ปฏิบัติการใต้แสงนีออน

ปากกระบอกปولอนสีดำสนิทของเดชาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย รอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากของนายทหารนอกแถวรายนั้นสะท้อนกับแสงไฟนีออนสีแดงฉานที่กะพริบวับแวมอยู่เหนือเพดานผับใต้ดิน บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของดินปืนและแอลกอฮอล์ราคาแพง "คิดจริงๆ หรือครับผู้พัน ว่าคนอย่างผมจะเดินเข้ามารังเสือมือเปล่า" เสียงทุ้มต่ำของภาคินดังขึ้นทำลายความเงียบ ความนิ่งสงบในแววตาของนายทหารหน่วยรบพิเศษไม่ได้แสดงความหวาดกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม มันกลับฉายแววอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่ขวางทาง ร่างสูงใหญ่ก้าวบังคณินไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่ปลอดภัยที่สุดในวินาทีนี้ คณินที่ยืนอยู่ด้านหลังลอบถอนหายใจเบาๆ นิ้วเรียวยังคงเคาะแป้นคีย์บอร์ดโฮโลแกรมขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้ข้อมือเสื้ออย่างรวดเร็ว แสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอเสมือนจริงสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาสีเข้ม แฮกเกอร์หนุ่มแสบสันต์ไม่ได้ตื่นตระหนก เขากลับยกยิ้มมุมปาก คล้ายกับคนกำลังสนุกกับเกมกระดานที่เพิ่งเริ่มเดินหมาก "นั่นสินะครับ... คุณเดชา คุณน่าจะรู้ดีว่าสุนัขรับใช้แบบผู้พันเขาไม่เคยมามือเปล่าอยู่แล้ว" คณินโผล่หน้าออกมาจากไหล่กว้างของภาคิน เอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท "ว่าแต่... นิ้วที่กำลังจะเหนี่ยวไกนั่นน่ะ มั่นใจเหรอครับว่าระบบรักษาความปลอดภัยของผับนี้ยังเป็นของคุณร้อยเปอร์เซ็นต์?" สิ้นคำพูดของคณิน หน้าจอหลักขนาดยักษ์ที่แขวนอยู่กลางผับซึ่งเคยฉายภาพโลโก้ร้าน ก็กะพริบวูบกลายเป็นสีแดงสด พร้อมกับข้อความตัวอักษรวิ่งรัวด้วยโค้ดภาษาไพธอน [SYSTEM OVERRIDE: ACCESS DENIED] เดชาขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองหน้าจอด้วยความตกใจ เสียงระบบล็อกประตูอัตโนมัติทุกบานในชั้นใต้ดินดังขึ้นพร้อมกัน เสียง *คลิก* ดังสนั่นราวกับเสียงกุญแจมือที่ล็อกแน่นหนa "แกทำอะไรลงไปไอ้เด็กเวร!" เดชาคำรามลั่น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ปืนในมือสั่นระริกเล็กน้อย "ก็แค่... พาคุณกลับเข้าสู่โลกความเป็นจริงครับ" คณินหัวเราะในลำคอ ดวงตาสุกใสเป็นประกายซุกซนท่ามกลางแสงไฟสลัว "เรย์ ส่งซิกมาหน่อยซิ ทางนั้นเรียบร้อยดีไหมครับ?" [เรียบร้อยโรงจีนครับคุณไนน์! ระบบล็อกเกอร์นิรภัยและเซิร์ฟเวอร์หลักของเดชาตอนนี้อยู่ในกำมือผมเรียบร้อย ข้อมูลการฟอกเงินทั้งหมดถูกดาวน์โหลดลงแฟลชไดรฟ์เรียบร้อยแล้วครับ] เสียงของเรย์ดังผ่านหูฟังจิ๋วในช่องหูของคณินอย่างชัดเจน ภาคินไม่ปล่อยให้จังหวะนี้หลุดมือ มือหนาคว้าข้อแขนของคณินกระชากเข้ามาประชิดตัวด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แรงกระแทกทำให้แผ่นหลังบางแนบชิดกับแผงอกแกร่งของนายทหารหนุ่ม กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนคณินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "อย่าดื้อครับ ไนน์" ภาคินกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยจากความใกล้ชิด "สถานการณ์ตอนนี้อันตรายเกินกว่าจะมาเล่นสนุก" "ผมไม่ได้เล่นนะครับผู้พัน..." คณินเงยหน้าขึ้นเถียง ดวงตาคู่สวยสบเข้ากับดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายในระยะประชิด หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะปืนในมือของเดชา แต่เป็นเพราะอ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบเอวเขาไว้แน่นเพื่อป้องกันกระสุนต่างหาก "ปล่อยได้แล้วครับ ผมเดินเองได้" "เงียบแล้วอยู่ใกล้ผมไว้... นั่นคือคำสั่ง" ภาคินออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แต่สายตาที่มองลงมากลับอ่อนแสงลงอย่างน่าประหลาด ปั้ง! เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนเจาะเข้าใส่ผนังปูนเหนือหัวพวกเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร เศษปูนร่วงหล่นลงมาโดนไหล่กว้างของภาคิน แต่ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขาดึงคณินให้หลบหลังเสาคอนกรีตเสริมเหล็กขนาดใหญ่ได้อย่างเฉียดฉิว "ไอ้เดชาเริ่มคลั่งแล้วครับผู้พัน!" คณินกัดฟันกรอด ความโกรธพุ่งพล่านเมื่อเห็นว่ากระสุนเกือบจะเฉียดร่างของคนตรงหน้า มือเรียวหยิบอุปกรณ์บลูทูธแฮกเกอร์ขึ้นมาเตรียมใช้งาน "ปล่อยผมออกไปยิงเปิดทางให้เถอะครับ ฝีมือการต่อสู้ระยะประชิดผมก็ไม่แพ้ใครนะ!" "ผมบอกให้คุณอยู่ข้างหลังผมไงครับ" ภาคินเสียงเข้ม แววตาดุดันขึ้นทันที "หน้าที่ปกป้องคุณ... เป็นของผม ไม่ใช่ให้คุณเอาตัวมาเสี่ยง" คำพูดราบเรียบแต่หนักแน่นดั่งขุนเขาทำเอาคณินชะงักไปชั่วขณะ ความรู้สึกแปลกประหลาดอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาในอก แฮกเกอร์หนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น เผลอจ้องมองใบหน้าด้านข้างของคนตัวโตที่กำลังถือปืนเตรียมพร้อมรับมือกับลูกน้องของเดชาที่กำลังกรูกันเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง เพลงจังหวะหนักหน่วงในผับยังคงดังกระหึ่ม แต่โลกในรัศมีรอบตัวพวกเขากลับเงียบงันลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน "ระวังข้างซ้ายครับ!" คณินร้องเตือนเสียงหลงเมื่อเห็นเงาคนร้ายถือมีดพุ่งเข้ามาจากมุมมืด ภาคินหมุนตัวอย่างคล่องแคล่วราวกับนักล่า มือหนาคว้าข้อมือของคนร้ายบิดกระดูกดัง *กร๊อบ* ก่อนจะซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ปลายคางจนร่างนั้นร่วงลงไปกองกับพื้นในเสี้ยววินาที ท่าทางดุดัน รวดเร็ว และงดงามอย่างไร้ที่ติทำเอาคณินเผลอมองตามตาค้าง "มองอะไรครับ? ตกหลุมรักผมเข้าแล้วหรือยัง?" ภาคินหันมาเลิกคิ้วถามด้วยรอยยิ้มมุมปากที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น เจ้าตัวถือโอกาสขยับเข้ามาประชิดจนหน้าผากเกือบจะชนกันท่ามกลางความชุลมุน "หลงตัวเองชะมัด..." คณินเบือนหน้าหนีซ่อนรอยแดงจางๆ ที่ลามเลียพวงแก้ม "รีบจัดการให้จบๆ เถอะน่า ผู้พันหน้าตาย!" ภาคินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าจะจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาเมื่อหันไปเผชิญหน้ากับเดชาที่กำลังเดินตรงเข้ามาพร้อมกับลูกน้องนับสิบชีวิตที่ถือปืนครบมือ "คิดว่าจะหนีพ้นเหรอครับ ผู้พันภาคิน..." เดชาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ยกปืนจ่อตรงมาที่หน้าอกของภาคินโดยตรง "จบแค่นี้แหละ..." นิ้วของเดชากำลังจะเหนี่ยวไก แต่ทว่า... เสียงไซเรนรถตำรวจนับสิบคันที่ดังกระหึ่มลั่นอยู่ด้านนอกผับ พร้อมกับเสียงทุบประตูกระจกแตกกระจายดังสนั่น ทำให้ทุกคนในห้องชะงักงักไปพร้อมกัน แสงไฟแฟลชสีแดงน้ำเงินสาดส่องเข้ามาผ่านกระจกใสรอบด้าน เงาร่างของหน่วยรบพิเศษในชุดเกราะเต็มยศพังประตูเข้ามาอย่างไม่เกรงใจใคร เดชาหน้าซีดเผือด มือที่ถือปืนเริ่มสั่นเทา หันซ้ายแลขวาด้วยความตระหนก "เป็นไปไม่ได้... พวกแกเรียกกำลังเสริมมาตั้งแต่เมื่อไหร่!" ภาคินหรี่ตามองคู่ต่อsุสอย่างเหนือกว่า เขาเก็บปืนเข้าซองช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูคณินด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำเอาแฮกเกอร์หนุ่มขนลุกซู่ "เกมนี้... ผมชนะแล้วนะครับ ไนน์" ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังจะคลี่คลายลง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ก้าวเข้ามาจากทางประตูด้านหลังที่ควรจะถูกล็อกสนิท... เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ก้าวออกมาจากเงาดำ "เก่งมาก... ผู้พันภาคิน ไม่นึกเลยว่าคุณจะตามมาถึงรังของผมได้เร็วขนาดนี้" คณินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่มอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ...นั่นมัน พลเอกกรินทร์... ผู้บัญชาการสูงสุด และเป็นเจ้านายโดยตรงของภาคินเอง! --- โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ชาโดว์ฮันเตอร์" มาโดยตลอดนะครับ!