พิธีสะกดวิญญาณ

"หยุดมือเสียกวิน... เจ้ากำลังทำในสิ่งที่แม้แต่คนตายยังต้องร้องขอชีวิต" เสียงแหบพร่าของหลวงตาเมฆดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันใต้ถุนเรือนไม้เก่า กลิ่นธูปหอมฉุนกึกผสมปนเปกับกลิ่นสาบดินชื้นแฉะและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยอบอวล กวินชะงักมือที่กำลังถือด้ายสายสิญจน์เปื้อนเลือด นิ้วมือของเขาสั่นระริกจนเห็นได้ชัด ดวงตาของทนายความหนุ่มที่เคยสุขุมเยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยรอยร้าวของความเหนื่อยล้าและแรงอาฆาตที่พยายามสะกดไว้ เขามองไปยังร่างโชกเลือดที่นอนแน่นิ่งอยู่บนผืนเสื่อทอเก่าๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับหลวงตาเมฆที่ยืนตระหง่านอยู่ปากทางเข้า "ถ้าไม่ทำตอนนี้... วิญญาณดวงนี้จะหลุดลอยไปพร้อมกับความแค้นที่ไม่มีวันดับนะคะหลวงตา" กวินเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าแต่แฝงด้วยความดื้อรั้น "ท่านก็เห็นนี่คะ ว่าสิ่งที่อยู่ในบ้านหลังนี้มันไม่ใช่แค่ผีตายโหงธรรมดา แต่มันคือคำสาปที่พ่อยกับแม่ของฉันต้องสังเวยให้!" หลวงตาเมฆก้าวเข้ามาใกล้ แสงเทียนที่กวินจุดไว้ไหววูบตามแรงลมที่พัดมาจากมุมมืดของใต้ถุนเรือน ใบหน้าเหี่ยวย่นของหลวงตาปรากฏรอยเคร่งขรึม "เจ้ากำลังหลงทาง... วิชาที่เจ้ากำลังใช้มันไม่ใช่การส่งวิญญาณ แต่มันคือการ 'จองจำ' เจ้าอยากให้วิญญาณดวงนี้ไปสู่สุคติ หรือเจ้าเพียงแค่อยากให้ตัวเองพ้นจากความรู้สึกผิดที่ไม่อาจช่วยพวกเขาทั้งสองคนไว้ได้กันแน่!" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนมีดกรีดลงบนแผลเดิมในใจของกวิน เขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นนูน ดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความกดดันที่สั่งสมมานาน "ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!" กวินตวาดพร้อมกับสะบัดด้ายสายสิญจน์เข้าหามุมมืดของใต้ถุนเรือน ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่เคยซ่อนตัวอยู่ก็กรีดร้องออกมา เสียงนั้นไม่ใช่เสียงมนุษย์ แต่เป็นเสียงกรีดแหลมบาดลึกไปถึงกระดูกดำ มันคือเสียงที่กวินคุ้นเคย... เสียงของแม่ "อย่า... อย่าแตะต้องท่าน!" ยายจันทร์ที่ยืนหลบอยู่มุมเสาตะโกนขึ้นมา นางไม่ได้มาเพื่อห้ามกวิน แต่มาเพื่อปกป้องสิ่งที่อยู่ในเงามืดนั้น "ยายจันทร์! หลบไปนะคะ!" กวินคำราม แต่ยายจันทร์กลับพุ่งตัวเข้ามากอดรัดร่างนั้นไว้แน่น พลางมองกวินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสารและอาฆาตในเวลาเดียวกัน "เจ้าไม่รู้อะไรเลยกวิน... เรือนหลังนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อเป็นที่อยู่อาศัย แต่มันถูกสร้างมาเพื่อเป็น 'กรง' และตอนนี้ กรงที่กักขังอดีตกำลังจะพังทลายลง หากเจ้าดึงวิญญาณนี้ออกไป ความอาฆาตที่ถูกปิดตายไว้จะพุ่งตรงเข้าหาคนทั้งหมู่บ้าน ไม่ใช่แค่เจ้าคนเดียว!" บรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป อุณหภูมิในใต้ถุนเรือนลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาดำที่เคยคลุมเครือเริ่มขยายตัวเป็นรูปร่างอัปลักษณ์ ผนังเรือนไม้สั่นสะเทือนราวกับมีมือที่มองไม่เห็นพยายามจะทุบทำลายมันลงจากด้านใน หลวงตาเมฆรีบทิ้งตัวลงนั่ง สวดมนต์บทกรณียเมตตสูตรด้วยเสียงที่ดังกังวานเพื่อตรึงอาคมไว้ แต่กวินกลับไม่ยอมหยุด เขากำกริชลงอาคมแน่น มืออีกข้างหนึ่งกำลังหยิบกำไลเก่าแก่ที่เป็นมรดกตกทอดของครอบครัวออกมาวางลงบนพื้น "กวิน! หยุดเดี๋ยวนี้! หากเจ้าวางกำไลลง ความลับที่แม่ของเจ้าซ่อนไว้จะถูกเปิดเผย และวิญญาณนั้นจะไม่มีวันไปเกิดใหม่ได้อีกตลอดกาล!" หลวงตาเมฆตวาดเสียงแข็ง แต่กวินหาได้สนใจไม่ ในเสี้ยววินาทีที่นิ้วของกวินสัมผัสกับพื้นดิน กลิ่นเลือดก็คลุ้งกระจายจนหายใจไม่ออก เงาดำนั้นหยุดนิ่งทันที ก่อนจะค่อยๆ ปรากฏรูปร่างเป็นหญิงสาวในชุดสไบเปื้อนคราบเลือดเก่ากรัง ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวจนจำเค้าเดิมไม่ได้ แต่นัยน์ตาสีขุ่นมัวคู่นั้นกลับจ้องมองมาที่กวินด้วยความรักปนแค้นที่รุนแรงจนทนายความหนุ่มต้องก้าวถอยหลัง "ลูก... แม่..." เสียงนั้นแหบพร่าราวกับมาจากก้นบึ้งของนรก กวินน้ำตาไหลพราก "แม่... แม่จริงๆ ด้วย" เขาก้าวเข้าไปหาสิ่งนั้นโดยไม่ฟังเสียงเตือนของหลวงตาเมฆอีกต่อไป ทว่าในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปแตะใบหน้าของสิ่งที่เขารัก มือที่เย็นเฉียบและเต็มไปด้วยริ้วรอยของใครบางคนจากด้านหลังก็คว้าข้อมือเขาไว้แน่นจนกวินรู้สึกเหมือนกระดูกจะแตก เขาสะดุ้งสุดตัวและหันกลับไปมอง พบว่าเป็นยายจันทร์ที่บัดนี้ใบหน้าดูเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด ผิวหนังของนางซีดเผือดและดวงตากลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตา "ไม่ใช่แม่ของเจ้าหรอกกวิน... แต่มันคือนางมารที่สวมรอยใช้ใบหน้าแม่ของเจ้ามาตลอดสิบปีต่างหาก" ยายจันทร์กระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง ก่อนที่นางจะผลักร่างของกวินกระเด็นเข้าไปหาวิญญาณตนนั้นที่กำลังอ้าปากกว้างจนถึงใบหู เตรียมจะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า กวินล้มลงกับพื้น มือคว้ากริชอาคมไว้แน่นในขณะที่เงาของแม่เขากำลังโน้มตัวลงมาหา แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ข้อมือของวิญญาณตนนั้น... รอยสักรูปอักขระโบราณแบบเดียวกับที่อยู่บนข้อมือของหลวงตาเมฆเป๊ะไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับเสียงกระซิบยามดึกในคืนนี้นะคะ