ภารกิจตกกระไดพลอยโจน

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าจัดจ้านสะท้อนดวงตากลมโตที่กำลังหรี่ลงด้วยความหงุดหงิด นิ้วเรียวยาวราวกับศิลปินเปียโนรัวลงบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดกลไกเสียงดังรัวระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสี กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดำที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ ลอยอวลอยู่ในห้องพักขนาดกลางบนชั้นสิบห้าของคอนโดมิเนียมใจกลางเมือง แต่ทว่าความสงบสุขยามวิกาลของแฮกเกอร์มือหนึ่งกำลังจะพังทลายลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า "ไนน์! ระบบป้องกันรอบอาคารกำลังโดนเจาะ... ไม่ใช่สิ มันไม่ใช่ฟایروالธรรมดา มันคือทหารม้าเหล็กของกองทัพ!" เสียงตะโกนผ่านหูฟังไร้สายของเรย์ดังแทรกเข้ามาด้วยความลนลาน พร้อมกับเสียงรัวแป้นพิมพ์ฝั่งโน้นที่ดังไม่แพ้กัน คณิน หรือที่ในวงการใต้ดินรู้จักกันในนาม "ไนน์" แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบยังคงจดจ้องตัวเลขรหัสฐานสิบหกที่วิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็วดั่งสายน้ำไหล "ใจเย็นน่าเรย์... แค่ทหารบุกตึก จะตกใจทำไมราวกับเจอเอเลี่ยนลงจอด" คณินตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ปากก็พูดพลางนิ้วก็ลากเส้นโค้ดเพื่อส่งไวรัสตัวแสบเข้าไปขัดขวางระบบไฟของตึกฝั่งตรงข้ามเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ "บอกแล้วว่างานนี้ถ้าเล่นงานเดชา แกก็ต้องทำใจว่าหมาบ้ามันต้องส่งคนมาตามเก็บเป็นธรรมดา" "แต่นี่ไม่ใช่แค่หมาบ้านะเว้ย! หน่วยรบพิเศษภาคพื้นดิน... กลุ่ม 'แบล็กวูฟ' ของผู้พันภาคินต่างหาก!" เรย์แผดเสียงลั่นจนคณินต้องดึงหูฟังออกห่างจากหูเล็กน้อยด้วยความรำคาญ ชื่อของ *พันโท ภาคิน* ทำเอาคณินชะงักมือที่กำลังพิมพ์ไปเสี้ยววินาที รอยยิ้มมุมปากที่เคยประดับอยู่จางหายไปแทนที่ด้วยความตื่นตัวระดับสูงสุด ผู้ชายคนนั้นขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด ไร้ความปรานี และฉลาดเป็นกรด แถมยังเป็นหอกข้างแคร่ที่ตามล่ากลุ่มของเขามาตลอดสามเดือนเต็ม *ปัง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากประตูทางเข้าห้อง ประตูนิรภัยหนาเตอะที่เขาลงทุนโมดิฟายเองกับมือถูกแรงอัดมหาศาลกระแทกจนหลุดออกจากวงกบ ฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้อง กลิ่นดินปืนฉุนกึกเข้ามาแทนที่กลิ่นหอมของกาแฟ คณินไม่แม้แต่จะหันหลังกลับ เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เกมing chair ตัวโปรด มือขวายังคงขยับเมาส์ลบข้อมูลสำคัญทิ้งอย่างใจเย็น ราวกับเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงฉากแอคชั่นในภาพยนตร์ฮอลลีวูดที่เขาแค่ดูคั่นเวลา "ยินดีต้อนรับสู่ห้องพักส่วนตัวครับคุณทหาร น่าเสียดายที่เราไม่ได้นัดจองคิวกันไว้ล่วงหน้า ไม่งั้นผมคงชงกาแฟต้อนรับให้สมเกียรติกว่านี้" คณินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดยุทธวิธีสีดำสนิท ท่าทางองอาจและแผ่รังสีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวก้าวเข้ามาในห้องผ่านกลุ่มควันจางๆ รองเท้าคอมแบตเหยียบย่ำลงบนเศษปูนที่แตกกระจาย ดวงตาคมปลาบดั่งเหยี่ยวจ้องมองตรงมาที่แผ่นหลังของแฮกเกอร์หนุ่มราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ พันโท ภาคิน ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวในพริบตาเดียว ปืนพกสั้นติดกระบอกเก็บเสียงถูกยกขึ้นจ่อที่ท้ายทอยของคณินอย่างแม่นยำ "เกม Over แล้ว คณิน... ลุกขึ้นแล้วเอามือไขว้หลังซะ" เสียงทุ้มต่ำ ทรงอำนาจ และเย็นเยียบราวน้ำแข็งเอ่ยขึ้นชิดริมหูของคณิน แรงกดดันจากตัวตนของชายหนุ่มด้านหลังทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก คณินเหลือบสายตามองเงาสะท้อนของอีกฝ่ายผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ ภาคินในระยะประชิดตัวดูอันตรายและทรงเสน่ห์อย่างน่าประหลาด ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม สันจมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากที่เม้มเป็นเส้นตรงอย่างเคร่งครัด ช่างเป็นผู้บัญชาการที่หน้าตายและน่าหมั่นไส้ที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา แทนที่จะหวาดกลัว คณินกลับยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อซึมซับความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน "ใจร้อนจังเลยนะครับผู้บัญชาการ... มาถึงก็เอาปืนจ่อหัวกันแบบนี้ ผมเสียหายนะเนี่ย นึกว่าแอบคิดพิศวาสผมอยู่ซะอีก" ภาคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ปลายกระบอกปืนขยับเข้าไปใกล้ท้ายทอยอีกนิดจนสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะ "ปากดีนักนะ... หวังว่าตอนอยู่ในห้องสอบสวน นายจะยังพูดจาฉอดๆ แบบนี้ได้นะ" "อุ๊ย ผมพูดเก่งกว่าที่คิดเยอะครับ... โดยเฉพาะเรื่องที่ทำให้คุณปวดหัว" สิ้นคำพูดนั้น คณินก็ไม่รอช้า นิ้วมือซ้ายที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกดสวิตช์ฉุกเฉินที่เขาเตรียมไว้สำหรับสถานการณ์นี้ทันที! *เปรี๊ยะ!* ระบบไฟฟ้าทั้งหมดในห้องดับวูบลงในพริบตา แสงไฟสีแดงฉานจากระบบสำรองฉุกเฉินกะพริบถี่ๆ สาดส่องบรรยากาศให้กลายเป็นสีเลือด คณินอาศัยจังหวะชุลมุนที่ภาคินต้องกะพริบตาปรับโฟกัส ทิ้งตัวลงลอดใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็วดั่งปลาไหลหลุดมือ "เฮ้ย!" ภาคินอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเป้าหมายในมือหายวับไปกับตา กระสุนปืนนัดหนึ่งเจาะทะลุโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งเสียงดังสนั่น แต่พลาดเป้าไปเพียงคืบเดียว คณินไม่ปล่อยให้เสียเวลา เขาใช้เท้าถีบขาโต๊ะสุดแรงเพื่อให้มันกระแทกใส่ร่างของนายทหารหนุ่ม ขณะเดียวกันก็เอื้อมมือไปคว้าสเปรย์พริกไทยเกรดทหารที่ซ่อนไว้ข้างเคียงตัว พุ่งตัวออกไปประชิดด้านหลังของภาคินที่กำลังเบี่ยงตัวหลบโต๊ะพอดี "ผู้บัญชาการครับ... ระวังข้างหลังหน่อยสิครับ!" คณินกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของอีกฝ่าย พร้อมกับฉีดสเปรย์พริกไทยเข้าใส่หน้ากากป้องกันแบบครึ่งหน้าของภาคินในระยะประชิดทันที แม้หน้ากากจะกรองได้บางส่วน แต่ละอองเข้มข้นก็ยังทำเอาผู้บัญชาการหนุ่มถึงกับชะงักและสำลักออกมาเบาๆ ภาคินสะบัดหน้าด้วยความหงุดหงิด ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาในอก ร่างสูงใหญ่หมุนตัวกลับมาด้วยสัญชาตญาณนักรบ คว้าจับข้อแขนของคณินแล้วกระชากเข้ามาประชิดตัวอย่างแรงด้วยพละกำลังมหาศาล แรงเหวี่ยงนั้นทำให้คณินเสียหลัก เซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของภาคินอย่างจัง แผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบโดยมีร่างหนาของนายทหารหนุ่มกักขังเอาไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง ปืนในมือของภาคินหล่นลงพื้นเสียงดัง *เคร้ง* แต่เขาไม่ได้สนใจมันอีกต่อไปแล้ว ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น ดวงตาคมกริบของภาคินจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของคณินด้วยความดุดันผสมผสานกับอารมณ์บางอย่างที่คุกรุ่นอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันในความสลัวของห้องที่มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องลงมา คณินนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวราวดรัมมิ่งในคอนเสิร์ต รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนตื่นเต้นที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง "ฤทธิ์เยอะนักนะ... คณิน" ภาคินเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากของแฮกเกอร์หนุ่ม สายตาดุดันกวาดมองริมฝีปากที่ยังคงส่งยิ้มท้าทายของอีกฝ่ายก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นรัวระส่ำและบรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกำลังเสริมหน่วยรบพิเศษกลุ่มใหญ่ก็ดังกระชั้นชิดเข้ามาที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงตะโกนก้อง "ท่านผู้บัญชาการครับ! เราเจอทางเข้าห้องควบคุมหลักแล้ว... เอ๊ะ ท่านผู้บัญชาการอยู่ในนั้นไหมครับ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยนะครับ! ขอให้สนุกกับการผจญภัยของคู่กัดคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! — ชาโดว์ฮันเตอร์