ฮีโร่จำเป็นในคราบสถาปนิก

"เลิกมองหน้าผมแบบนั้นเสียทีครับรสา... ต่อให้คุณใช้สายตาพิฆาตแบบนั้นมาตรึงผมไว้ โครงสร้างฉากเหล็กกล่องตรงหน้าก็ไม่ได้แข็งแรงขึ้นมาหรอกนะครับ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่นิดๆ ดังลอดผ่านความโกลาหลของทีมงานฝ่ายศิลป์ที่กำลังวิ่งวุ่นกันฝุ่นตลบ กรวีร์ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนแกร่งที่บ่งบอกถึงการทำงานหนัก ขัดกับใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ได้ แต่ในวินาทีนี้ นัยน์ตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มกลับเต็มไปด้วยประกายความระแวดระวัง รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวบางกำวิทยุสื่อสารในมือแน่นเสียจนข้อต่อนิ้วขาวซีด หญิงสาวไม่ได้ต่อปากต่อคำกลับไปทันทีอย่างเคย นั่นไม่ใช่เพราะเธอหมดมุกจะเถียง แต่เป็นเพราะภาพตรงหน้ามันดึงสติเธอไปจนหมดสิ้น คำพูดหยอกเย้าเมื่อครู่ของเขายังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท *'เป็นห่วงผมเหรอครับ... รสา ตาแดงเชียว'* บ้าจริง... ใครตาแดงกันเล่า! เธอก็แค่ฝุ่นเข้าตาจากกองถ่ายโฆษณาชิ้นนี้ต่างหากล่ะ รสาพยายามเถียงกับตัวเองในใจ ขณะที่หางตากลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างบนคานเหล็กดัดแปลงด้านบน ครืน... เสียงโลหะเสียดสีกันดังลั่นจนน่ากลัว นอตตัวใหญ่เบ้อเริ่มที่ยึดโครงฉากจำลองขนาดมหึมาเกิดคลายเกลียวออกอย่างไร้สัญญาณเตือน น้ำหนักหลายร้อยกิโลกรัมของฉากหลังกำลังโน้มเอียงลงมาด้วยแรงโน้มถ่วง "ระวัง!" เสียงตะโกนแหบแห้งของธนัตถ์ที่ยืนอยู่ไกลออกไปถูกกลืนหายไปด้วยเสียงโครมครามของอุปกรณ์ประกอบฉากที่ร่วงหล่น รสาเบิกตากว้าง ร่างเพรียวแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่กำลังพุ่งตรงลงมาทับศีรษะ ไม่มีเวลาให้ลังเล... กรวีร์พุ่งตัวเข้ามาด้วยสัญชาตญาณความเร็วระดับนักกีฬา ร่างสูงโปร่งกระโจนเข้าใส่รสาเต็มแรง ผลักเธอกระเด็นหลุดจากรัศมีอันตรายของโครงเหล็กที่กำลังถล่มลงมา เสียงลมปะทะและแรงกระแทกจากน้ำหนักมหาศาลทำให้ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ โครม! โครงสร้างฉากเหล็กหล่นทับร่างของกรวีร์อย่างจัง เสียงโลหะกระแทกพื้นดังสนั่นหวั่นไหว ทีมงานกรีดร้องลั่นสตูดิโอ ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุม ก่อนที่ความอลหม่านจะระเบิดขึ้นอีกระลอก "คุณกรณ์!" รสาหวีดร้องชื่อเขาออกมาสุดเสียง หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความรู้สึกชาหนึบวิ่งพล่านไปทั่วร่างเมื่อตระหนักว่าเงาร่างที่ทาบทับปกป้องเธอเมื่อครู่คือใคร หญิงสาวรีบคลานเข้าไปหาโดยไม่สนใจเศษไม้และเหล็กที่ระเกะระラะ มือสั่นเทาปัดฝุ่นและเศษซากโครงฉากออกอย่างลนลาน ดวงตาคู่สวยรื้นหยดน้ำใสโดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจและมาดมั่นของผู้จัดการกองถ่ายสาวหายวับไปกับตา เหลือเพียงความตื่นตระหนกและหวาดกลัวที่กัดกินขั้วหัวใจ "คุณกรณ์! ได้ยินผม... เอ๊ย ได้ยินฉันไหม ห้ามตายนะ ห้ามเป็นอะไรเด็ดขาดนะ!" รสาละล่ำละลักเสียงสั่นเครือ มือบางพยายามช่วยกันดันคานเหล็กชิ้นยักษ์ที่ทับช่วงไหล่หนาของเขาออกร่วมกับทีมงานที่วิ่งเข้ามาสมทบ กรวีร์กัดฟันกรอด ใบหน้าหล่อเหลาเหเกitด้วยความเจ็บปวด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้นสบตากับผู้จัดการกองถ่ายสาวที่น้ำตาคลอเบ้าจนน่าสงสาร มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นมาได้เสียอย่างนั้น – มันเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่กวนประสาทที่สุดในโลก "สำนวน... การด่าของคุณนี่... พัฒนาขึ้นเยอะเลยนะครับรสา" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยแซวเบาๆ พร้อมกับที่เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล อาการเจ็บแปลบที่หัวไหล่ขวาแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องนิหน้า แต่เขากลับเลือกที่จะซ่อนมันไว้ข้างหลังท่าทีนิ่งขรึม "นี่คุณยังจะมีอารมณ์มาเล่นอีกเหรอ!" รสาทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งของเขาเต็มแรงหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ปนโล่งอก "เจ็บตรงไหนบ้างไหมเนี่ย บ้าที่สุดเลย ใครใช้ให้มาช่วยเล่า!" "ก็ถ้าผมไม่ช่วย..." กรวีร์ขยับเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ร่องรอย ระยะห่างระหว่างกันถูกย่นจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ ใบหน้าคมโน้มลงมาต่ำจนปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะแตะกับแก้มนวลที่เปื้อนคราบฝุ่น "คนที่ตาแดงเพราะฝุ่นเข้าตาเมื่อกี้... คงกลายเป็นปาท่องโก๋แบนแต๋ไปแล้วล่ะครับ" รสาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่พราวระยับไปด้วยความห่วงใย ซึ่งถูกกลบเกลื่อนไว้ภายใต้คำพูดกวนๆ นั้น หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เคมีที่คุกกรุ่นระหว่างคนทั้งคู่แผ่ซ่านจนทีมงานรอบข้างต่างพากันเบือนหน้าหนีด้วยความเกรงใจ "ปล่อยเลยนะ ฉันยืนเองได้..." รสาพยายามดันแผงอกแข็งแรงออก แต่มีหรือที่สถาปนิกหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์จะยอมปล่อย เขากลับยิ่งกระชับวงแขนที่โอบเอวคอดไว้แน่นขึ้น พร้อมกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาขนลุกซู่ "ไหนๆ ก็เจ็บตัวเพราะคุณแล้ว... ช่วยอยู่เฉยๆ ให้ผมเช็คดูหน่อยสิครับ ว่าคุณปลอดภัยจริงๆ หรือเปล่า... ที่รัก" สิ้นคำกระซิบนั้น ดวงตากลมโตของรสายิ่งเบิกกว้างขึ้นไปอีก... โปรดติดตามตอนต่อไป... (ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุน "เมทริกซ์ซีโร่" เสมอมาครับ)