ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับความกดดันระดับสิบพิกเซลบนหน้าจอเรดาร์ ไม่ได้ทำให้แฮกเกอร์หนุ่มผมบลอนด์สว่างสะดุดตาอย่างคณินสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวราวกับนักเปียโนยังคงรัวแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดโครงสร้างคาร์บอนไฟเบอร์เป็นพัลส์ความเร็วสูง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าสะท้อนแสงสีฟ้าเข้มสาดกระทบกับกรอบแว่นตากันแสงสีฟ้าบนดั้งโด่ง คณินเหลือบสายตาขึ้นมองผู้มาเยือนผ่านกลุ่มควันจางๆ จากบุหรี่ไฟฟ้ากลิ่นมินต์ที่เขาเพิ่งพ่นออก ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มหยันตามสไตล์คนไม่เคยกลัวตาย "ท่านผู้บัญชาการครับ! เราเจอทางเข้าห้องควบคุมหลักแล้ว... เอ๊ะ ท่านผู้บัญชาการอยู่ในนั้นไหมครับ!" เสียงของเรย์ผ่านระบบสื่อสารไร้สายดังแทรกเข้ามาในหูฟังบลูทูธ แต่วินาทีนี้คณินไม่มีเวลาแม้แต่จะกดปุ่มตอบกลับเพื่อนสนิท เพราะเงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบยุทธวิธีสีดำสนิทของพันโทภาคินได้เข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด กลิ่นอายความเป็นชายชาตรีปะปนกับกลิ่นโอโซนจางๆ จากระบบปรับอากาศฉุกเฉินลอยเข้าแตะจมูก ภาคินไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อฮู้ดสีเขียวเข้มของคณินแล้วกระชากให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้หมุนตัวโปรดอย่างง่ายดาย แรงปะทะทำให้แผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับชั้นวางเซิร์ฟเวอร์ด้านหลังเสียงดังทึบ คณินนิหน้าเล็กน้อยด้วยความจุก แต่ดวงตากลมโตคู่สวยกลับฉายแววท้าทายอย่างไร้ความเกรงกลัว เขาส่งยิ้มกวนประสาทกลับไปทันทีโดยไม่มีทีท่าว่าจะสำนึกผิด "มือหนักเป็นบ้าเลยนะครับ ท่านผู้บัญชาการคิน... นี่คือวิธีต้อนรับแขกผู้มาเยือนของหน่วยรบพิเศษเกียวกับความมั่นคงไซเบอร์เหรอครับเนี่ย รสนิยมซาดิสต์แบบนี้ เรย์คงไม่ปลื้มแน่ๆ ถ้าผมเอาไปฟ้อง" คณินเอ่ยเสียงนุ่ม กวนประสาทเสียจนเส้นเลือดที่ขมับด้านซ้ายของภาคินกระตุกวูบ ภาคินโน้มใบหน้าคมคายลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาสีนิลคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแฮกเกอร์หนุ่มราวกับจะสแกนทะลุถึงวิญญาณ ความนิ่งขรึมและเยือกเย็นของผู้บัญชาการหนุ่มไม่ได้ลดทอนความน่าเกรงขามลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้ห้องเซิร์ฟเวอร์เย็นยะเยือกแห่งนี้ร้อนระอุขึ้นมาอย่างกะทันหัน "นายเจาะระบบเครือข่ายระดับท็อปซีเคร็ทของกองทัพ ปิดกั้นการสื่อสารของฐานทัพภาคใต้สามจุด และเกือบทำให้แผนปฏิบัติการกวาดล้างรังของเดชาพังไม่เป็นท่า... คณิน นายรู้ไหมว่าความผิดนี้มีโทษอะไร?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน รatแฝงด้วยความกดดันที่กดทับลงบนบ่าของคนฟังอย่างหนักหน่วง คณินหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกสนาน แม้สถานการณ์รอบตัวจะคับขันถึงขีดสุดก็ตาม เขายกมือขึ้นแตะไหล่แกร่งภายใต้ชุดรบอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวปัดเศษฝุ่นจินตภาพบนบ่าของอีกฝ่ายออกอย่างใจเย็น "โอ้... คุกทหารสินะครับ? ที่ที่อาหารรสชาติแย่ ระบบอินเทอร์เน็ตห่วยแตก และที่สำคัญที่สุด... ผมคงไม่ได้นั่งมองหน้าบึ้งๆ ของผู้บัญชาการหนุ่มสุดหล่อคนนี้ทุกวัน น่าเสียดายแย่เลยนะครับ" คณินจงใจทิ้งเสียงสูงที่ปลายประโยค พร้อมกับช้อนสายตาขึ้นมองด้วยความยั่วยวนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวน ภาคินชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่กำลังขยับพูดจาไม่เข้าหูนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ภายใต้มาดนิ่งสนิทและระเบียบวินัยเหล็กกล้า หัวใจใต้เครื่องแบบทหารของเขากลับเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาดกับความกล้าบ้าบิ่นของแฮกเกอร์หนุ่มตรงหน้า เด็กนี่อันตราย... อันตรายต่อระบบความมั่นคง และอันตรายต่อความสงบในใจของเขาเองอย่างยิ่งยวด "ปากดีแบบนี้... หวังว่าฝีมือบนแป้นพิมพ์จะสมน้ำสมเนื้อกับความอวดดีนะ" ภาคินผ่อนแรงที่มือลงเล็กน้อย แต่ยังคงตรึงร่างของคณินให้อยู่ในอ้อมแขนที่ไม่เชิงเป็นการกอด แต่ก็ใกล้ชิดเกินกว่าจะเรียกว่าการจับกุม "สนใจจ้างผมเหรอครับ? ค่าตัวผมแพงนะ บอกไว้ก่อน" คณินเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย "ฉันไม่ได้จะจ้างนายเป็นลูกจ้าง... แต่ฉันกำลังจะยื่นข้อเสนอที่นายไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธต่างหาก" ภาคินยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง และมันทำให้คณินรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "ว่ามาสิครับ ท่านผู้บัญชาการ ผมพร้อมรับฟังเสมอ... ยกเว้นเรื่องแต่งงานนะ ช่วงนี้งานยุ่งมาก" คณินยังคงไม่วายหยิกแกมหยอก "เลือกเอา... ระหว่างถูกส่งตัวเข้าคุกทหารใต้ดินที่ไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันจนชั่วชีวิต กับ... มาเป็นแฮกเกอร์ภาคสนามเฉพาะกิจให้หน่วยรบพิเศษของฉัน ร่วมมือกันล่าตัวเดชาให้จบเรื่อง" ภาคินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นเปี่ยมไปด้วยอำนาจและการบัญชาการที่ไม่อาจขัดขืนได้ คณินนิ่งเงียบไป รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าจางหายไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตหรี่ลงประเมินสถานการณ์สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง ชื่อของ 'เดชา' คือเป้าหมายเดียวกับที่เขาตามล่าเพื่อล้างแค้นให้กับอดีต และการได้เข้าไปอยู่ในหน่วยรบพิเศษของภาคินคือทางลัดที่ดีที่สุด แม้จะต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงในดงกระสุนก็ตาม แต่การต้องอยู่ใกล้ชิดกับผู้ชายอันตรายคนนี้... มันก็มีความเสี่ยงอีกแบบที่หัวใจของเขาอาจจะรับไม่ไหวเช่นกัน ก่อนที่คณินจะได้ทันอ้าปากเอ่ยคำตอบ ประตูห้องควบคุมหลักด้านหลังชั้นเซิร์ฟเวอร์ก็ถูกถีบเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงโลหะกระแทกผนังดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างของเรย์ที่พุ่งเข้ามาพร้อมปืนพกในมือ แต่ภาพที่เพื่อนสนิทเห็นคือภาพที่ผู้บัญชาการหน่วยรบพิเศษกำลังยืนกักตัวแฮกเกอร์อัจฉริยะของเขาไว้ในระยะแนบชิดราวกับฉากโรแมนติกในภาพยนตร์แอคชั่น "เฮ้ย! คิน! ปล่อยเพื่อนฉันนะ— เอ๊ะ... เดี๋ยวนะ ฉันมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย?" เรย์อ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ มองภาพตรงหน้าด้วยความงุนงงสุดขีด ภาคินค่อยๆ คลายมือออกจากปกเสื้อของคณินอย่างช้าๆ แต่สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความตกใจปนความเขินอายที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา คณินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวแรงจนไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตกใจเมื่อครู่ หรือเพราะสัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของคนตรงกันข้ามกันแน่ "ว่าไงล่ะ... คำตอบของนายคืออะไร?" ภาคินเอ่ยถามย้ำด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความเจ้าเล่ห์กลายๆ ขณะที่สายตาคมกริบรอคอยการตัดสินใจที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความมันส์นี้นะครับ