สายัณห์วิบัติที่โกดังร้าง

"หมอบลง!" เสียงคำรามต่ำทุบทำลายความเงียบสงบยามวิกาลของย่านท่าเรือเก่า ภาคินพุ่งตัวเข้าชาร์จร่างของคณินที่กำลังรัวนิ้วลงบนแป้นคีย์บอร์ดโฮโลแกรมเพื่อเจาะระบบไฟฟ้ารักษาความปลอดภัย แรงปะทะทำให้ทั้งคู่กลิ้งหลบหลังกองตู้คอนเทนเนอร์เหล็กสนิมเขรอะ ท่ามกลางกระสุนปืนไรเฟิลจู่โจมที่กราดซัดเข้ามาดั่งห่าฝน เศษสะเก็ดไฟจากกระสุนที่กระทบกับโครงเหล็กสาดกระเซ็นระยิบระยับในความมืด คณินหายใจหอบถี่ แผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่งของนายทหารหนุ่มที่โอบกอดป้องกันเขาไว้อย่างมิดชิด กลิ่นอายบุรุษผสมกับกลิ่นดินปืนจาง ๆ ลอยแตะจมูก แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะเฉียดตาย แต่ริมฝีปากบางเฉียบของแฮกเกอร์หนุ่มยังคงยกยิ้มหยันได้อย่างน่าหมั่นไส้ "มือหนักเป็นบ้าเลยนะครับผู้บัญชาการ คิดจะฆ่าตัดตอนผมหรือไง" คณินกระซิบเสียงลอดไรฟัน สายตาคมกริบมองไปยังแสงแฟลชปากกระบอกปืนของมือสังหารที่ซุ่มอยู่บนเครนยกสินค้า ภาคินขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไร้ความกลัว ดวงตาคมกวาดมองประเมินสถานการณ์รอบตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างใบหูของคนในอ้อมแขนจนลมหายใจอุ่นปัดป้ายผิวแก้มใส "ถ้าคุณยังปากดีไม่เลิก ผมจะจูบปิดปากคุณตรงนี้แหละ ไนน์... เลิกซนแล้วส่งตำแหน่งของเซิร์ฟเวอร์หลักมาให้ผมซะที" "หึ คนฉวยโอกาส" คณินเบ้หน้าเล็กน้อยแต่ก็ยอมขยับนิ้วมือเรียวยาวอย่างคล่องแคล่ว หน้าจอสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในความมืด ข้อมูลการรักษาความปลอดภัยทั้งหมดของโกดังหมายเลข 7 ปรากฏขึ้นตรงหน้า "ระบบหลักถูกปลดล็อกแล้วครับ ทางสะดวก... เชิญท่านผู้บัญชาการโชว์เดี่ยวได้เลย" สิ้นเสียงของแฮกเกอร์หนุ่ม ภาคินก็ไม่รอช้า ร่างสูงสง่าพุ่งทะยานออกไปจากที่กำบังราวกับเสือชีตาร์ล่าเหยื่อ ปืนพกในมือกระบอกโตคำรามก้อง เสียงกรีดร้องและเสียงร่างของทหารรับจ้างฝ่ายเดชาที่กระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทางดังสนั่นหวั่นไหว แอคชั่นดุเดือดกลางดึกดำเนินไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวของภาคินเปี่ยมไปด้วยพละกำลังและทักษะการต่อสู้ระดับพระกาฬที่ถูกฝึกฝนมาอย่างโชกโชน คณินมองภาพนั้นผ่านจอแท็บเล็ตในมือ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวจากกระสุนปืนรอบตัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรันอยู่ในอก ชายหนุ่มผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยคนนี้ มักจะเอาตัวมาขวางกั้นอันตรายให้เขาก่อนเสมอตั้งแต่ไหนแต่ไร "ระวังข้างบน!" คณินตะโกนสุดเสียงเมื่อเห็นเงาดำร่างหนึ่งถือมีดสั้นพุ่งลงมาจากระเบียงชั้นลอยเพื่อลอบทำร้ายภาคินจากด้านหลัง ภาคินไหวตัวทันอย่างฉับพลัน เขาหมุนตัวกลับพร้อมกับยกแขนขึ้นรับคมมีด แรงปะทะทำให้มีดบาดเข้าที่ต้นแขนเสื้อขาดวิ่น เลือดสีสดซึมออกมาแต่นายทหารหนุ่มกลับไม่แสดงสีหน้าเจ็บปวดแม้แต่น้อย ดวงตาดุดันจ้องมองผู้บุกรุกก่อนจะเตะเสยคางเข้าอย่างจังจนอีกฝ่ายหมดสติคาเท้า ความเงียบสงบกลับคืนสู่โกดังร้างอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของหน่วยรบพิเศษที่ทยอยเคลียร์พื้นที่จนเรียบร้อย ภาคินเดินกลับมาหาคณินที่ยืนรออยู่หลังตู้คอนเทนเนอร์ ใบหน้าคมคายมีคราบเหงื่อและรอยเขม่าดินปืนเล็กน้อย แววตานิ่งสนิททอดมองคนตัวบางที่กำลังถือผ้าเช็ดหน้ายื่นให้อย่างเงียบ ๆ "เจ็บไหมครับ..." คณินเอ่ยถามเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว สายตากวาดมองรอยแผลที่ต้นแขนของอีกฝ่ายอย่างนึก "แค่นี้ไม่ตายหรอกครับ" ภาคินตอบเสียงเรียบ แต่กลับคว้าข้อมือของคณินไว้ไม่ให้ถอยหนี ดวงตาคมกริบลึกล้ำจ้องมองใบหน้าหวานที่พยายามเบือนหนีหลบสายตา "แต่ถ้าคุณเป็นอะไรไป... ผมคงทนไม่ได้" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เคมีระหว่างคนทั้งสองดึงดูดเข้าหากันราวกับมีแรงโน้มถ่วง เคียงคู่ท่ามกลางกลิ่นไอความรุนแรงและควันปืน คณินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับกระสุนปืนเสียอีก ทว่า ในจังหวะที่ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ และริมฝีปากของภาคินกำลังโน้มเข้ามาใกล้... **แกร็ก!** เสียงโลหะขึ้นลำกล้องปืนดังขึ้นอย่างชัดเจนจากความมืดมิดเบื้องหลังกองสินค้า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมา "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริงครับ ท่านผู้บัญชาการ... แต่ Unfortunately (น่าเสียดาย) ที่พวกคุณไม่มีโอกาสได้ดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้ต่อหรอกนะ" ////////////////////////////////////////////////// ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ