กับดักมรณะ

นิ้วเรียวยาวพรมลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงราวกับนักเปียโนที่กำลังบรรเลงเพลงมรณะ แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับดวงตาคู่คมของคณิน แฮกเกอร์หนุ่มฝีปากกล้าที่ตอนนี้เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า หน้าจอตรงหน้าแสดงผลระบบรักษาความปลอดภัยระดับทหารที่กำลังนับถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบถี่กระชั้น สัญชาตญาณดิบเตือนภัยว่าเขาเหลือเวลาอีกไม่ถึงสามนาที ก่อนที่ประตูนิรภัยของฐานทัพลับใต้ดินแห่งนี้จะปิดตายและกักขังเขาไว้เป็นอาหารอันโอชะของระบบป้องกันอัตโนมัติ "ให้ตายสิ... ไอ้ระบบบ้านี่มันดักทางไว้ทุกประตูเลยนี่หว่า" คณินสบถออกมาเบาๆ พลางกัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด สายตายังคงจดจ้องอยู่กับการเขียนชุดคำสั่งแก้ทางโค้ดมรณะของเดชาอย่างไม่ลดละ แม้ว่าเสียงฝีเท้าของกองกำลังคุ้มกันจะดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนสะเทือนไปถึงพื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้า ในห้องควบคุมส่วนกลางที่เชื่อมต่อกัน ภาคินกำลังใช้ปืนไรเฟิลจู่โจมซุ่มยิงสกัดทหารรับจ้างของเดชาจากระเบียงชั้นบน กระสุนนัดแล้วนัดเล่าพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความแม่นยำราวจจับวาง ร่างของศัตรูร่วงหล่นลงทีละคน แต่จำนวนที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้สถานการณ์เริ่มตึงมือ ผู้บัญชาการหนุ่มขมวดมتุนแน่น ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไร้ความกลัว แต่ดวงตากลับฉายแววกราดเกรี้ยวอย่างน่ากลัวเมื่อหันไปมองหน้าจอสถานะของคณิน "ไนน์... ถอนตัวเดี๋ยวนี้! นั่นไม่ใช่คำขอ แต่มันคือคำสั่ง!" เสียงทุ้มต่ำผ่านไมโครสื่อสารตวาดก้องด้วยความร้อนรน ซึ่งขัดกับมาดนิ่งสนิทของเขาโดยสิ้นเชิง "ถ้าผมถอนตอนนี้... ข้อมูลทั้งหมดของเดชาจะถูกรีเซ็ต แล้วความเหนื่อยยากของเราสองคนจะกลายเป็นศูนย์ทันทีนะครับ ผู้บัญชาการ!" คณินสวนกลับทันควัน นิ้วยังคงรัวแป้นพิมพ์ไม่หยุด "อีกแค่หวินเดียว... เกือบได้แล้ว..." "ผมไม่ได้สั่งให้คุณมาเสี่ยงชีวิตเพื่อแลกกับข้อมูลบ้าๆ นี่!" ภาคินคำรามลั่นในลำคอ ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เขาโยนปืนไรเฟิลพาดบ่า ชักปืนพกคู่กายออกมากราดยิงคุ้มกันเส้นทางเบื้องล่าง แล้วพุ่งทะยานลงจากระเบียงความสูงสามเมตรอย่างไร้ความเกรงกลัวต่อความตาย *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงปืนสนั่นหวั่นไหว ควันปืนคละคลุ้งไปทั่วโซนอันตราย ภาคินฝ่าดงกระสุนเข้ามาด้วยความเร็วสูง ร่างสูงใหญ่กำยำพุ่งเข้าประชิดตัวทหารรับจ้างที่ถือโล่กันกระสุน หมัดหนักหน่วงซัดเข้าที่ปลายคางจนอีกฝ่ายหงายหลังตึง ก่อนจะใช้ข้อศอกกระแทกซ้ำเข้าที่ลิ้นปี่อย่างไร้ความปรานี ในขณะเดียวกัน ทางด้านคณิน หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน *[WARNING: SYSTEM OVERRIDE FAILED. LOCKDOWN IN 10... 9... 8...]* "เวรเอ๊ย!" คณินสบถเสียงดังลั่นเมื่อระบบตรวจพบการบุกรุกและสั่งปิดประตูนิรภัยเหล็กกล้าหนาห้านิ้วลงมาอย่างรวดเร็ว แผ่นเหล็กหนักอึ้งร่วงหล่นลงมาจากเพดานราวกับกิโยตินยักษ์ "ไนน์! หลบ!" เสียงตะโกนก้องของภาคินดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่พุ่งเข้ามาชนไหล่ของแฮกเกอร์หนุ่มจนกระเด็นกลิ้งไปคนละทาง เสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูเหล็กนิรภัยกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ หากช้าไปแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ร่างของคณินคงถูกบดขยี้เป็นชิ้นๆ คาประตูบานนั้นไปแล้ว คณินนอนหอบหายใจโยนตัวอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ความกลัวที่เคยซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางกวนประสาทเพิ่งจะเริ่มกัดกินความรู้สึกเมื่อเผชิญหน้ากับความตายเมื่อครู่ แต่ยังไม่ทันได้ตั้งสติ แผ่นอกกว้างและอุ่นจัดก็ทาบทับลงมาปกป้องร่างของเขาไว้ทันที ภาคินใช้ร่างกายของตัวเองเป็นโล่กำบังให้แฮกเกอร์หนุ่ม ดวงตาคมกริบจ้องมองลงมาด้วยความโกรธปะปนกับความโล่งใจที่ฉายชัดอยู่ลึกๆ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงความตื่นตระหนกที่ยังหลงเหลืออยู่ "คุณนี่มัน... ดื้อด้านไม่มีใครเกินจริงๆ สินะครับ ไนน์" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหูกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน แต่แฝงไปด้วยความสั่นเครือเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ คณินกระพริบตาปริบๆ หัวใจที่ควรจะเต้นเพราะความกลัว กลับเต้นรัวแปลกๆ ด้วยเหตุผลอื่น เขายิ้มมุมปากอย่างเคยตัว แม้ว่าเหงื่อจะท่วมตัวก็ตาม "ก็ถ้าผมไม่เสี่ยง... เราจะเอาหลักฐานมัดตัวเดชามาจากไหนล่ะครับ ผู้บัญชาการ... หรือว่าคุณเป็นห่วงผมกันแน่?" ภาคินไม่ตอบคำถามกวนประสาทนั้น ดวงตาคู่คมเลื่อนมองริมฝีปากที่ยังคงแย้มยิ้มท้าทายก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับแฮกเกอร์หนุ่มนิ่งๆ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนเสียงกระสุนและเสียงเตือนภัยจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงกันอย่างจังหวะเดียวกัน มือหนาของนายทหารหนุ่มเอื้อมขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบາ เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนคณินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ถ้าคุณเป็นอะไรไป... ต่อให้ได้ข้อมูลทั้งโลกมา ผมก็ไม่รู้จะรักษาไว้ทำไม" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกจริงจัง ไร้ซึ่งรอยยิ้ม แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกหนักแน่นที่ทะลุทะลวงเข้าไปในใจของคนฟัง คณินชะงักไป ดวงตาสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกปิดตายไว้ในอดีตกำลังถูกกระชากขึ้นมาปะทะความรู้สึกอย่างรุนแรง ทว่า... ก่อนที่เคมีระหว่างทั้งสองจะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดับวูบลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังกรูเข้ามาล้อมรอบพวกเขาทั้งสองจากทุกทิศทุกทาง และเสียงหัวเราะทุ้มต่ำคุ้นเคยที่ดังสะท้อนก้องมาจากลำโพงติดผนัง *"เก่งมาก... ทั้งผู้บัญชาการมือสะอาด และแฮกเกอร์หัวหมอ... ไม่นึกเลยว่าจะตกลงมาในหลุมพรางที่ฉันขุดไว้ได้ง่ายดายขนาดนี้"* เสียงของผู้พันเดชาดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวออกมาจากความมืดที่ปลายทางเดิน พร้อมปืนจู่โจมเล็งตรงมาที่พวกเขาทั้งคู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและส่งกำลังใจให้กันเสมอนะครับ