ถอดรหัสความลับ

เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับเสียงกระสุนปืนกลในห้องพักปฏิบัติการชั่วคราว ดังก้องแข่งกับเสียงพัดลมระบายอากาศของเซิร์ฟเวอร์ขนาดพกพา หน้าจอโฮโลแกรมสามมิติสีฟ้าอมเขียวสะท้อนเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววเคร่งเครียด คณินกวาดสายตาอ่านโค้ดนับพันบรรทัดที่วิ่งผ่านไปมาด้วยความเร็วสูง ข้อมูลดิบที่พวกเขาควักออกมาจากเซิร์ฟเวอร์ลับของผับใต้ดินเมื่อคืนกำลังถูกถอดรหัสชั้นสุดท้าย "ให้ตายสิ... ไอ้รหัสบ้านี่มันซับซ้อนกว่าที่คิดแฮะ" คณินพึมพำกับตัวเอง มือเรียวขยับเมาส์ลากเส้นเชื่อมโยงฐานข้อมูลเครือข่ายการเงินของบริษัทบังหน้าแห่งหนึ่ง ซึ่งโยงใยไปถึงบัญชีลับของกลุ่มผู้พันเดชา "ถ้าคุณยังสบถแล้วใช้สายตาหักโหมแบบนั้นอีกห้านาที ผมเกรงว่าคุณจะได้ย้ายไปนอนห้องพยาบาลเร็วกว่ากำหนดนะครับ, คุณแฮกเกอร์" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากมุมห้อง ภาคินยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยชุดไปรเวทสบายๆ แต่ยังคงความน่าเกรงขามตามสไตล์นายทหารหน่วยรบพิเศษ ในมือถือแก้วกาแฟดำส่งกลิ่นกรุ่น คณินไม่แม้แต่จะหันไปมอง เจ้าตัวยังคงจดจ้องหน้าจอพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทเป็นเอกลักษณ์ "เป็นห่วงผมเหรอครับท่านผู้บัญชาการ หรือกลัวว่าไม่มีคนแกะรหัสให้จนแผนคุณพังไม่เป็นท่ากันแน่" "ทั้งสองอย่าง... และที่สำคัญ ผมไม่ชอบทำงานกับคนที่ชอบฝืนสังขารตัวเองจนเป็นภาระคนอื่น" ภาคินเดินเข้ามาใกล้ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานที่รกเรื้อไปด้วยฮาร์ดแวร์และสายไฟระโยงระยาง กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มตีเข้าจมูกจนคณินเผลอสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว "ผมไม่ได้เป็นภาระสักหน่อย... นี่ ดูนี่สิครับ" คณินหมุนหน้าจอโฮโลแกรมให้ภาคินดู บล็อกข้อมูลก้อนสุดท้ายที่ถูกล็อกด้วยระบบเข้ารหัสแบบทหารกำลังแตกออก เผยให้เห็นรายชื่อผู้มีอิทธิพลและเส้นทางการขนส่งอาวุธเถื่อนล็อตใหญ่ "สำเร็จ! แหล่งกบดานหลักของเดชาไม่ได้อยู่ที่โกดังเก่าริมท่าเรืออย่างที่เรารายงานตอนแรก แต่มันคือ... โรงงานแปรรูปอาหารทะเลร้างโซน X" ภาคินก้มลงมองหน้าจอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อวิเคราะห์พิกัดดังกล่าว "ฉลาดมาก... ที่นั่นมีระบบความปลอดภัยหนาแน่นและยากต่อการเข้าถึงทางกายภาพ แต่ถ้ามีคุณเจาะระบบจากข้างนอก หน่วยของผมก็จัดการได้ง่ายขึ้น" "เห็นไหมล่ะครับ บอกแล้วว่าผมเอาอยู่" คณินยืดตัวขึ้นบิดขี้เกียจเพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการนั่งเกร็งหน้าจอติดต่อกันหลายชั่วโมง ดวงตาเรียวรีหันไปสบตากับร่างสูงที่ยืนประชิดตัวอยู่ใกล้กว่าที่คิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายอีกฝ่าย หัวใจของแฮกเกอร์หนุ่มกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อจู่ๆ ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นปัดผ่านปลายจมูก "เก่งมากครับ... ไนน์" น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก ทำเอาคณินถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าคมคายที่ปกติมักจะเรียบเฉยไร้อารมณ์ ตอนนี้กลับมีประกายความอ่อนโยนฉายชัดอยู่ในนั้น เป็นความใกล้ชิดที่อันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจเสียยิ่งกว่าตอนดวลปืนกับพวกสมุนของเดชาเสียอีก ก่อนที่บรรยากาศจะหวานล้ำจนกترกเกินควบคุม คณินรีบเบือนหน้าหนีแล้วกระแอมกลบเกลื่อนความประหม่า "อแฮم! เลิกทำตัวรุ่มร่านแล้วไปเตรียมแผนปฏิบัติการเถอะครับ งานเรายังไม่จบแค่นี้" ภาคินระบายยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างรู้ทัน แต่ก็ไม่ได้เอާމาพูดแซวต่อ ร่างสูงยอมถอยออกไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตทหารมาพาดบ่า ก่อนจะเดินออกจากห้องไปเพื่อปล่อยให้คณินจัดการเก็บรายละเอียดข้อมูลขั้นสุดท้าย เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้... เสียงพัดลมเซิร์ฟเวอร์ค่อยๆ เบาลง ความเงียบสงบปกคลุมทั่วห้องทำงาน มีเพียงแสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงกระพริบไหว คณินฟุบหน้าลงกับแขนตัวเองบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสาร ร่างเพรียวบางที่อดหลับอดนอนมาข้ามคืนยอมจำนนต่อความเหนื่อยล้า เปลือกตาปิดสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแสดงถึงการเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างสมบูรณ์ ประตูกลางห้องเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ภาคินเดินกลับเข้ามาพร้อมเอกสารสรุปภารกิจในมือ สายตาคมกริบกวาดมองหากลุ่มควันหรือความผิดปกติ แต่สิ่งที่สะดุดตากลับเป็นร่างของแฮกเกอร์ตัวแสบที่นอนฟุบคาคีย์บอร์ดไปเสียแล้ว ผู้บัญชาการหนุ่มชะงักฝีเท้าลง เขาส่ายหัวเบาๆ ด้วยความระอาแกมเอ็นดู ภาคินวางกองเอกสารลงบนโต๊ะข้างๆ อย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังรบกวน ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่นอนขดตัวด้วยความเหนื่อยล้า เสื้อฮู้ดตัวบางที่คณินสวมใส่อยู่ดูเหมือนจะบางเกินไปสำหรับอากาศยามดึกที่เริ่มเย็นลง ภาคินถอดเสื้อแจ็คเก็ตทหารของตนออกอย่างเบามือ แล้วนำมาคลุมไหล่ให้ร่างบางอย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วแกร่งเผลอเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนออกให้อย่างแผ่วเบา กลัวเหลือเกินว่าคนตรงหน้าจะตื่นขึ้นมาต่อปากต่อคำกับเขาอีก ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้ายามหลับใหลของคณินที่ดูไร้พิษภัย ผิดกับเวลาตื่นราวกับแมวป่าพยศ ภาคินโน้มตัวลงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูที่ขึ้นสีเรื่อ "ฝันดีนะครับ... เจ้าแฮกเกอร์ตัวแสบ" ทว่า ในวินาทีที่ภาคินกำลังจะผละตัวถอยห่าง สายตากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ถูกตั้งค่าให้ส면นข้อมูลอัตโนมัติ ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยเงียบที่ถูกส่งตรงมาจากฐานทัพลับของพวกเขาเอง... *มีผู้บุกรุก... และรหัสผ่านถูกแฮกจากภายในเครือข่ายของพวกเขาเองแล้ว!* --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "ชาโดว์ฮันเตอร์" ครับ