การต่อสู้ด้วยอาคม

“ฉันไม่ได้ปล่อยให้พวกเขาสิ้นใจ แต่ฉัน... เป็นคนยื่นมีดอาคมเล่มนั้นให้พ่อเอง” ความเงียบที่กดทับอยู่ในห้องโถงของเรือนไม้เก่าคร่ำครึกลับกลายเป็นความเย็นยะเยือก กวินแค่นยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเขาไม่ได้สบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของน้องสาว แต่มองทะลุผ่านร่างนั้นไปสู่เงาสีดำทะมึนที่ยืนตระหง่านอยู่หลังเสาเรือน—หมอผีเฒ่าเจ้าของอาคมที่กำลังกัดกินวิญญาณของคนในครอบครัวเขาอย่างช้าๆ กวินไม่รอให้คำถามของน้องสาวทิ่มแทงหัวใจเขาไปมากกว่านี้ เขาสะบัดมือขวาที่กำยันต์เก่าแก่ซึ่งได้รับมาจากหลวงตาเมฆ ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้น สัมผัสพิเศษที่เคยเป็นดั่งคำสาปกำลังแปรเปลี่ยนเป็นอาวุธ กลิ่นกำยานฉุนกึ๊กตลบอบอวลไปทั่ว ทั้งที่ในห้องนี้ไม่มีใครจุดไฟแม้แต่เล่มเดียว “แกคิดว่าความแค้นของเด็กคนนี้จะทำให้ฉันสะดุ้งงั้นรึ กวิน?” เสียงแหบพร่าเหมือนเสียงใบไม้แห้งถูกบดขยี้ดังออกมาจากมุมมืดของห้อง ร่างของหมอผีค่อยๆ ก้าวออกมา เผยให้เห็นรอยสักสีหมึกดำที่เลื้อยพันไปตามลำคอราวกับงูพิษ กวินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการปลดปล่อยโซ่ตรวน “ฉันไม่ได้ต้องการให้แกกลัว ฉันแค่ต้องการให้แกรู้ว่า... ในเมื่อฉันมองเห็นสิ่งที่แกซ่อนไว้ในอาคมเหล่านั้นได้ การจะดึงมันออกมาเผาให้วอดวาย ก็ทำได้ไม่ยากเท่าไหร่หรอก” กวินหลับตาลง ทันทีที่เปลือกตาปิดสนิท โลกที่เห็นด้วยตาเปล่าก็ดับวูบลง เหลือเพียงเส้นใยสีดำนับพันสายที่เชื่อมโยงระหว่างหมอผีกับเงามืดรอบตัวบ้าน มันคือเส้นสายของอาคมที่ตรึงตราวิญญาณพ่อแม่เขาไว้ไม่ให้ไปผุดไปเกิด เขาเห็นจุดรวมพลังที่หน้าอกของอีกฝ่าย—หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะผิดธรรมชาติ “เอาเลยสิ! เข้ามา!” หมอผีคำราม ก่อนจะหยิบหุ่นปั้นดินเผาที่ดูคล้ายคนตายขึ้นมาบีบแรงๆ ทันใดนั้น กวินรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นนับร้อยเข้ามาบีบคอเขา ร่างของเขากระแทกกับฝาเรือนจนไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด แต่แทนที่จะกรีดร้อง กวินกลับกัดฟันแน่น เขารวบรวมสมาธิทั้งหมดไปที่ปลายนิ้วที่ชี้ไปยังหมอผี “อาคมที่แกขโมยมาจากป่าช้า มันไม่ได้เป็นของแกตั้งแต่ต้น... คืนความทรงจำที่ถูกกักขังให้พวกเขาสะบั้นเถอะ!” เขาสวดมนต์บทที่หลวงตาเมฆเคยสอน เสียงสวดไม่ได้ดังออกมาทางปาก แต่ก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ในห้อง หมอผีตาเหลือกค้าง เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง เมื่อกวินเริ่ม 'จูน' จิตเข้าหาพลังงานอาคมของอีกฝ่ายอย่างรุนแรง ห้องโถงสั่นสะเทือน โคมไฟบนเพดานแกว่งไกวราวกับมีพายุพัดผ่าน ข้าวของเครื่องใช้ที่เคยตั้งอยู่นิ่งๆ เริ่มลอยขึ้นเหนือพื้น กวินมองเห็นภาพนิมิตชัดเจน—ภาพคืนวันที่เรือนหลังนี้เต็มไปด้วยเลือด ภาพที่พ่อเขาไม่ได้ถูกฆ่าเพราะความอ่อนแอ แต่เพราะพ่อพยายามทำลายตำราอาคมเล่มนี้เพื่อไม่ให้มันตกไปถึงมือใคร! “แก... แกทำอะไร!” หมอผีร้องเสียงหลง เมื่อเส้นสายสีดำรอบตัวเขาสั่นคลอนเหมือนสายพิณที่กำลังจะขาด “ฉันไม่ได้ทำอะไรมากกว่าการเปิดไฟในห้องมืดๆ ให้แกเห็นไงล่ะว่าสิ่งที่แกถืออยู่น่ะ... มันไม่ใช่สมบัติ แต่มันคือโซ่ตรวนที่กำลังลากแกลงนรก” กวินแผดเสียง พลังงานที่เขาสะสมไว้ถูกดีดกลับไปหาหมอผีเหมือนลูกธนูอาบยาพิษ ทันใดนั้นเอง หุ่นดินเผาในมือหมอผีก็ระเบิดออกเป็นผุยผง เสียงหวีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับร้อยดังสนั่นไปทั่วเรือน ร่างของหมอผีถูกกระแทกจนถอยกรูดไปชนเสาไม้ เลือดสีดำคล้ำพุ่งออกมาจากปากของเขา ดวงตาที่เคยขุ่นมัวด้วยพลังอำนาจมืดเริ่มเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด ทว่า... ในวินาทีที่กวินคิดว่าเขาเป็นผู้ชนะ สัมผัสพิเศษที่เขามีกลับสั่นเตือนรุนแรงจนหัวใจแทบหยุดเต้น เขาไม่ได้รู้สึกถึงความกลัวจากหมอผีเพียงคนเดียว แต่เขากลับสัมผัสได้ถึง 'อะไรบางอย่าง' ที่เย็นเยียบยิ่งกว่าความตาย แผ่ซ่านออกมาจากเงามืดหลังหลังน้องสาวของเขาเอง มันไม่ใช่หมอผี... มันคือสิ่งที่เก่าแก่และน่ากลัวกว่านั้นมาก “พี่กวิน... พี่คิดว่าพี่จัดการเขาได้จริงๆ เหรอ?” เสียงน้องสาวเปลี่ยนไป มันแหบต่ำและดังก้องกังวานราวกับมีคนสิบคนพูดพร้อมกัน เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่บัดนี้กลายเป็นสีดำสนิทไร้ตาดำ กวินก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดที่ไม่เคยรุนแรงขนาดนี้มาก่อน สิ่งที่เขาเพิ่งทำลายไปเป็นเพียงแค่เปลือกนอก แต่สิ่งที่เขาปลดปล่อยออกมาจากร่างของน้องสาวนั้น... คือสิ่งที่เขาพยายามหนีมาตลอดทั้งชีวิต กวินมองไปที่มือของเธอ มือที่กำลังกำมีดอาคมเล่มเดียวกับที่เคยใช้สังหารพ่อแม่ และใบมีดนั้น... กำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเพิ่งชโลมเลือดสดๆ มาสดๆ ร้อนๆ “ขอบคุณที่เปิดทางให้ฉันออกมานะ... พี่ชาย” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนมืดมนนี้ไปกับ “เสียงกระซิบยามดึก” นะคะ