คนเล่นของ

“มึงคิดว่าวิชาอาคมกระจอกๆ ของพ่อแม่มึงจะปกป้องมึงได้ตลอดรอดฝั่งหรือไง... กวิน?” กลิ่นสาบสางของเนื้อเน่าโชยปะทะจมูกจนกวินแทบอาเจียน ร่างของชายชราในชุดม่อฮ่อมขาดวิ่นที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่คนธรรมดา ดวงตาที่เบิกโพลงจนเห็นเส้นเลือดฝอยแดงฉานนั้นไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ มันคือความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยไออาฆาตดำมืด มือที่แห้งกรังราวกับกิ่งไม้แห้งของชายผู้นั้นขยับกรายเป็นจังหวะประหลาด นิ้วโป้งกดลงบนรอยสักยันต์เก้ายอดที่กลางหน้าผาก แล้วพ่นน้ำหมากสีแดงฉานออกมาเป็นละอองฝอยกลางอากาศ “มึงเป็นใคร... ทำไมต้องเป็นพ่อแม่กู!” กวินเค้นเสียงผ่านลำคอที่แห้งผาก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย ยันต์กันภัยที่หลวงตาเมฆให้ไว้ในอกเสื้อเริ่มร้อนผ่าวราวกับจะไหม้ลงไปถึงเนื้อหนัง ชายชราแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแหบพร่าเหมือนแก้วแตกที่ถูกบดละเอียด “กูคือคนที่กินเศษซากความผิดพลาดของพวกมึงมานานนับทศวรรษ! เรือนหลังนี้มันหิวกระหายเลือดของทายาทสายเลือดบริสุทธิ์... และมึง คือเครื่องเซ่นที่สมบูรณ์แบบที่สุด!” กวินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เท้าของเขาเหยียบลงบนกองเถ้ากระดูกที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นไม้เรือนไทยโบราณที่สั่นสะเทือนตามแรงอาคม สายตาของเขาสอดส่ายหาหนทางรอด ในหัวของเขาเห็นภาพหลอนของพ่อและแม่ที่กำลังถูกตรึงไว้กับเสาเรือน ร่างกายของท่านถูกกรีดเฉือนด้วยมีดหมออาคมเป็นรอยแผลนับไม่ถ้วน เลือดสีดำไหลรินออกมาไม่หยุด... ภาพที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงฝันร้ายในวัยเด็ก กลับกลายเป็นความจริงที่กำลังจะย้อนรอยกลับมา “อย่าสะกดจิตกู...” กวินกัดฟันแน่น เลือดซึมออกมาจากมุมปาก เขาใช้สมาธิเพ่งไปที่สัมผัสที่หกของตน “วิชาของมึงอาจจะแกร่งกล้า แต่มันก็ทำได้แค่ล่อลวงจิตที่อ่อนแอเท่านั้น!” “ปากดีนักนะไอ้ทนาย!” ชายชราพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ มือที่นิ้วกางออกเหมือนกรงเล็บตะปบเข้าที่ลำคอของกวิน กวินเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียด แรงลมจากการตะปบทำให้ชายเสื้อของเขาขาดวิ่น เขารู้ดีว่าหากปะทะด้วยกำลังกายเขาไม่มีทางชนะ จึงตัดสินใจคว้าสร้อยประคำที่ข้อมือแล้วกระชากออก แรงอธิษฐานจิตที่ได้รับจากหลวงตาเมฆแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีทองจางๆ รอบฝ่ามือ เขาซัดฝ่ามือออกไปตรงจุดกึ่งกลางของร่างชายชรา *เปรี้ยง!* เสียงคล้ายฟ้าผ่าดังสนั่นไปทั่วเรือน แรงปะทะทำให้ร่างของชายชรากระเด็นไปกระแทกกับเสาเรือนจนไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด ทว่าสิ่งที่กวินเห็นหลังจากนั้นกลับทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น ชายชราคนนั้นไม่ได้บาดเจ็บแม้แต่น้อย ร่างที่กระแทกกับเสากลับเริ่มบิดเบี้ยว ขยายใหญ่ขึ้น จนมองเห็นเงาดำทะมึนหลายสิบเงาแทรกซึมออกมาจากรูขุมขนของมัน “พวกมึงเห็นไหม... ทายาทคนนี้มันพยายามจะขัดขืน” ชายชราพูดกับเงามืดรอบตัว กวินรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่า ทั้งห้องเปลี่ยนไป บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ราวกับกาลเวลาในเรือนนี้กำลังย้อนกลับไปสู่คืนที่พ่อแม่เขาถูกฆ่าตาย เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมมาจากทุกทิศทาง มันไม่ใช่เสียงผี แต่มันคือเสียงสะท้อนจากอดีตที่เขาหนีมาตลอด “กวิน... เจ้ากำลังหลงทางในวังวนของตัวเอง” เสียงที่แผ่วเบาและคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืด กวินหันขวับไปมอง ร่างของยายจันทร์ในชุดผ้าแถบสีมอๆ ยืนถือตะเกียงน้ำมันก๊าดที่เปลวไฟเป็นสีเขียวมรกต นางไม่ได้ดูตกใจกับการปรากฏตัวของหมอผี แต่สายตาที่มองกวินนั้นกลับเต็มไปด้วยความสมเพช “ยายจันทร์! ช่วยผมด้วย!” กวินตะโกนสุดเสียง ยายจันทร์ยิ้ม มุมปากของนางยกขึ้นช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับเสียงกระซิบที่บาดลึกเข้าในความรู้สึก “ข้าช่วยเจ้าไม่ได้หรอกกวิน เพราะคนที่จะจบเรื่องนี้... ไม่ใช่ข้า ไม่ใช่หลวงตาเมฆ... แต่เป็น ‘คนในเรือน’ ที่เจ้าเพิ่งจะรู้ว่ายังมีชีวิตอยู่” หมอผีเฒ่าหยุดชะงัก สายตาที่เคยจ้องจะฆ่ากวินเปลี่ยนไปมองที่ใต้ถุนเรือน พื้นไม้กระดานที่กวินยืนอยู่ค่อยๆ แยกออก เสียงหัวเราะที่ฟังดูนุ่มนวลแต่เย็นเยือกดังขึ้นมาจากเบื้องล่าง มันไม่ใช่เสียงผี แต่เป็นเสียงของมนุษย์... เสียงที่กวินจดจำได้ดีว่าคือเสียงของใครบางคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่เหตุการณ์คืนนั้น มือสีขาวซีดคู่หนึ่งโผล่พ้นรอยแยกของกระดานขึ้นมา จับข้อเท้าของกวินไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลจนกระดูกแทบแหลก พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ทำให้กวินต้องเบิกตากว้างด้วยความช็อกสุดขีด “พี่กวิน... ทำไมพี่ถึงปล่อยให้พวกมันฆ่าพ่อกับแม่ได้ลงคอ... ทั้งที่พี่เองก็อยู่ในเหตุการณ์วันนั้น?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับกวินในค่ำคืนนี้ด้วยกันนะคะ