รอยแผลและรอยยิ้ม

"อยู่นิ่งๆ สิครับคุณผู้บัญชาการ ถ้าไม่อยากให้แผลฉีกจนเลือดสาดทะลุกำแพงห้องนี้ไปเสียก่อน" เสียงทุ้มติดจะหงุดหงิดเล็กน้อยเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของเซฟเฮาส์ลับใต้ดิน กลิ่นคาวเลือดจางๆ คลุกเคล้ากับกลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ภาพสุดท้ายที่คณินยังคงฝังแน่นอยู่ในหัว คือแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นคงของชายหนุ่มตรงหน้า ที่ยังคงพยายามปกป้องเขาแม้ในวินาทีที่ลมหายใจเกือบจะขาดห้วงจากแรงระเบิดเมื่อชั่วโมงก่อน แต่ในตอนนี้ พันโทภาคิน ผู้บัญชาการหน้านิ่งและเคร่งครัดในระเบียบวินัย กลับนั่งขมวดคิ้วมุ่นอยู่บนเก้าอี้เหล็ก ร่างกายกำยำมีร่องรอยคราบเขม่าดินปืนและรอยแผลถลอกลึกบริเวณหัวไหล่ซ้าย เสื้อยุทธวิธีสีดำถูกกรีดจนขาดวิ่น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการปะทะกับลูกน้องของพันผู้พันเดชา คณินยืนถือสำลีชุบแอลกอฮอล์ในมือ แววตาคมกริบกวาดมองแผลสดตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิงในอก แม้ปากจะบ่นกระพอดกระแปะ แต่ปลายนิ้วที่ถืออุปกรณ์ทำแผลกลับเบามือกว่าที่ปากพูดเสียอีก "ผมไม่ได้สำออยขนาดนั้น นายทหารหน่วยรบพิเศษอย่างผม ผ่านแผลเป็นมามากกว่าที่คุณคิดเยอะครับ คุณไนน์" ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาเบาๆ ขณะที่กล้ามเนื้อไหล่กระตุกเกร็งด้วยความเจ็บปวด เมื่อแอลกอฮอล์สัมผัสถูกปากแผลสด "ถ้าอึดนัก ทำไมปล่อยให้พวกมันตลบหลังได้เล่าครับท่านผู้บัญชาการ? หรือมัวแต่ห่วงพะวงกลัวว่าแฮกเกอร์ปากเสียอย่างผมจะสะดุดล้มหัวฟาดพื้นตายไปซะก่อน?" คณินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความกวนประสาทที่ไม่มีวันลดน้อยลง แม้สถานการณ์รอบตัวจะเพิ่งผ่านพ้นเฉียดตายมาหมาดๆ "ถ้าผมไม่เอาตัวเข้ามารับแรงกระแทกแทนคุณ ป่านนี้คุณคงนอนรอความช่วยเหลืออยู่ที่ก้นเหวไปแล้วครับ... เลิกเถียงแล้วอยู่นิ่งๆ สักนาทีจะตายไหม" ภาคินตวาดเสียงต่ำ ดวงตาคมดุเงยขึ้นสบตาชิดใกล้ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนคณินสัมผัสได้ถึงไอ1อุ่นร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย ห้องแคบๆ กลับดูแคบลงไปถนัดตาเมื่อระยะห่างลดลง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียดของสนามรบ กลายเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก คณินชะงักมือที่กำลังจะแปะแผ่นพลาสเตอร์ลงบนหัวไหล่หนา หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล เมื่อเผลอไล่สายตามองสำรวจร่องรอยบาดแผลที่เกิดจากการปกป้องเขา มันไม่ใช่แค่รอยแผลทางกาย... แต่มันคือหลักฐานของความจริงที่ว่า ผู้ชายคนนี้เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเขาจริงๆ "มองอะไรครับ หน้าผมมีรอยเปื้อนอะไรติดอยู่หรือไง" ภาคินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แววตาดุดันเมื่อครู่เจือความอ่อนโยนบางเบาที่ยากจะได้เห็น "เปล่า... แค่คิดว่า ผู้บัญชาการมาดนิ่งคนเก่ง เวลาสภาพดูไม่จืดแบบนี้ ก็ตลกดีเหมือนกัน" คณินแกล้งทำเป็นยักไหล่กลบเกลื่อนความวูบไหวในอก ปลายนิ้วเรียวจงใจกดลงน้ำหนักที่แผลแรงขึ้นอีกนิดด้วยความหมั่นไส้ ภาคินสูดปากเข้าลึกอย่างเจ็บใจ แต่ไม่ยอมขยับหนี เขากลับคว้าข้อมือของคณินเอาไว้แน่นด้วยมืออีกข้าง สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือหนาที่กุมข้อมือตนไว้ ทำให้คณินสะท้านเฮือก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกดึงเข้าไปใกล้จนแทบจะแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากัน กลิ่นกายเฉพาะตัวของภาคินผสมกับกลิ่นยาและเหงื่อจางๆ ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของแฮกเกอร์หนุ่มเริ่มรวนเร "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะ... คุณรู้ไหมว่าผมเกลียดอะไรที่สุดตอนอยู่ในสนามรบ" ภาคินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าสั่นระริกทำเอาคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ะ...อะไรล่ะครับ" คณินพยายามดึงเสียงให้มั่นคงที่สุด แต่จังหวะการหายใจกลับติดขัดอย่างน่าอับอาย "เกลียดการที่ต้องคอยพะวงว่า... ใครบางคนจะดื้อรั้นจนเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย" ภาคินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย ราวกับต้องการอ่านทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ "และที่แย่ที่สุดคือ ผมดันห้ามใจตัวเองไม่ให้เป็นห่วงคุณไม่ได้เลย" คำพูดนั้นทำเอาคณินนิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลทะลักเข้าสู่หัวใจที่เคยด้านชาและปิดตายจากอดีตอันเจ็บปวด เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดกวนๆ เพื่อทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นนี้เสีย แต่ทว่า— *ปัง!* เสียงประตูกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของเรย์ที่พุ่งพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด ลมหายใจหอบกระชั้นจนตัวโยน "ไนน์! คิน! ชิบหายแล้วระบบเซิร์ฟเวอร์สำรองโดนเจาะ! มีสัญญาณบุกรุกจากภายนอก... ไม่ใช่คนของเดชา แต่มันคือ 'หน่วยเงา' ของกองทัพใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่แล้ว!" ทั้งคณินและภาคินผละออกจากกันทันทีโดยอัตโนมัติ แววตาหวานซึ้งเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดันในพริบตา ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้บาดที่ไหล่จะยังตึงอยู่ก็ตาม เขากระชับปืนพกในมือแน่น ขณะที่คณินกวาดตามองหน้าจอโฮโลแกรมที่สว่างวาบขึ้นกลางห้อง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากทันทีที่เห็นโค้ดเนมปริศนาบนหน้าจอ "หึ... เล่นไม่เลิกสินะครับ" คณินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ หันไปสบตากับผู้บัญชาการหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย "ดูท่าทางค่ำคืนนี้... เราคงไม่ได้นอนกันง่ายๆ แล้วล่ะครับท่านผู้บัญชาการ" ภาคินไม่ตอบคำถาม แต่กลับเอื้อมมือไปคว้ามือของคณินมากุมไว้ชั่ววินาที บีบแน่นเพื่อส่งผ่านความเชื่อมั่นก่อนจะปล่อยมือและก้าวออกไปขวางหน้าประตูห้อง "ตามผมมา... อยู่ข้างหลังผม ห้ามห่างเด็ดขาด" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับพวกเขาในตอนนี้นะครับ