ก้าวแรกในฐานทัพลับ

“ถ้าข้อเสนอของฉันคือการให้นายมานั่งเป็นเป้านิ่งในเซฟเฮาส์ของหน่วยรบพิเศษ แทนที่จะวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนให้พวกของเดชาตามเก็บ… นายยังมีหน้ามาต่อรองเรื่องขนาดเตียงอีกงั้นเหรอครับ คุณคณิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้าหยวนจางๆ ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องโถงกว้างในฐานทัพลับใต้ดิน คณิน (ไนน์) แฮกเกอร์หนุ่มฝีปากกล้า ยืนกอดอกพิงผนังปูนเปลือย ดวงตาเรียวรีคมกริบกวาดตามองสำรวจรอบห้องอย่างไม่เกรงกลัว กระเป๋าเดินทางใบยักษ์วางอยู่แทบเท้า ข้างกันนั้นคือเรย์ที่กำลังรัวนิ้วลงบนแป้นแท็บเล็ตคู่ใจเพื่อเช็กสัญญาณรบกวนรอบทิศทางอย่างกระวนกระวาย “ใครว่าผมต่อรองเรื่องขนาดเตียงล่ะท่านผู้บัญชาการ” คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มตวัดกลับไปสบกับนัยน์ตาคมกริบของพันโทภาคินอย่างไม่ยอมแพ้ “ผมแค่สงสัยว่า... ระหว่างกระสุนปืนของเดชา กับความอึดอัดที่ต้องทนหายใจร่วมกับคนเผด็จการอย่างคุณ อะไรมันจะฆ่าผมให้ตายเร็วกว่ากันต่างหาก” บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตแล่นผ่าน ภาคินไม่โกรธ เขากลับยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ผู้ชายหน้านิ่งคนนี้ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ขึ้นเป็นกอง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสนามพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามสมส่วน ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวแฮกเกอร์หนุ่มทีละน้อย จนคณินต้องเผลอขยับถอยหลังโดยอัตโนมัติ “อยากรู้ไหมล่ะครับ ว่าอะไรจะเร็วกว่ากัน” ภาคินโน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่าที่จงใจกดให้ต่ำลงจนคนฟังขนลุกซู่ “แต่ผมเตือนไว้ก่อนนะ... คนที่ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของผมแล้ว ไม่มีทางได้เดินออกไปมือเปล่าหรอกครับ” “ถอยไปเลยนะผู้บัญชาการ” คณินยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายไว้ทันที สัมผัสได้ถึงความแน่นกระชับผ่านเนื้อผ้าจนต้องรีบชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ ให้ตายสิ! นี่เขาเป็นแฮกเกอร์มือหนึ่งของวงการนะ ทำไมต้องมาเสียอาการให้กับทหารบ้าอำนาจคนนี้ด้วยวะเนี่ย “หึ...” ภาคินหลุดหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ผิดกับคณินที่หน้าตึงขึ้นมาทันที “ห้องพักของนายอยู่ชั้นบนสุด ฝั่งขวาติดกับห้องทำงานผม หวังว่าค่ำคืนนี้ นายจะใช้เวลาไปกับการแกะรหัสลับของเดชา มากกว่าจะมานั่งคิดวิธีแอบย่องเบาออกจากฐานทัพนะฃครับ” “ผมจะทำอะไรมันก็เรื่องของผม!” คณินสวนกลับทันควัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น “แล้วก็เลิกทำตัวเป็นผู้ปกครองจอมจุ้นจ้านสักที ผมอายุยี่สิบห้าแล้ว ไม่ใช่เด็กอนุบาลที่จะต้องให้คุณมาคอยชี้นำทุกฝีก้าว!” “ถ้าทำตัวให้มันน่าไว้วางใจกว่านี้ ผมก็ไม่ต้องมาคอยตามคุมหรอกครับ” ภาคินหันไปพยักเพยิดให้เรย์ที่ยืนลุ้นจนเหงื่อตก “พาเพื่อนคุณไปเก็บของให้เรียบร้อย อีกสิบนาทีผมจะเรียกประชุมแผนการขั้นเด็ดขาด ห้ามเลทแม้แต่วินาทีเดียว… เข้าใจไหมครับ คุณแฮกเกอร์” ประโยคสุดท้ายเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงคาดโทษ ก่อนที่ร่างสูงสง่าจะหมุนตัวเดินหายลับไปทางปีกซ้ายของอาคาร ทิ้งให้คณินยืนกำมือแน่นด้วยความหมั่นไส้ “ให้ตายเถอะไนน์...” เรย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ “ฉันว่าผู้บัญชาการคนนี้ไม่ธรรมดาเลยวะ สายตาเขาเวลาจ้องแกเมื่อกี้... เหมือนเสือรอขย้ำเหยื่อชัดๆ แกต้องระวังตัวให้ดีนะ” “ระวังอะไรเล่า!” คณินสะบัดเสียงใส่กลบเกลื่อนร่องรอยความปั่นป่วนในอก “ฉันเก่งเรื่องเจาะระบบ ไม่ได้กลัวคนหน้าตายหน้าไหนทั้งนั้นแหละ เรย์! นายรีบเช็กเซิร์ฟเวอร์ต่อสู้เดี๋ยวนี้เลย ฉันไม่อยากติดหนี้บุญคุณตาบ้านั่นนานนักหรอก” สิบนาทีต่อมา ณ ห้องประชุมยุทธการ แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนโต๊ะกระจกใสขนาดใหญ่ เอกสารลับและแผนผังโครงข่ายอิทธิพลของผู้พันเดชาถูกฉายขึ้นบนจอโฮโลแกรมสามมิติ คณินนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามกับภาคิน สายตากวาดมองข้อมูลด้วยความรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องเริ่มประมวลผลช่องโหว่ของระบบรักษาความปลอดภัยฝั่งศัตรู “เป้าหมายของเราคือการดึงข้อมูลบัญชีลับทั้งหมดออกมาจากเซิร์ฟเวอร์หลักที่คฤหาสน์ริมน้ำ” ภาคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ นิ้วแกร่งเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ “และคนเดียวที่จะเจาะเข้าไปในไฟร์วอลล์ระดับทหารนั่นได้... ก็คือนาย” “พูดง่ายนี่ผู้บัญชาการ” คณินแค่นยิ้มหยัน ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้ม “ไฟร์วอลล์นั่นไม่ได้เขียนด้วยโค้ดธรรมดานะครับ มันคือระบบป้องกันแบบ AI ที่พัฒนาโดยกลุ่มรับจ้างระดับโลก ถ้าผมเจาะเข้าไปพลาดไปนิดเดียว สัญญาณเตือนจะทำลายข้อมูลทั้งหมดทิ้งทันที และสมองของผม... อาจจะไหม้เกรียมไปด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูง” “ผมรู้... เพราะฉะนั้นผมถึงต้องปกป้องนายไงครับ” ภาคินเงยหน้าขึ้นสบตา ประโยคนั้นเรียบง่าย แต่น้ำหนักของมันกลับทำเอาคณินชะงักงัน ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องประชุมระบบล็อกนิรหัสก็ส่งเสียงเตือน *‘ปี๊บ’* เบาๆ สัญญาณไฟสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงรายงานจากระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะที่ดังแทรกขึ้นมากลางห้อง *[แจ้งเตือน: ตรวจพบการบุกรุกจากภายนอก... รหัสผ่านถูกถอดถอนโดยบุคคลภายนอก... ระบบป้องกันกำลังจะล่มสลายในอีกสามสิบวินาที]* ภาคินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สีหน้าที่เคยสุขุมนิ่งสนิทแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมในพริบตา ขณะที่คณินเบิกตากว้างเมื่อหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าปรากฏภาพใบหน้าของบุคคลที่พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะกล้าเหยียบย่างมาถึงที่นี่ รอยยิ้มเยือกเย็นและแววตาสคมกรามของ ‘ผู้พันเดชา’ ปรากฏขึ้นบนจอ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ส่งตรงเข้ามาในระบบสื่อสารภายในห้องประชุม “สวัสดีครับผู้บัญชาการภาคิน... และสวัสดีเจ้าหนูแฮกเกอร์ คิดไม่ถึงเลยสินะครับ ว่าหนูรอดตัวจากรังเก่ามาได้... แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ของเล่นชิ้นใหม่ที่นายถืออยู่น่ะ มันเป็นของฉันตั้งแต่แรกแล้ว!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครของเรานะครับ