หึงหวงสไตล์คนปากเสีย

กลิ่นน้ำหอมฟุ้งราคาแพงผสมกับเสียงหัวเราะคิกคักที่ดังเล็ดลอดออกมาจากมุมบาร์กึ่งลับของโรงแรมหรู ไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวน่ารื่นรมย์ขึ้นเลยสักนิดในสายตาของรินรดา นักข่าวสาวผู้ผ่านสมรภูมิข่าวอาชกรมาโชกโชน กำลังยืนกอดอกแน่น สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังโต๊ะมุมห้องที่ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร ภาพของภาคิน บอดี้การ์ดหน้านิ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้อารมณ์ กำลังโน้มตัวลงไปฟังผู้หญิงในชุดเดรสสีแดงเพลิงกระซิบกระซาบข้างใบหู รอยยิ้มมุมปากที่นานๆ ครั้งจะหลุดออกมาจากผู้ชายคนนั้น ยิ่งเป็นเหมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิงความหงุดหงิดที่สุมอกเธอมาตั้งแต่บ่าย "ไหนใครบอกว่ามาสืบเรื่องธันวา จนมุมจนต้องมานั่งคลอเคลียกับสายข่าวสาวสวยเบอร์นี้เหรอครับ คุณบอดี้การ์ดคนเก่ง" รินรดาพึมพำกับตัวเอง เสียงเคาะนิ้วลงบนแก้วน้ำเปล่าดังเป็นจังหวะรัวเร็วตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เธอยอมรับว่าตัวเองไม่ใช่คนใจแคบ แต่ภาพที่เห็นมันชวนให้รู้สึก "ขัดตา" เกินกว่าจะปล่อยผ่านไปเฉยๆ โดยเฉพาะเมื่อคนๆ นั้นคือภาคิน ผู้ชายที่เคยประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่าหน้าที่เดียวของเขาคือการปกป้องเธอ ไม่ใช่มาทำตัวเป็นพ่อพวงมาลัยลอยชายให้สาวๆ รุมล้อม ทางด้านภาคิน แม้สายตาจะมองคู่สนทนาตรงหน้า แต่ประสาทสัมผัสทุกส่วนของเขากลับจับจ้องอยู่ที่เงาร่างคุ้นตาของนักข่าวสาวจอมดื้อที่ยืนหน้าบึ้งตึงอยู่ไม่ไกล เขารู้ตัวดีว่ากำลังถูกจับผิด และยอมรับว่าตั้งใจสร้างสถานการณ์นี้ขึ้นมาเล็กน้อย เพื่อทดสอบดูว่าผู้หญิงปากแข็งคนนั้นจะมีความรู้สึกหึงหวงหลุดออกมาให้เห็นบ้างหรือไม่ "ข้อมูลที่คุณให้มาน่าสนใจมากครับ คุณมินตรา แต่ผมคิดว่าเราคงต้องคุยกันแค่นี้ก่อน" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ปัดมือเบาๆ เพื่อปฏิเสธแก้วเครื่องดื่มที่หญิงสาวรินให้อย่างสุภาพแต่เด็ดขาด ก่อนจะผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ทันทีที่ก้าวเท้าออกมาจากโต๊ะนั้น รินรดาก็เบือนหน้าหนีทำทีเป็นสนใจภาพวาดบนผนังทันที เธอไม่อยากให้เขาจับได้ว่าเธอยืนมองอยู่ตั้งแต่ต้น แต่จังหวะก้าวเดินที่มั่นคงและเงาที่ทาบทับลงมาทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว "ยืนคอตั้งบ่าแบบนั้น ไม่เมื่อยหรือครับคุณนักข่าว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเย้าแหย่เล็กน้อย รินรดารีบหันขวับกลับมา เชิดหน้าขึ้นทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอก "ฉันจะยืนยังไงมันก็เรื่องของฉันค่ะ... เอ๊ย! เรื่องของผม... ไม่ใช่! เรื่องของฉันสิ!" รินรดาเผลอหลุดปากพูดผิดเพราะความหัวร้อน เล่นเอาภาคินหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปากนั้นทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ "ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลยสักคำ ทำไมต้องร้อนตัวขนาดนั้นด้วยล่ะครับ หรือว่า..." ภาคินจงใจลากเสียงยาว ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนรินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ "หึงที่เห็นผมคุยกับคนอื่นหรือครับ" "ใครหึง! บ้าหรือเปล่า! ฉันเป็นห่วงความปลอดภัยของภารกิจต่างหากเล่าที่คุณเอาเวลาไปจีบสาว!" รินรดาเถียงเสียงแข็ง ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด ไม่ใช่เพราะเขินอย่างเดียว แต่เพราะความโกรธที่โดนรู้ทันต่างหาก "ผมไม่ได้จีบใครทั้งนั้นครับ คนเมื่อครู่คือสายข่าวที่ผมติดต่อเรื่องเบาะแสของธันวาต่างหาก... แต่ถ้าคุณอยากให้ผมสนใจคุณมากกว่าคนอื่น แค่บอกผมคำเดียว ผมก็พร้อมจะทิ้งทุกอย่างแล้วมามองแค่คุณคนเดียวแล้วนะครับ รินรดา" คำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างหน้าตาเฉยแต่แฝงด้วยความจริงจังเกินพิกัด ทำให้รินรดาถึงกับพูดไม่ออก สมองอื้ออึงไปชั่วขณะ เธอกำมือแน่น พยายามจะหาคำพูดคมคายมาโต้กลับเพื่อรักษาฟอร์มของนักข่าวสาวฝีปากกล้า แต่สายตาคู่คมที่มองมาอย่างไร้การหลบหลีกกลับทำให้เธอสติหลุดกระเจิง ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างทั้งคู่กำลังระอุไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของภาคินก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ภาคินขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อก้มลงมองหน้าจอ แต่เพียงเสี้ยววินาทีนั้นเอง สีหน้าเรียบเฉยของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขารับสายด้วยน้ำเสียงต่ำและจริงจังทันที "ว่าไง... นายเจออะไรนะ?" รินรดามองปฏิกิริยาของชายหนุ่ม หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความเขินอายเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยความสังหรณ์ใจประหลาด ภาคินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง แววตาคู่นั้นสะท้อนความกังวลที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ธันวาไม่ได้อยู่ที่นี่... และเป้าหมายต่อไปที่มันกำลังตามล่า ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมนี่แหละครับ" รินรดายังไม่ทันได้ซักถาม เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของทางเดินมืดทึบ พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างวาบที่สาดตรงเข้ามายังจุดที่พวกเขายืนอยู่! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ