เป้าหมายแรกปรากฏ

เสียงกระจกหน้าต่างแตกละเอียดพร้อมกับเงาร่างของชายชุดดำสามคนที่พุ่งทะยานเข้ามาในห้องพักอพาร์ตเมนต์ เป็นสัญญาณเตือนว่าเวลาแห่งความเงียบสงบได้หมดลงแล้ว ภาคินไม่แม้แต่จะกะพริบตา มือหนาคว้าข้อมือบางของคณินแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่ง ในขณะที่มืออีกข้างชักปืนพกกระบอกดำสนิทออกมาจากซองพกใต้รันเกอร์อย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ ปลายกระบอกปืนหันตรงไปยังผู้บุกรุกคนแรกที่ก้าวเท้าพ้นกรอบหน้าต่างทันที "หมอบลงครับ ไนน์" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู ร้อนผ่าวจนขนลุกชัน แต่แววตาของนายทหารหนุ่มกลับเยียบเย็นและดุดันราวกับพญามัจจุราช "ผมไม่ใช่เด็กอมมือนะท่านผู้พัน!" คณินกัดฟันกรอด ต่อให้หัวใจจะเต้นโครมครามด้วยความตกใจ แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ทำให้มือเรียวรีบคว้าแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมาเตรียมใช้งานทันที ดวงตากลมโตตวัดมองคนด้านข้างอย่างไม่ยอมแพ้ "สนใจทางของคุณเถอะ ทางนี้ผมจัดการเองได้" ปัง! เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นเบาๆ แต่แม่นยำ กระสุนเจาะเข้าที่หัวไหล่ของชายชุดดำคนแรกจนร่างนั้นหงายหลังร่วงกระแทกพื้น ทว่าอีกสองคนที่เหลือกลับไม่ยอมถอย พวกมันชักอาวุธมีดสั้นและปืนกลมือออกมารemกระหน่ำยิงใส่ระเบียงห้องอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมาย ห้องพักแคบๆ กลายเป็นสนามรบขนาดย่อมในพริบตา ภาคินดันร่างของคณินให้หลบหลังตู้เหล็กหนา ก่อนที่เขาจะพุ่งออกไปประมือกับผู้บุกรุกคนที่สองด้วยมือเปล่า ท่วงท่าการต่อสู้ของนายทหารหน่วยรบพิเศษนั้นดุดัน รวดเร็ว และไร้ซึ่งความปรานี ศอกและเข่ากระแทกเข้าจุดตายจนอีกฝ่ายหมดสติคาที่ในเวลาไม่ถึงสามวินาที "เรย์! ส่งพิกัดเส้นทางหนีฉุกเฉินมา เดี๋ยวนี้!" คณินตะโกนผ่านไมโครโฟนไร้สายขนาดจิ๋วที่ติดอยู่ตรงปกเสื้อ ขณะที่นิ้วเรียวกำลังรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดเสมือนจริงบนหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อเจาะระบบกล้องวงจรปิดของตึกฝั่งตรงข้าม *(รับทราบครับคุณไนน์ ระบบไฟสำรองของตึกกำลังจะถูกตัดในอีกสามสิบวินาที เตรียมตัววิ่งนะเพื่อน!)* เสียงของเรย์ลอดผ่านหูฟังดังขึ้นด้วยความร้อนรน เมื่อจัดการภารกิจเฉพาะหน้าเรียบร้อย ภาคินก็พุ่งกลับมาคว้าเอวบางของคณินขึ้นพาดบ่าอย่างถือวิสาสะ ท่ามกลางเสียงโวยวายด้วยความตกใจของแฮกเกอร์หนุ่ม "เฮ้ย! ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย ปล่อยผมลงนะ!" "ถ้าไม่อยากตายคาอกผม ก็อยู่นิ่งๆ ครับ" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบขาด ขณะที่แบกคนตัวผอมวิ่งฝ่าความมืดไปยังบันไดหนีไฟของตึกทันที ผ่านไปยี่สิบนาทีต่อมา รถยนต์ซีดานสีดำสนิทพุ่งทะยานเข้ามาจอดลานจอดรถใต้ดินของ "อาร์คานา" (Arcana) ผับหรูระดับไฮ엔ดที่ซ่อนตัวอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ บรรยากาศภายในผับอวลไปด้วยกลิ่นอายของเงินตรา แอลกอฮอล์ราคาแพง และเสียงเพลงบีทหนักหน่วงที่กระแทกกระทั้นหัวใจ นี่คือจุดศูนย์กลางของเครือข่ายฟอกเงินระดับชาติที่องค์การลับกำลังใช้เป็นฉากหน้า และเป็นเป้าหมายหลักในภารกิจครั้งนี้ ภายในห้องวีไอพีชั้นสองที่มองเห็นฟลอร์เต้นรำด้านล่างได้อย่างชัดเจน ภาคินในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปดูโดดเด่นและทรงอำนาจจนสายตาหลายคู่ต้องเหลียวมองตาม ขณะที่คณินสวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนสองเม็ดเผยให้เห็นผิวเนียนและไหปลาร้าได้รูป ลุคเพลย์บอยจำเป็นนี้ทำให้แฮกเกอร์หนุ่มดูเย้ายวนจนน่าอันตราย "จำแผนของเราได้ใช่ไหมครับ ผู้พันหน้าตาย" คณินโน้มตัวเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนภาคินต้องกวาดสายตาคมกริบลงมามองเรียวปากอิ่มที่กำลังขยับพูด "ผมไม่เคยลืมหน้าที่ของตัวเอง... และไม่เคยลืมว่าคุณติดหนี้ผมอยู่เรื่องอะไร" ภาคินตอบเสียงพร่า สายตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะกลืนกินอีกฝ่ายเข้าไปทั้งตัว "โดยเฉพาะเรื่องมือถือของคุณที่ยังอยู่กับผม" คณินชะงักไปเล็กน้อย เม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจเมื่อนึกถึงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่งที่ถูกยึดไปตั้งแต่เหตุการณ์ในอพาร์ตเมนต์ "คนฉวยโอกาส..." "ขอบคุณที่ชมครับ" ภาคินมุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหายากที่ทำเอาคณินถึงกับใจกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว "เลิกหยอกเย้าแล้วทำงานได้แล้วครับท่าน" คณินรีบเบนสายตาหนีความวูบไหวในอก แล้วยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบกลบเกลื่อนอาการ "จากข้อมูลที่ผมสืบมาเป้าหมายของเราคืนนี้คือ 'เสี่ยปกรณ์' นักธุรกิจเบื้องหน้าแต่เป็นหัวหน้าแก๊งฟอกเงินเบื้องหลัง มันกำลังจะทำธุรกรรมครั้งใหญ่ผ่านห้องนิรภัยชั้นใต้ดินของผับนี้ในอีกสิบนาทีข้างหน้า" "แล้วคุณจะเอายังไงต่อ" ภาคินถามเสียงเรียบ พร้อมกับขยับกายเข้าไปชิดร่างบางมากขึ้นจนไหล่แนบกันโดยไม่มีช่องว่าง "ง่ายมาก..." คณินยกย่องมุมปากอย่างมั่นใจ นิ้วเรียวเคาะเบาๆ บนหน้าจอแท็บเล็ตจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อสูท "ผมจะส่งไวรัสเข้าไปป่วนระบบรักษาความปลอดภัยของห้องนิรภัย เพื่อบังคับให้เสี่ยปกรณ์ต้องเดินออกมาจากเซฟโซน ส่วนคุณ... มีหน้าที่รวบตัวมันมาให้ผมสอบปากคำ... แบบเงียบที่สุด" "รับทราบครับ" ภาคินพยักหน้ารับ สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วชั้นล่างของผับจนไปสะดุดเข้ากับร่างท้วมของชายวัยกลางคนสวมสูทสีขาวสะอาดตา กำลังเดินล้อมรอบด้วยบอดี้การ์ดร่างยักษ์สี่คน มุ่งหน้าไปยังทางเดินส่วนตัวหลังบาร์ "นั่นไง... ปลาตัวใหญ่มาแล้ว" คณินกระซิบเบาๆ หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดเสียว ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาเอื้อมไปคว้ามือบางของคณินขึ้นมาจับไว้แน่นโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "ตามผมมาครับ ไนน์ อย่าปล่อยมือเด็ดขาด" สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กุมกระชับทำเอาคณินเผลอนิ่งงันไปชั่วขณะ ไอร้อนแผ่ซ่านผ่านผิวสัมผัสจนต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินฝ่าฝูงชนเพื่อเข้าประชิดเป้าหมาย แสงไฟนีออนสลัวและเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มก็ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเร้าใจ ทว่า... ในจังหวะที่ภาคินกำลังจะผลักประตูกั้นโซนวีไอพีเข้าไป ประตูห้องข้างเคียงก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นตาที่ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที ผู้พันเดชา นายทหารนอกแถวผู้ทรงอิทธิพลและเป็นเป้าหมายสูงสุดที่ภาคินตามล่า ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองมาที่ทั้งสองคนด้วยแววตาสمเพชและเย้ยหยัน "ไม่นึกเลยนะครับว่า จะได้เจอสุนัขรับใช้กับแฮกเกอร์ตกอับที่นี่..." เดชาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะชูด้ามปืนขึ้นมาเล็งตรงมาที่พวกเขา "ยินดีต้อนรับสู่กับดักของผมครับ... ผู้พันภาคิน" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความเดือดระอุครั้งนี้เสมอนะครับ