ความตายไม่ปรานี

กลิ่นดินชื้นผสมกลิ่นสาบศพเน่าเฟะตีเข้าจมูกของกวินอย่างจังจนเขาสะดุ้งตื่นจากภวังค์อันเลือนราง ร่างสูงของทนายความหนุ่มผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้เก่าในเรือนอาถรรพ์ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ แม้หน้าต่างไม้บานเกล็ดจะปิดสนิท แต่ลมราตรีที่พัดลอดช่องลมกลับเย็นยะเยือกเสียจนกระดูกสันหลังชาหนึบ ประโยคสุดท้ายจากความฝัน หรือบางที... อาจไม่ใช่แค่ความฝัน ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ลูกเอ๋ย... พ่อกลับมารับแล้ว...”* กวินยกมือขึ้นลูบหน้าอกตัวเอง หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะทะลุกออกมานอกอก เขายังจำหลุมศพหลังเรือนได้แม่นยำ หลุมศพของบิดาผู้ล่วงลับที่เขาเป็นคนลงมือฝังด้วยมือของตัวเองเมื่อสามวันก่อน หลังจากคดีฆาตกรรมอำพรางในตระกูล แต่นี่มันดึกดื่นป่านนี้แล้ว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ลากผ่านระเบียงไม้ด้านนอกนั่นคืออะไร? *แอ๊ด... โครก...* เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนมีร่างน้ำหนักมหาศาลกำลังย่างก้าวเข้ามาใกล้ห้องนอนของเขาเรื่อยๆ กวินกลั้นหายใจ มืออันสั่นเทาเอื้อมไปหยิบไฟฉายกระบอกเล็กบนหัวเตียง เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูห้องพอดี ไม่มีเสียงลมหายใจ ไม่มีเสียงเคาะ มีเพียงความเงียบงันที่กดทับจนหูอื้อตาลาย แต่สิ่งที่ทำให้สติของกวินแทบหลุดลอย คือกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพที่โชยลอดรอยแตกของบานประตูเข้ามาเตะจมูกอย่างรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ "ใคร..." กวินเค้นเสียงถามออกไป แม้ลำคอจะแห้งผากจนเปล่งเสียงแทบไม่เป็นคำ "นั่นใคร..." สิ้นเสียงของเขา ลูกบิดประตูทองเหลืองขึ้นสนิมก็หมุนช้าๆ จากด้านนอก... *คลิก...* ประตูห้องเปิดอ้าออกอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวลอดผ่านหน้าต่าง เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู กวินเปิดไฟฉายส่องออกไปทันที ลำแสงสีขาวสว่างจ้าเผยให้เห็นร่างที่ทำเอาเขาแทบหยุดหายใจ ชายวัยกลางคนในชุดสูทเปื้อนโคลนตม ใบหน้าซีดเซียวเขียวคล้ำ ดวงตาเบิกโพลงไร้แววชีวิต และที่น่ากลัวที่สุดคือ ผิวหนังทั่วร่างเปื่อยยุ่ยจนเห็นเนื้อเยื่อสีดำคล้ำและหนอนตัวเล็กๆ ที่กำลังไยชอนไชอยู่ตามซอกคอ นั่นคือร่างของพ่อเขา... พ่อที่ตายและถูกฝังไว้ใต้ดินลึกสามเมตร! "พ... พ่อ..." กวินถอยหลังรูดจนแผ่นหลังชนชิดกับผนังห้อง มือไม้สั่นเทาจนไฟฉายเกือบหลุดร่วง "เป็นไปไม่ได้... ผมฝังพ่อไปแล้ว... พ่อตายไปแล้ว!" ร่างนั้นไม่พูดอะไร มีเพียงมุมปากที่ฉีกยิ้มกว้างจนน่ากลัว ดวงตาคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่กวินด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งโกรธแค้น ตัดพ้อ และโหยหาในเวลาเดียวกัน มันก้าวขาเดินเข้าหาเขาช้าๆ เสียงลากเท้าดัง *สวบ... สวบ...* ราวกับกระดูกข้อต่อข้างในกำลังเสียดสีกันอย่างไร้อย่างนั้น กลิ่นซากศพเน่าฟุ้งกระจายจนชวนคลื่นไส้ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย กวินรวบรวมสติที่เหลืออยู่คว้าด้ายสายสิญจน์อาคมที่หลวงตาเมฆเคยให้ไว้พันข้อมือขวา "ถอยไปนะ!" กวินตะโกนสุดเสียงพร้อมชูข้อมือขึ้นตรงหน้า ร่างที่กำลังเดินเข้ามาหยุดชะงักทันที มันก้มมองด้ายสายสิญจน์ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ คล้ายเสียงสัตว์ป่าบาดเจ็บ ร่างนั้นพุ่งเข้าใส่กวินด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์! ปัง! เสียงถีบประตูจากด้านนอกดังสนั่น พร้อมกับร่างของยายจันทร์ที่พุ่งเข้ามาขวางกลางระหว่างกวินกับศพเดินได้ หญิงชราซัดผ้ายันต์สีแดงฉานใส่หน้าอกร่างนั้นเต็มแรง จนเกิดเสียงดัง *ฉ่า!* ควันสีดำพวยพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด "ไอ้กวิน! อย่ามองตาผีดิบเด็ดขาด!" ยายจันทร์ตะโกนเสียงGดดัน หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ "มันไม่ใช่พ่อเอ็ง! มันคือร่างที่ถูกวิญญาณร้ายและอาคมดำควบคุมอยู่!" กวินหอบหายใจโยนตัวหลบมุมห้อง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะระเบิด เขามองข้ามไหล่ของยายจันทร์ไปที่ร่างของพ่อตนเอง ร่างนั้นถอยร่นไปสองก้าว ใบหน้าที่เน่าเปื่อยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนที่มันจะหันขวับมามองกวินด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย พร้อมกับเอ่ยเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคอที่เน่าเฟะ ซึ่งไม่ใช่เสียงของพ่อเขาอีกต่อไป... "มึง... หนี... ไม่... พ้น..." ยายจันทร์หน้าถอดสี รีบคว้าบาตรพระโบราณขึ้นมาบริกรรมคาถาเสียงดังลั่นเรือน ทว่า... ทันใดนั้นเอง หน้าต่างไม้ทุกบานในเรือนก็เปิดผางออกพร้อมกันโดยไม่มีลมพัด เสียงหัวเราะเยาะนับร้อยเสียงดังระงมมาจากความมืดมิดรอบตัวบ้าน และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ เสียงฝีเท้าจำนวนมาก... เสียงฝีเท้าที่กำลังเดินแห่กันขึ้นมาจากใต้ถุนเรือน และรอบรั้วบ้าน ไม่ใช่แค่ศพเดียว... แต่ศพที่เคยถูกฝังไว้ในสุสานท้ายหมู่บ้านกำลังลุกขึ้นมาเดินในยามวิกาลนี้ทั้งหมด! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางความหลอนมาด้วยกันนะคะ