ค่ำคืนใต้แสงดาวที่โรงงานเก่า

"ถ้าคุณยังเดินเร็วกว่านี้อีกก้าวเดียว เราคงได้นอนเฝ้าซากโรงงานร้างนี่ด้วยกันจริงๆ นะครับ คุณรสา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของโกดังเก่าเก็บสินค้าขนาดใหญ่ กลิ่นอายของสนิมเหล็ก ฝุ่นผงอิฐ และความชื้นยามค่ำคืนลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศ ไฟฉายแรงสูงในมือของกรวีร์ส่องกราดไปตามโครงสร้างเหล็กกล้าขึ้นสนิมและเสาคอนกรีตเปลือยเปล่าที่ผ่านกาลเวลามาครึ่งศตวรรษ ที่นี่คือโลเคชันหลักของภาพยนตร์โฆษณาชิ้นใหญ่ที่รสาต้องรับหน้าเสื่อเป็นผู้จัดการกองถ่าย และในยามดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ มีเพียงเขากับเธอเท่านั้นที่ยังคงวนเวียนอยู่เพื่อตรวจสอบความปลอดภัยของโครงสร้าง รสาหันขวับมามองหน้าสถาปนิกหนุ่มผู้มีใบเรียบนิ่งเป็นเอกลักษณ์ เธอตวัดสายตาคมกริบใส่ทันทีอย่างไม่ยอมแพ้ "ฉันเดินตามความจริงค่ะ... เอ้ย ตามความเหมาะสมต่างหาก" รสาแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงแข็งกร้าวใส่เขา "อีกอย่าง ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามพอกับการเดินสะดุดเงาตัวเองเหมือนใครบางคนหรอกนะ คุณกรวีร์" กรวีร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก ดวงตาคมกราบกรานมองสำรวจร่างเพรียวในชุดลุยงานที่คลุมทับด้วยเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ตัวเก่ง "ใครกันแน่ที่เดินใจลอยตั้งแต่ประตูทางเข้า... หรือว่ากำลังคิดถึงเรื่องที่ธนัตถ์แซั่วยังไม่เลิก?" "คุณกรณ์!" รสาเสียงสูงขึ้นทันควัน แก้วเนียนนวลยามนี้เจือสีเรื่อขึ้นด้วยความขัดเขินที่ถูกจี้จุด เธอสะบัดหน้าหนีไปยังทิศทางมืดสลัวของมุมตึกด้านใน "เลิกพูดจาเหลวไหลแล้วเดินต่อเถอะค่ะ เรายังต้องเช็คเสาเข็มโซน C อีกจุดนะ" เธอก้าวเท้าฉับๆ ไปข้างหน้าอย่างเร่งรีบเพื่อหนีพ้นจากการตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบในบทสนทนา แต่ทว่า... พื้นผิวคอนกรีตเก่าแก่ที่กะterนกะเทาะและเต็มไปด้วยเศษเศษวัสดุก่อสร้างกลับไม่เป็นใจ รสาสะดุดเข้ากับเศษเหล็กเส้นที่โผล่พ้นพื้นปูนอย่างจัง ร่างเพรียวเซถลาไปข้างหน้าอย่างไร้การทรงตัว *ตุบ!* รสาหลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกจากพื้นปูนแข็งเบื้องล่าง แต่ความเจ็บปวดที่คิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น วงแขนแกร่งและอบอุ่นตวัดโอบเอวบางของเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงเหวี่ยงจากการคว้าตัวทำให้รสาพุ่งเข้าปะทะกับแผ่นอกกว้างของกรวีร์อย่างจัง ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่ปะปนกันท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงจากไฟฉายที่กลิ้งตกลงบนพื้นสาดส่องสะท้อนโครงสร้างเหล็กเป็นเงาทอดตัวยาว รสาค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่เธอพบคือแผงอกกว้างที่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มนั้นไหวสะท้อนตามจังหวะการหายใจ และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้น... ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองก็แทบไม่มีเหลือ ดวงตาคมกริบของกรวีร์จ้องมองลงมาที่เธอ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีความเย็นชาหรือความรำคาญใจอย่างที่เคยแสดงออกยามทำงาน ทว่ามันกลับลึกล้ำ อ่อนโยน และเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีปากร้ายนั้นอย่างชัดเจน หัวใจของรสาเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดย่อมๆ มาตีอยู่ข้างใน มันดังเสียจนเธอเกรงว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "คราวหน้า... ถ้าไม่อยากสะดุดล้ม บอกผมตรงๆ ดีกว่าครับ ไม่เห็นต้องใช้วิธีพุ่งเข้ามาหาแบบนี้เลย" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ใกล้ริมฝีปากของเธอ ลลมหายใจอุ่นที่เป่ารดแก้วสรางความสั่นไหวไปถึงขั้วหัวใจ รสาเม้มริมฝีปากแน่น สมองที่เคยฉลาดเป็นกรดและทันคนยามนี้กลับขาวโพลนอย่างน่าประหลาด เธออยากจะเถียงกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบสักประโยคตามวิสัยของเธอ แต่สายตาคู่นั้น... สายตาที่กำลังมองเธอราวกับเธอเป็นสิ่งล้ำค่าชิ้นเดียวในโรงงานร้างแห่งนี้ กลับตรึงเธอไว้จนขยับตัวไม่ได้ "ปล่อย... ปล่อยฉันได้แล้วค่ะคุณกรวีร์" เธอพยายามเปล่งเสียงให้หนักแน่นที่สุด แม้ว่าเสียงนั้นจะสั่นพร่าเสียจนน่าขายหน้าก็ตาม กรวีร์ไม่ได้ขยับตัวทันที เขายังคงโอบกระชับเอวเธอไว้แน่นขึ้นอีกนิด ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแล้วเธอจะหายวับไปกับตา ชายหนุ่มก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ดวงตาคมทอดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดีนั้นด้วยประกายตาดุดันที่แฝงความคลั่งรักแบบไม่รู้ตัว "ถ้าผมไม่ปล่อย... คุณจะทำไมล่ะครับ?" น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและจริงจัง จนรสาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในเสี้ยววินาทีที่เคมีระหว่างทั้งสองกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวที่เงียบงันก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ และแสงไฟฉายอีกดวงที่สาดส่องเข้ามาทางประตูโกดัง พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่คุ้นเคย "รสา! คุณกรณ์! อยู่แถวนี้ไหมครับ แบตมือถือผมหมด... เฮ้ย!" ธนัตถ์ที่เดินถือไฟฉายเข้ามาหยุดชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพของสถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งกำลังโอบกอดผู้จัดการกองถ่ายสาวคนเก่งไว้แนบอก ในระยะประชิดที่แทบจะเรียกได้ว่าจูบกันอยู่รอมร่อ รสาได้ยินเสียงนั้นก็สะดุ้งสุดตัว เธอออกแรงผลักอกกรวีร์เต็มแรงแล้วผละถอยหลังออกมาทันที ใบหน้าเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอรีบยกมือขึ้นเสยผมแก้เก้อ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด กรวีร์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเสียดาย เขาปรายตามองเพื่อนสนิทตัวดีที่เข้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญด้วยสายตาพิฆาต ชนิดที่ถ้าสายตาฆ่าคนได้ ธนัตถ์คงพรุนไปทั้งตัวแล้ว "นายมาช้าไปสามวินาทีนะ ธนัตถ์" กรวีร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับเขAมข้นด้วยความหงุดหงิด ธนัตถ์หัวเราะแห้งๆ ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ พลางส่งยิ้มเจื่อน "อุ๊ย... ผมมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย พอดีรถติดหล่มข้างนอก ผมเลยต้องรีบเดินเข้ามาตาม... งั้นผมออกไปรอข้างนอกก่อนนะ เชิญพวกคุณ 'สำรวจพื้นที่' กันต่อตามสบายเลยครับ!" พูดจบ โปรดิวเซอร์หนุ่มก็หมุนตัวเดินกลับออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปิดประตูโกดังทิ้งให้ทั้งคู่อยู่ในความเงียบอีกครั้ง รสาหันมามองค้อนกรวีร์ทันทีที่ปลอดคน "เพราะคุณคนเดียวเลย!" กรวีร์เพียงแค่ยิ้มมุมปาก เขาเดินเข้าไปใกล้เธออีกก้าวโดยไม่สนใจคำต่อว่านั้น สายตาคมกวาดมองสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด "เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ ไหนดูซิ..." เขาเอื้อมมือไปจับข้อศอกเธอพลิกดูเบาๆ รสาชะงักไปกับความอ่อนโยนที่ถูกส่งผ่านมาทางสัมผัสนั้น หัวใจที่สงบลงแล้วกลับมาเต้นแรงอีกครั้ง เธอเบือนหน้าหนีซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมา ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะกลับมาหวานซึ้งอีกครั้ง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าแจ็คเก็ตของกรวีร์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าเรียบเฉยก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที กรวีร์กดรับสาย ฟังคู่สนทนาเพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับรสาด้วยแววตาที่ทำให้เธอกลั้นหายใจ "เกิดเรื่องแล้วครับ..." กรวีร์เอ่ยเสียงเครียด "คนงานเพิ่งโทรมาบอกว่า โครงสร้างเหล็กโซน A ที่เราเพิ่งตรวจรับไปเมื่อตอนเย็น กำลังทรุดตัวลงมาเพราะดินสไลด์" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!