แผนซ้อนแผนของโปรดิวเซอร์

"ถ้าพวกคุณยังยืนจ้องตากันจนมดขึ้นโต๊ะทำงานผมแบบนี้ มีหวังโปรเจกต์ร้อยล้านนี้ได้กลายเป็นโปรเจกต์มดงานพังไม่เป็นท่าแน่ครับคุณสถาปนิก... และคุณผู้จัดการคนเก่ง" เสียงกระแอมกระ아이พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของธนัตถ์ดังทำลายบรรยากาศตึงเครียดในห้องกระจกเงียบกริบ กาแฟในแก้วกระดาษแกว่งไกวตามจังหวะที่เจ้าตัวทิ้งสะโพกพิงขอบตู้เอกสาร สายตากรุกริบบ่งบอกว่าเจ้าตัวเห็นภาพเหตุการณ์เมื่อครู่เข้าเต็มตา และไม่มีทางปล่อยมันหลุดมือไปง่ายๆ แน่ รสาเป็นคนแรกที่ได้สติ เธอเบี่ยงตัวหลุดจากการกอดกุมทางสายตาและพื้นที่จำกัดระหว่างโต๊ะกับร่างสูงของกรวีร์ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีระเรื่อจางๆ ด้วยความเคืองปนกระดาก แต่ริมฝีปากยังคงเชิดขึ้นเล็กน้อยตามสไตล์สาวมั่นที่ไม่ยอมเสียฟอร์มให้ใครง่ายๆ "ถ้าตาไม่ฝาด คุณธนัตถ์ควรเคาะประตูก่อนเข้าห้องประชุมนะคะ... อ้อ หรือว่ามารยาทพื้นฐานแบบนั้นมันสูญพันธุ์ไปจากกองถ่ายนี้แล้ว" รสากระแทกเสียงประชดใส่เพื่อนสนิททันทีเพื่อกลบเกลื่อนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะเมื่อครู่ ธนัตถ์ยักไหล่ไม่สะทกสะท้าน แถมยังทำหน้าลอยชายใส่ "โอ้โห แรงมากแม่! ฉันอุตส่าห์ถือคาปูชิโน่มาเติมพลังให้หลังจากรบราฆ่าฟันเรื่องดีไซน์กันมาครึ่งค่อนวัน... แต่ดูสิ่งที่ฉันได้กลับมาสิครับ เป็นรางวัลคือภาพบาดตาบาดใจคู่รักข้าวใหม่ปลามันซะงั้น" "ใครคู่รักนาย/คุณ!" รสาและกรวีร์หลุดปากประสานเสียงขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย กรวีร์ขยับแว่นสายตา เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย เยชา เย็นชา และไร้ความรู้สึกตามฟอร์มสถาปนิกหน้านิ่งมือหนึ่ง ทว่าใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่อนั้นไม่ได้รอดพ้นสายตาคมกริบของรสาไปได้เลยแม้แต่น้อย "เลิกเล่นลิ้นแล้วมีธุระอะไร ถ้าไม่มีก็เชิญออกไปครับ ผมกับคุณรสาต้องเคลียร์แบบแปลนฉากสุดท้ายให้จบภายในวันนี้" กรวีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่แฝงความกดดันไว้อย่างแนบเนียน ร่างสูงขยับตัวยืนบังรสาไว้เล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เป็นสัญชาตญาณการปกป้องที่แสดงออกทางกายภาพอย่างชัดเจน ธนัตถ์หรี่ตามองภาพนั้นแล้วแอบอมยิ้มในหน้า ก่อนจะโยนระเบิดลูกใหญ่ลงกลางวงทันที "มีสครับ... และเป็นธุระด่วนระดับสתิบริกเตอร์ด้วย" โปรดิวเซอร์หนุ่มเว้นจังหวะนิดหนึ่งเพื่อเรียกเรตติ้งความสนใจ "เนื่องจากโลเคชั่นหลักที่จังหวัดเชียงใหม่มีปัญหาเรื่องโครงสร้างรีสอร์ตไม้สักโบราณที่พวกคุณออกแบบไว้ ทางเจ้าของพื้นที่เขาไม่ยอมให้ทีมงานเข้าเซ็ตถ้าไม่มีสถาปนิกคอยควบคุมหน้างานจริงด้วยตัวเอง" รสาขมวดคิ้วมุ่นทันที "ปัญหาเรื่องโครงสร้าง? ฉันคุยกับทางรีสอร์ตเรียบร้อยแล้วนี่คะว่าเสริมคานเหล็กตามแบบที่กรณ์... เอ๊ย... ตามแบบที่คุณกรวีร์เสนอไปแล้ว" "คุยทางโทรศัพท์มันไม่เห็นภาพของจริงหรอกครับคุณผู้จัดการ" ธนัตถ์ยิ้มกริ่ม ยื่นแท็บเล็ตในมือให้รสาดูหน้าจอตารางงานที่ถูกจัดใหม่เอี่ยม "นี่คือตารางที่ผมเพิ่งอัปเดตเมื่อกี้... พรุ่งนี้เช้า ไฟライト์บินเดียวกับไฟล์ทวีไอพีของกองถ่าย พวกคุณสองคนต้องบินขึ้นเชียงใหม่ไปดูหน้างานด้วยกันสี่วันสามคืนเพื่อเคลียร์ดีไซน์รอบสุดท้ายให้จบ" "อะไรนะ!" รสาทานทนอุทานลั่น ตาโตเท่าไข่ห่าน "สี่วันสามคืน? ไปต่างจังหวัดด้วยกันสองคน? ธนัตถ์ นายแกล้งฉันใช่ไหมเนี่ย!" "ไม่ได้แกล้งครับ แต่นี่คือ 'แผนงาน' ที่ดีที่สุดในการรักษาโปรเจกต์ร้อยล้านของเราต่างหากล่ะครับคุณรสา" ธนัตถ์ลอยหน้าลอยตาตอบอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะหันไปสบตากับสถาปนิกหนุ่มที่ยืนเงียบมานาน กรวีร์ไม่ได้เอ่ยค้านทันที ดวงตาคมกวาดมองตารางงานในแท็บเล็ตที่รสาถืออยู่ แววตาไหววับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านยาก รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นบางเบาอย่างเยือกเย็น "สี่วันสามคืน... งั้นเหรอครับ" กรวีร์ทวนคำเสียงต่ำ ทุ้ม นุ่มลึกจนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "ก็นับว่าเป็นโอกาสที่ดี ที่จะได้เคลียร์ปัญหา... ให้มันจบๆ ไปสักที" รสาหันขวับไปมองหน้าพระเอกหน้านิ่งทันที รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินเข้าไปในถ้ำเสือที่อีกฝ่ายจงใจเปิดประตูต้อนรับด้วยความเต็มใจ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างระแวดระวัง "ฉันไม่ไปค่ะ ฉันให้ทีมงานคนอื่นบินไปแทนได้..." "ไม่ได้ครับ" กรวีร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบเด็ดขาดจนไม่อาจปฏิเสธ "ในฐานะหัวหน้าทีมสถาปนิก ผมยืนยันว่าต้องเป็นคุณรสา... ผู้จัดการกองถ่ายที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดหน้างานเท่านั้นที่ต้องไปกับผม" ธนัตถ์แอบชูนิ้วโป้งให้เพื่อนสนิทลับหลังรสา ก่อนจะรีบถอยหลังก้าวออกจากห้องแล้วเอ่ยตัดบทอย่างรวดเร็ว "ตามนั้นนะครับทุกท่าน! ไฟlight์เจ็ดโมงเช้าพรุ่งนี้ ห้ามสายเด็ดขาดเพราะผมล็อกที่นั่งข้างกันไว้เรียบร้อยแล้ว ขอตัวไปตรวจคิวตารางกองก่อนนะคร้าบ บาย!" ประตูห้องปิดสนิทลงพร้อมกับร่างของโปรดิวเซอร์ตัวแสบที่หายลับไป ทิ้งให้ห้องทำงานกว้างขวางตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับไม่เหมือนเดิม ระหว่างคนทั้งสองมีสนามพลังงานบางอย่างที่คุกรุ่นและร้อนรุ่มขึ้นอย่างประหลาด รสาหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับสถาปนิกหนุ่มที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย จนเธอต้องถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงานอีกรอบอย่างเลี่ยงไม่ได้ กรวีร์ใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะกักตัวเธอไว้ในพื้นที่จำกัด ดวงตาคมก้มมองลงมาด้วยระยะห่างที่ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ใกล้แก้ม "คิดจะหนีผมไปไหนอีกละครับ... คุณผู้จัดการ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่และแววตาคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม รสาใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แต่ภายนอกเธอยังคงเชิดหน้าสู้ สายตากวาดมองตอบอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าแผ่นหลังจะชนชอบโต๊ะจนไม่มีทางถอยแล้วก็ตาม "ใครหนีคะ... ฉันแค่ขี้เกียจไปติดเกาะกลางป่ากับคนปากร้ายอย่างคุณต่างหาก" กรวีร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่สั่นพร่าและทรงเสน่ห์จนรสาต้องกะพริบตาปริบๆ มือหนาอีกข้างเอื้อมขึ้นมาปัดปอยผมที่ตกลงมาเคล้าแก้มเนียนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจัดที่แตะโดนผิวทำเอาขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง "ปากเก่งแบบนี้... ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะครับบนเครื่องบินพรุ่งนี้ ผมอาจจะไม่ได้ใจดีปล่อยให้คุณเถียงผมได้ตลอดทางเหมือนวันนี้ก็ได้" รสาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจพองโตและปั่นป่วนในเวลาเดียวกัน เธองัดไม้ตายสุดท้ายขึ้นมาสู้ด้วยการเอียงคอมองแล้วยิ้มเยาะใส่หน้าเขา "แน่จริงก็ลองดูสิคะ... คุณสถาปนิกจอมเผด็จการ" กรวีร์ชะงักไปนิดกับรอยยิ้มท้าทายนั้น ดวงตาคมเข้มขึ้นวับราวกับสัตว์ป่าที่กำลังเจอเหยื่อถูกใจ เขาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้าหากันจนแทบแยกไม่ออก ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้เอื้อnคำใดออกมา หรือก่อนที่ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองจะลดลงจนเหลือศูนย์ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของกรวีร์ก็แผדเสียงแหลมสูงดังขึ้นทำลายความเงียบกริบลงอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา กรวีร์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ยังไม่ยอมละสายตาไปจากใบหน้าหวานที่อยู่ใกล้แค่คืบ เขายกมือขึ้นรับสายด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น "มีอะไร..." ทว่า เสียงปลายสายที่ลอดผ่านลำโพงออกมาด้วยความร้อนรน ทำให้สีหน้าเรียบเฉยของสถาปนิกหนุ่มเปลี่ยนไปในพริบตาเดียว ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคบอกเล่าที่ไม่คาดคิด "คุณกรณ์คะ! แย่แล้วค่ะ! แบบแปลนโครงสร้างรีสอร์ทที่เชียงใหม่... ถูกคนแอบรื้อทิ้งเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว!" กรวีร์นิ่งงันไปชั่วขณะ รสาที่ยืนฟังอยู่ใกล้ๆ หน้าซีดเผือดลงทันที พรุ่งนี้ยังไม่ทันจะได้เดินทาง แต่เกมกลับพลิกผันเร็วกว่าที่คิด เมื่อปมปริศนาเบื้องหลังโปรเจกต์นี้กำลังระเบิดขึ้นก่อนเวลาอันควร! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ