ความใกล้ชิดที่อันตรายกว่ากระสุน

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมรับรองว่าคุณจะได้นอนคุยกับรากมะม่วงก่อนจะได้เปิดปากถามอะไรผมเสียอีก" เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทของภาคินดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดในอพาร์ตเมนต์เก่าริมคลองที่ใช้เป็นเซฟเฮาส์ชั่วคราว รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอไม่ได้กลัวคำขู่ของบอดี้การ์ดหน้านิ่งคนนี้ แต่ความใกล้ชิดชนิดที่ลมหายใจปะทะกันในความมืด ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ หลังจากเหตุระทึกขวัญหน้าสำนักพิมพ์เมื่อช่วงบ่าย ทั้งคู่ต้องหนีตายมาหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องพักขนาดสิบสองตารางเมตรแห่งนี้ ที่นี่ไม่มีเตียงนอนนุ่มๆ ไม่มีเครื่องปรับอากาศ มีเพียงฟูกเก่าๆ วางกับพื้น หน้าต่างติดเหล็กดัดขึ้นสนิม และกลิ่นอับชื้นของคราบฝน แต่สิ่งที่อันตรายยิ่งกว่ากระสุนปืนของลูกน้องธันวาในตอนนี้... คือระยะห่างระหว่างพวกเขาสองคน รินรดากัดริมฝีปากล่าง ยืนกอดอกพิงผนังห้องเพื่อสร้างเกราะกำบัง ขณะที่ภาคินก้าวเข้ามาประชิดเพื่อสำรวจอาการบาดเจ็บที่หัวไหล่ของเธอ มือหนายื่นเข้ามาใกล้ แต่หญิงสาวกลับปัดออกด้วยความรั้น "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่เป็นอะไร! คุณนี่มันจู้จี้จุกจิกยิ่งกว่าแม่ฉันอีกนะภาคิน" เธอย้อนเสียงแข็ง พยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่ตีรวนขึ้นมาในอก "ถ้าผมไม่จู้จี้ ป่านนี้คุณคงไปนอนให้พวกมันจับตัวไปสอบสวนหรือฝังกลบที่ไหนสักแห่งแล้วครับ คุณรินรดา" ภาคินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบภายใต้แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนภายนอกสาดส่องเข้ามา สะท้อนแววตาที่ดุดันแต่แฝงความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปอีกก้าว บีบบังคับให้รินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนติดกับผนังปูนเย็นเยียบ ภาคินใช้แขนข้างหนึ่งยันกำแพงกักตัวเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ กลิ่นอายบุรุษผสมกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก "ถอยไปนะ..." รินรดาเสียงแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาในระยะประชิด ความดื้อรั้นเมื่อครู่หายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่พุ่งพล่าน ภาคินไม่ยอมถอย เขาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สันจมูกโด่งคมและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นบ่งบอกว่าเขากกำลังอดกลั้นอย่างถึงที่สุด บอดี้การ์ดหน้านิ่งผู้ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาง่ายๆ ตอนนี้กลับมีประกายไฟบางอย่างลุกโชนอยู่ในแววตา "คุณรู้ไหม... ว่าการดื้อรั้นของคุณมันทำให้ผมต้องเสี่ยงชีวิตมามากแค่ไหน" ภาคินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเล็กน้อยจนคนฟังรู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง "และที่สำคัญที่สุด... มันทำให้ผมเกือบควบคุมตัวเองไม่ได้" รินรดาใจกระตุกวูบ คำพูดนั้นทรงพลังราวกับกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความโกรธและการต่อต้านมลายหายไปในพริตา แทนที่ด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ทั้งสองคนต่างนิ่งค้างอยู่ในท่าทางที่ล่อแหลมและอันตรายยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับมือปืน ปลายนิ้วอุ่นจัดของภาคินเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยบอดี้การ์ดทำให้รินรดาถึงกับกลั้นหายใจ เปลวไฟแห่งความเสน่หาที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความเย็นชาเริ่มแผดเผาความตั้งใจทั้งหมดของเขา "ภาคิน..." เธอเอ่ยชื่อเขาเสียงสั่นพร่า ราวกับมนต์สะกด ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้เรียวปากอิ่มที่กำลังเผยอขึ้นอย่างลืมตัว หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวระรัวแข่งกับเสียงฝนที่โปรยปรายกระทบหลังคาด้านนอก มันเป็นจังหวะเวลาที่ใกล้เคียงกับคำว่า "ยอมจำนน" เต็มที แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมอันตรายให้พังทลายลงในเสี้ยววินาที ภาคินชะงักกะทันหัน แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดันอย่างรวดเร็วราวกับพลิฝ่ามือ ร่างสูงผละออกจากรินรดาอย่างคล่องแคล่ว ชักปืนพกออกมาจากซองข้างเอวในพริบตาพร้อมกับส่งสัญญาณมือให้เธอย่อตัวลงหลบหลังมุมห้อง รินรดายกมือขึ้นทาบอก หอบหายใจถี่รัวด้วยความตกใจและเสียดายเล็กน้อยในเวลาเดียวกัน ภาคินก้าวเข้าไปประชิดบานประตูไม้เก่าๆ นิ้วชี้แตะไกปืนพร้อมเหนี่ยวไกได้ตลอดเวลา เขาแนบหูฟังเสียงฝีเท้าและความเคลื่อนไหวภายนอกอย่างระแวดระวัง ก่อนจะตัดสินใจกระชากประตูเปิดออกอย่างแรงเพื่อเผชิญหน้า ทว่าบุคคลที่ยืนอยู่หน้าห้อง กลับไม่ใช่ลูกน้องของธันวาอย่างที่คาดคิด... แต่เป็นชายวัยกลางคนในชุดสูทเปียกโชก รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้า พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่จ่อตรงมาที่หน้าผากของภาคินพอดี! "ยินดีต้อนรับสู่กับดักนะ... ผู้กองภาคิน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ