กระสุนนัดแรกและอ้อมกอดไม่คาดฝัน

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์ตลอดเวลาแบบนี้ ผมเกรงว่าแผนการของเราจะพังไม่เป็นท่าก่อนถึงเป้าหมายนะครับ ผู้บัญชาการ" คณินเอ่ยล้อเลียนขณะนิ้วเรียวรัวบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรม แสงสีฟ้าสะท้อนในดวงตาคู่คมที่วาวโรจน์ด้วยความสนุกสนาน เขาหย่อนตัวลงนั่งบนเบาะหนังในห้องบัญชาการเคลื่อนที่พลางหมุนเก้าอี้ไปมาอย่างถือดี ผิดกับภาคินที่ยืนกอดอกพิงผนังเหล็กกล้า ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังแผนผังเครือข่ายของฐานทัพผู้พันเดชาโดยไม่ละสายตา "หน้าที่ของนายคือเจาะระบบ ไม่ใช่ประเมินอารมณ์ของฉัน คณิน" ภาคินตอบเสียงเรียบ แต่กระแสเสียงนั้นเย็นเฉียบจนน่าขนลุก "แหม ผมแค่หวังดี ถ้าคุณเครียดจนเส้นเลือดในสมองแตกขึ้นมา ใครจะจัดการเรื่องดวลปืนให้ผมล่ะครับจริงไหม" คณินยักไหล่กวนประสาท ก่อนจะชะงักมือที่กำลังถอดรหัสไฟร์วอลล์ชั้นนอก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "เดี๋ยวนะ... สัญญาณความร้อนนี่มันอะไรกัน?" ยังไม่ทันที่ภาคินจะได้ถามคำถาม เสียงหวีดหวิวแหลมคมก็ตัดผ่านอากาศภายนอกตัวรถดังกึกก้อง มันไม่ใช่เสียงลม แต่มันคือเสียงของมัจจุราชที่แหวกอากาศมาด้วยความเร็วสูง *เปรี้ยง!* กระจกนิรภัยหนาเตอะของห้องบัญชาการร้าวเป็นวงกว้างในเสี้ยววินาที แรงปะทะทำให้ตัวรถสั่นสะเทือน คณินที่ไม่ได้ตั้งตัวถลาออกจากเก้าอี้ตามแรงเหวี่ยง ภาคินที่สัญชาตญาณตอบสนองไวกว่าความคิด พุ่งเข้าคว้าเอวบางของอีกฝ่ายก่อนจะกระชากลงสู่พื้นพร้อมกับหมุนตัวเอาแผ่นหลังกำบังร่างของแฮกเกอร์หนุ่มไว้ใต้ร่างแกร่งของตน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ ภาคินกดทับร่างของคณินแนบแน่นจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกาย กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นดินปืนที่อบอวลอยู่รอบกายภาคินทำให้คณินรู้สึกประหม่าจนทำตัวไม่ถูก มือที่เคยคล่องแคล่วบนคีย์บอร์ดตอนนี้กลับเกร็งค้างอยู่บนแผ่นอกแกร่งใต้ชุดเครื่องแบบทหาร "อยู่นิ่งๆ" เสียงทุ้มต่ำพร่าของภาคินกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ รดลงที่ซอกคอจนคณินขนลุกชัน "ผม... ผมไม่ได้จะขยับสักหน่อย" คณินพยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ ภาคินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ดุร้ายเหมือนทุกที แต่มันมีความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้นัยน์ตาคมกริบนั้น คณินสบตาเข้ากับคนตัวโตกว่าในระยะที่ใกล้จนเห็นเงาของตัวเองในดวงตาคู่สวยของภาคิน ความเงียบระหว่างคนทั้งสองดูเหมือนจะยืดออกยาวนานกว่าปกติ คณินรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงลึกของความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่อยากจะยอมรับ มันไม่ใช่แค่ความตื่นเต้นจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน แต่เป็นแรงดึงดูดบางอย่างที่สั่นคลอนหัวใจที่เคยปิดตายของเขา "มือปืนลอบสังหาร... มันรู้ตำแหน่งเราได้ยังไง" คณินพึมพำ ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด "ฉันก็สงสัยเรื่องนั้นเหมือนกัน" ภาคินขยับตัวออกเล็กน้อย แต่แขนแกร่งยังคงโอบประคองร่างของคณินไว้ไม่ห่าง "ดูเหมือนจะมีหนอนบ่อนไส้ในหน่วยของเรา และมันอาจจะเป็นคนที่นายไว้ใจที่สุดด้วย" คำพูดของภาคินทำให้คณินชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลใจฉับพลัน ในจังหวะที่ภาคินกำลังจะผละออกจากร่างของคณินโดยสมบูรณ์ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังลั่นทั่วทั้งยานพาหนะ พร้อมกับหน้าจอหลักที่ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏภาพใบหน้าของใครบางคนขึ้นมาบนจอแทน มันไม่ใช่ใบหน้าของศัตรูที่พวกเขาคาดไว้ แต่กลับเป็น... เรย์ เพื่อนสนิทที่สุดที่กำลังยืนอยู่หน้าเครื่องควบคุมหลักของฐานทัพในภาพที่ถูกส่งมาสดๆ ร้อนๆ "คิน... ไนน์... ขอโทษนะ แต่พวกนายไปต่อไม่ได้แล้ว" เรย์พูดผ่านจอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ก่อนที่ภาคินจะทันได้คว้าปืนขึ้นมา เสียงล็อคประตูอัตโนมัติก็ดังขึ้นทั่วทั้งห้อง บรรยากาศภายในเปลี่ยนจากความเงียบงันเป็นกับดักที่ปิดตายสนิท และจากช่องระบายอากาศเหนือศีรษะ ก๊าซสีขาวนวลก็เริ่มพวยพุ่งออกมาปกคลุมทั่วบริเวณ คณินพยายามจะเอื้อมมือไปหาแผงควบคุม แต่ข้อมือของเขากลับถูกภาคินคว้าไว้แน่น "อย่าหายใจเข้าลึก... มันคือยาสลบเกรดทหาร" ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแผ่วเบา ขณะที่สติของเขาเองก็เริ่มเลือนราง ภาพสุดท้ายที่คณินเห็นคือแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นคงของชายหนุ่มตรงหน้าที่ยังคงพยายามปกป้องเขาแม้ในวินาทีที่ลมหายใจสุดท้ายจะมาถึง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ ชาโดว์ฮันเตอร์หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับปมที่เข้มข้นขึ้นในตอนถัดไปครับ