า ใครที่พร้อมจะ 'ชดใช้' ให้กับความเจ็บปวดที่มันได้รับต่างหากล่ะ" ทันใดนั้น เสียงไม้กระดานลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นเหนือหัว กวินเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ และสิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ร่างโปร่งแสงหลายร่างค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นตามมุมมืด พวกมันไม่ได้มีรูปร่างสมประกอบ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมาน ดวงตาที่ไร้แววมองตรงมาที่เขาด้วยความกระหาย กวินพยายามจะหันหลังวิ่งหนี แต่ขากลับหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นเหนี่ยวรั้งไว้ พื้นเรือนรอบข้างเริ่มสั่นสะเทือน รอยเลือดเก่าๆ ที่เคยแห้งกรังกลับชุ่มโชกขึ้นมาอีกครั้งราวกับเพิ่งถูกราดด้วยเลือดสดๆ กลิ่นคาวเลือดตีตลบจนเขาแทบสำลัก "ยายจันทร์! นี่มันอะไรกัน!" เขาตะโกนก้อง แต่หญิงชรากลับหายไปในความมืด เหลือเพียงความว่างเปล่าที่รายล้อมเขาไว้ ท่ามกลางความโกลาหลนั้น กวินรู้สึกถึงมือเย็นเยียบที่แตะลงบนไหล่ซ้าย มันไม่ใช่สัมผัสที่เบาบางเหมือนวิญญาณทั่วไป แต่มันหนักอึ้งและเต็มไปด้วยพลังอาฆาตที่รุนแรงจนผิวหนังของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำดำ กวินรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายชูสร้อยประคำขึ้นเหนือหัวพร้อมท่องคาถาอาคมที่หลวงตาเมฆเคยเตือนว่าให้ใช้ในยามคับขันเท่านั้น แต่ทันทีที่เขาลืมตาขึ้นเพื่อมองสิ่งที่อยู่ข้างหลัง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู "ท่านทนาย... ท่านลืมไปแล้วหรือว่า 'ภรรยา' ของท่านกำลังรออยู่ที่นี่มาตลอด" กวินตัวแข็งทื่อ เขาค่อยๆ หันไปตามแรงดึง และสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งที่เขารู้จักดีที่สุด หญิงสาวที่เขาเชื่อว่าตายไปพร้อมกับอุบัติเหตุเมื่อปีก่อน แต่ในยามนี้ เธอไม่ได้มีชีวิตอยู่ตรงหน้าเขาในฐานะคนรัก แต่เธอเป็นคนเดียวกับที่กำลังถือมีดอาคมจ่อที่คอหอยของเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่ฉีกกว้างจนเห็นถึงเนื้อในที่ไร้ชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความมืดมิดในบทนี้ และหวังว่าจะยังไม่ทิ้งกันไปไหนนะคะ "เสียงกระซิบยามดึก"