แผนซ้อนแผน

"ถ้าคุณก้าวออกไปจากประตูบานนั้นอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณอยากให้แผนการบ้าๆ นี่พังคามือจริงๆ นะครับ คุณรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิดดังขึ้นจากมุมมืดของห้องพักโรงแรมม่านหลุดลุ่ย รินรดาชะงักเท้าที่กำลังก้าวเข้าหาประตูทันที หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับบอดี้การ์ดหน้านิ่งที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ ดวงตาคมกริบของภาคินจ้องมองเธอราวกับเสือดาวที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้าสู่กรงด้วยความสมัครใจ "ฉันไม่ได้ทำเพื่อเล่นสนุกนะภาคิน!" รินรดาตอกกลับเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยฉายแววดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ "แฟลชไดรฟ์ข้อมูลในมือฉันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่จะกระชากหน้ากากธันวาได้ ถ้าฉันไม่ยอมเอาตัวเองล่อไอ้สารเลวนั่นออกมา แล้วเมื่อไหร่เราจะได้ความจริงเรื่องพี่ชายฉันคืนมาล่ะ" "แล้วคุณคิดว่าไอ้ธันวามันโง่จนดูไม่ออกหรือไงว่านี่คือกับดัก?" ภาคินก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ความกดดันจากร่างกายกำยำที่ทาบทับลงมาทำให้รินรดาต้องเผลอถอยหลังไปชนกับบานประตู "คุณวางแผนจะใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ โดยติดต่อมันผ่านเบอร์ลับ บอกพิกัดที่ซ่อนตัว และทำทีเป็นหนีหัวซوكซوك... คุณคิดว่าตัวเองฉลาดมากใช่ไหมครับ รินรดา?" "อย่างน้อยมันก็ทำให้พวกมันขยับตัว!" เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อใบหน้าคมคายของเขาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ดีกว่าปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยที่เรานั่งรอความตายในเซฟเฮาส์งี่เง่าของคุณ!" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่ปรากฏบนริมฝีปากหยักลึกไม่ได้ทำให้เขารูปหล่อน้อยลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งเพิ่มความอันตรายและชวนให้หัวใจคนมองกระหน่ำเต้นอย่างไร้เหตุผล นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับทะนุถนอม แต่คำพูดที่ตามมากลับเฉียบคมราวกับใบมีดโกน "เซฟเฮาส์อาจจะงี่เง่า... แต่คนที่คุณกำลังพยายามจะเอาชีวิตไปทิ้ง เป็นคนเดียวกับที่ผมได้รับคำสั่งให้ปกป้องด้วยชีวิตนะร ครับ" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังไหววับด้วยอารมณ์บางอย่างที่ซ่อนลึก ภายใต้ความเย็นชาและท่าทีแข็งกระด้างของบอดี้การ์ดหนุ่ม มีบางสิ่งที่ร้อนแรงและอันตรายยิ่งกว่าเปลวเพลิงซ่อนอยู่... เขาไม่ได้โกรธแค่เพราะเธอทำนอกแผน แต่เขากลัว... กลัวว่าเธอจะเป็นอันตราย แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดเพื่อทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกนี้ ภาคินก็ผละตัวออกห่างอย่างรวดเร็วกราวกับตั้งสติได้ มือหนาคว้าแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมากดสไลด์หน้าจอไม่กี่ครั้ง ก่อนจะหันหน้าจอเข้าหาเธอ หน้าจอนั้นแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดรอบตัวอาคาร และที่น่าตกใจคือ... รถยนต์สีดำติดฟิล์มทึบสามคันกำลังแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าล็อบบี้ของโรงแรมอย่างเงียบเชียบ ชายฉกรรจ์ในชุดสูทไม่ต่ำกว่าสิบคนก้าวลงจากรถ และหนึ่งในนั้นคือลูกน้องคนสนิทของธันวา "คุณ... คุณรู้ได้อย่างไรว่าพวกมันจะมาตอนนี้?" รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ผมไม่ได้รอให้โชคช่วยเหมือนคุณครับ" ภาคินตอบเสียงเรียบ พรางปลดล็อกเซฟตี้ปืนพกในซองหนังใต้แจ็กเก็ตอย่างคล่องแคล่ว "ตอนที่คุณกำลังยุ่งอยู่กับการส่งข้อความนัดแนะไอ้ธันวา ผมจัดการเปลี่ยนพิกัดที่คุณส่งไปใหม่หมดแล้ว... ตอนนี้พวกมันไม่ได้มาหาเหยื่อในกรง แต่พวกมันกำลังเดินเข้าสู่ลานประหารที่ผมเป็นคนตีเส้นเอาไว้ต่างหาก" ดวงตากลมโตของนักข่าวสาวฉายแววตื่นตะลึงระคนทึ่ง แผนการทั้งหมดที่เธอบรรจงสร้างขึ้นอย่างยากลำบาก กลับถูกผู้ชายคนนี้รื้อทำลายและประกอบขึ้นใหม่ให้สมบูรณ์แบบกว่าเดิมในเวลาแค่พริบตาเดียว รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจที่ถูกเขาเหนือกว่าอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดก็พวยพุ่งขึ้นมาในอก "คุณนี่มัน... จอมบงการชะมัด!" "ขอบคุณสำหรับคำชมครับ" ภาคินยิ้มมุมปากนิดๆ เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง ก่อนที่แววตาของเขาจะเปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบขาดในเสี้ยววินาที "ตอนนี้ ถอยไปอยู่ข้างหลังผม แล้วจำไว้ว่า ห้ามส่งเสียงเด็ดขาดจนกว่าผมจะบอก" ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ไร้ซึ่งความลังเล ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ถูกสะเดาะกลอนด้วยความชำนาญ ประตูห้องพักค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ ภาคินยืนนิ่งเป็นรูปปั้น มือขวาถืออาวุธมั่น สายตาดุดันพุ่งตรงไปยังบานประตูที่กำลังเปิดกว้างออกทีละน้อย และในวินาทีที่บานประตูเปิดออกจนสุด ร่างของชายฉกรรจ์ร่างยักษ์พร้อมอาวุธครบมือก็ก้าวเข้ามาในห้อง... พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากด้านหลังของภาคินและรินรดา "คิดว่ามีแค่พวกมันที่ถูกต้อนเข้ามาเหรอครับ... คุณภาคิน?" ภาคินเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าพวกมันไม่ได้มาแค่ทางประตูหน้า! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ