ไฟเผาเรือน

"หยุด! อย่าขยับแม้แต่นิ้วเดียว!" เสียงของหลวงตาเมฆตวาดก้องผ่านความมืดสลัวในเรือนไม้เก่า กวินยืนตัวแข็งทื่อ ปลายมีดในมือสั่นระริกขณะที่สายตาจดจ้องไปยังผืนดินใต้เท้าที่บัดนี้กลายเป็นโพรงสีแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงจนน่าสะอิดสะเอียน ราวกับว่าพื้นดินกำลังเปิดปากอ้าออกเพื่อรอรับสังเวยชีวิตเขาเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของอาคม "กวิน... วางมีดลงซะเจ้าลูกชาย ก่อนที่เงาของเจ้าจะกลืนกินเจ้าจนหมดสิ้น" เสียงยายจันทร์ดังแว่วมาจากมุมมืดของห้อง น้ำเสียงนั้นแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยความเวทนา กวินหอบหายใจถี่ มือที่จับมีดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาไม่ได้ยินเสียงใครอีกแล้ว นอกจากเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นรัวราวกับกลองรบ รอยแยกบนพื้นเริ่มขยับเขยื้อน มันไหลวนเป็นวงเวทย์อาถรรพ์ที่ดูดกลืนแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันจนห้องทั้งห้องมืดสนิทลงไปอีก "ท่าน... ท่านบอกว่าผมแทงหลวงตา แต่ทำไม... ทำไมที่ปลายมีดนี่ถึงมีแต่คราบน้ำมันดิน?" กวินเค้นเสียงถาม ทั้งที่ความกลัวกำลังเกาะกุมขั้วหัวใจ "เพราะสิ่งที่เจ้าเห็นด้วยตา ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเสมอไป กวินเอ๋ย เรือนหลังนี้ไม่ได้ถูกสร้างด้วยไม้ แต่มันถูกสร้างด้วยความแค้นที่ถักทอเป็นเส้นใยอาคม" หลวงตาเมฆก้าวเข้ามาใกล้ แสงจากเทียนในมือท่านสั่นไหวอย่างรุนแรง ทั้งที่ไม่มีแม้แต่กระแสลมพัดผ่าน ทันใดนั้นเอง ประกายไฟขนาดเท่าหัวไม้ขีดก็วาบขึ้นจากมุมห้อง มันไม่ได้เกิดจากเชื้อไฟ แต่มันพุ่งออกมาจากอากาศที่ว่างเปล่า ก่อนจะลุกลามอย่างรวดเร็วราวกับมีใครเอาน้ำมันเบนซินราดไปทั่วเรือน เปลวเพลิงสีส้มฉานพุ่งพรวดขึ้นถึงเพดาน เปลี่ยนบรรยากาศที่เย็นเยียบให้กลายเป็นเตาอบในชั่วพริบตา "ไฟ! ไฟไหม้!" กวินตะโกน ลืมเรื่องรอยแยกที่พื้นไปสิ้น เขารีบก้าวถอยหลัง แต่เปลวเพลิงกลับไม่ได้ร้อนแรงดั่งที่ควรจะเป็น มันลุกโชนรุนแรงจนน่ากลัว แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความร้อนผ่าวแม้แต่น้อย เขามองเห็นเปลวไฟเลียเล้าโครงไม้ของเรือนจนไหม้เกรียม ดำมืดลงไปต่อหน้าต่อตา แต่เมื่อเขาสังเกตดีๆ เปลวไฟเหล่านั้นกลับค่อยๆ มอดดับลงราวกับไม่มีอยู่จริง สิ่งของที่ควรจะวอดวายไปกับกองเพลิงกลับคงสภาพเดิมอย่างน่าประหลาดใจ ผ้าห่มที่ถูกไฟท่วมทับเมื่อครู่ยังคงวางพับอยู่เรียบร้อยไม่มีรอยไหม้แม้แต่นิดเดียว "ไม่ต้องตกใจไป... นี่คือ 'ไฟลวงตา' ของพวกอดีตเจ้าของเรือน" ยายจันทร์กล่าวพลางกวาดสายตาไปรอบห้องด้วยแววตาที่เย็นเยียบ "มันพยายามจะหลอกให้เราตื่นตระหนก เพื่อให้เราทำพลาด และเมื่อไหร่ที่เจ้าก้าวเท้าเหยียบเข้าไปในเปลวไฟจอมปลอมนั่น... นั่นแหละคือเวลาที่เจ้าจะจากไปอย่างถาวร" กวินทรุดตัวลงนั่งกับพื้น สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มพร่าเลือน ความกดดันจากการถูกหลอกล่อด้วยอาคมทำให้เขารู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมเล็กๆ นับพันเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง "ทำไม... ทำไมพวกเขาถึงต้องการชีวิตผมนัก? แค่เพราะผมสืบสายเลือดจากพ่อแม่เหรอ?" หลวงตาเมฆก้าวเข้ามาวางมือบนบ่ากวิน สัมผัสที่ฝ่ามือของท่านเย็นดุจน้ำแข็ง แต่กลับทำให้จิตใจของกวินสงบลงอย่างประหลาด "ไม่ใช่แค่สายเลือดหรอกกวิน แต่เป็นเพราะ 'กุญแจ' ที่อยู่ในกระแสเลือดของเจ้านั่นต่างหากที่พวกมันต้องการ หากเรือนหลังนี้ถูกปลดล็อกโดยสมบูรณ์ ความชั่วร้ายที่ถูกจองจำไว้จะออกมาเริงระบำอีกครั้ง" ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังจมอยู่ในภวังค์แห่งความตึงเครียด กวินพลันเหลือบไปเห็นสิ่งที่ทำให้หัวใจเขาหยุดเต้น ที่กลางเปลวไฟสีส้มที่ยังคงเต้นระบำอยู่บนกำแพงไม้ที่ไม่มีรอยไหม้ ปรากฏเงาคนคนหนึ่งกำลังเดินทะลุผ่านผนังเข้ามา เงาร่างนั้นสูงโปร่ง แต่งกายด้วยชุดไทยสมัยเก่าที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ใบหน้าของเงาร่างนั้นค่อยๆ ชัดขึ้น... มันคือใบหน้าของพ่อเขา! พ่อที่ตายไปแล้วตั้งแต่เขายังเด็ก พ่อที่เขาสงสัยมาตลอดว่าเกี่ยวข้องกับเรือนอาถรรพ์นี้อย่างไร เงาร่างนั้นหยุดยืนอยู่ตรงหน้ากวิน ก่อนจะยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบเสียง แล้วชี้มือไปที่รอยแยกบนพื้น ซึ่งบัดนี้รอยแยกนั้นไม่ได้มีสีแดงฉานอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นสีดำสนิทราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร "กวิน... อย่าไปเชื่อเงาที่เห็น" ยายจันทร์อุทานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยิน ทว่ากวินกลับถูกสะกดให้จ้องมองร่างนั้น ราวกับมีแรงดึงดูดมหาศาล เขาเอื้อมมือออกไปหาเงาของพ่อโดยไม่รู้ตัว แต่ทันใดนั้น ปลายมีดในมือของเขาก็สั่นอย่างแรงก่อนจะหลุดจากมือปักลงไปในรอยแยกสีดำนั้นด้วยตัวของมันเอง! พื้นดินใต้เท้าของกวินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว เสียงกรีดร้องโหยหวนนับร้อยนับพันดังออกมาจากใต้เรือน พร้อมกับรอยแยกที่เริ่มขยายตัวกว้างขึ้นจนกวินเสียหลักล้มลงไปในหลุมมืดมิดนั้น ขณะที่เขากำลังจะร่วงหล่นลงไปในความว่างเปล่า เขาก็เห็นร่างของพ่อก้มลงมามองแล้วกระซิบด้วยเสียงที่ก้องกังวานอยู่ในหัวว่า... "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ลูกรัก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับเสียงกระซิบยามดึกในคืนนี้ด้วยกันนะคะ