ความลับใต้ใบหน้าเย็นชา

"คุณพูดว่าอะไรนะ... ธันวา?" น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตา เงาร่างที่ก้าวพ้นความมืดของมุมห้องพักผ่อนในเซฟเฮาส์ลับไม่ได้ลางเลือนอย่างที่เธอภาวนา บุรุษในชุดสูทสีเข้มภูมิฐาน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยnเยียบที่เธอจดจำได้แม่นยำทุกอณู—ธันวา มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลเบื้องหลังเครือข่ายธุรกิจสีเทาที่เธอตามล่าหาความจริงมาแรมปี เขายืนอยู่ตรงนั้น ราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่ ทั้งที่นี่ควรจะเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด "ตกใจขนาดนั้นเลยหรือครับ คุณนักข่าวคนเก่ง" ธันวาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความกดดันจนอากาศรอบตัวคล้ายจะหนักอึ้งขึ้นมาทันตา "ไม่คิดว่าผมจะมาเยือนถึงถิ่นเหยี่ยวข่าวสาวฝีปากกล้าอย่างคุณหรอกกระมัง" รินรดากัดริมฝีปากแน่น มือเรียวเผลอกำชายเสื้อตัวเองจนยับยู่ยี่ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย แต่ความโกรธแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอกมานานนับปีกลับพุ่งทะยานขึ้นมาเหนือความกลัว ธันวาคือคน... คือคนที่พัวพันกับการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของพี่ชายเธอ ก่อนที่เธอจะทันได้พุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อเพื่อเค้นความจริง ร่างหนาในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างเธอและธันวาไว้เสียก่อน ภาคิน... แผ่นหลังกว้างของบอดี้การ์ดหน้านิ่งบังร่างเธอไว้มิดชิด ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขายามนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อรักษาระยะห่างจากเธออีกต่อไป แต่มันคือรัศมีคุกคามที่พร้อมจะปลิดชีพใครก็ตามที่กล้าล้ำเส้นเข้ามา "ถอยไปนะภาคิน ฉันต้องคุยกับมัน!" รินรดากระซิบลอดไรฟัน พยายามดันไหล่กว้างของเขาออก แต่ภาคินกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งราวกำแพงหินผา ทว่ากล้ามเนื้อใต้ร่มผ้ากลับเกร็งเครียดจนเธอสัมผัสได้ "เงียบก่อน... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของภาคินเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงอำนาจเด็ดขาดที่ทำให้เธอต้องชะงัก มันไม่ใช่เสียงดุอย่างเคย แต่เป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังอย่างถึงที่สุด ธันวาหัวנסในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบมองเลยผ่านไหล่ของภาคินมาหยุดอยู่ที่รินรดา ก่อนจะเลื่อนไปสบตากับบอดี้การ์ดหน้านิ่งด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความหลังบางอย่างที่ซ่อนเร้น "ไม่เจอกันนานนะ... ภาคิน" ธันวาเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงลากยาว ชวนให้รู้สึกขนลุก "ไม่นึกเลยว่าอดีตมือสังกัดหน่วยปฏิบัติการพิเศษฝีมือดี จะลดตัวลงมาเป็นแค่สุนัขเฝ้าบ้านให้นักข่าวสาวตาสตางค์ซะแล้ว" คำพูดนั้นทำให้รินรดาชะงักกุน เธอขมวดคิ้วมุ่นทันที หันขวับไปมองแผ่นหลังของบอดี้การ์ดข้างกายด้วยความสับสน มือที่กำแน่นคลายออกเล็กน้อย "หมายความว่ายังไง... ภาคิน?" ภาคินไม่ตอบคำถาม สายตาคมกราบจ้องมองธันวาเขม็ง สันจมูกโด่งคมสันขึ้นร่องลึกยามที่ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน บรรยากาศรอบตัวของบอดี้การ์ดหน้านิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความดุร้ายและคุกคามอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน ความเย็นชาที่เธอคุ้นเคย บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกสะกดกลั้นไว้ภายใต้หน้ากากไร้อารมณ์ "แกมาที่นี่ทำไม ธันวา" ภาคินเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าและต่ำลึกจนน่ากลัว "ทำไมรึ?" ธันวาเดินช้าๆ เข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว ใบหน้าหล่อเหลาแบบคนเจ้าเล่ห์ฉาบด้วยความเย้ยหยัน "ฉันก็แค่มารับของที่ควรจะเป็นของฉัน... และมาทวงคืนความยุติธรรมให้คนที่ตายไปแล้ว เหมือนกับที่นายพยายามทำอยู่ยังไงล่ะ ภาคิน" คำว่า 'ความยุติธรรม' และ 'คนที่ตายไปแล้ว' กระแทกเข้ากลางใจของรินรดาอย่างจัง เธอนิ่งงัน สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว สายตาสลับมองระหว่างธันวาผู้มีอิทธิพล กับภาคินชายหนุ่มผู้กุมความลับมากมาย "แกพูดเรื่องอะไร... ภาคิน นายรู้จักมันเหรอ? หรือว่าเรื่องทั้งหมด..." เสียงของรินรดาขาดห้วง หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความตระหนก "เรื่องที่พี่ชายฉันหายตัวไป นาย... นายรู้อะไรตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมภาคิน!" ภาคินยังคงนิ่งเงียบ ความเงียบของเขานั่นแหละคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับรินรดา หยาดน้ำใสคลอหน่วยตาอย่างเจ็บปวด ความรู้สึกถูกหักหลังและปกปิดความจริงซัดกระหน่ำเข้ามาในอกจนแทบหายใจไม่ออก "โธ่... แม่ตัวน้อยผู้โง่เขลา" ธันวาหัวเราะเยาะท่าทางเจ็บปวดของรินรดา "เธอยังไม่รู้อะไรอีกเยอะสินะ ว่าบอดี้การ์ดหน้านิ่งที่คอยปกป้องเธออยู่ข้างกายคนนี้ แท้จริงแล้วมีความเกี่ยวข้องอะไรกับพี่ชายผู้ล่วงลับของเธอ... และคดีที่เธอพยายามขุดคุ้ย" ธันวายกมือขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณบางอย่างที่รินรดาไม่ทันสังเกตเห็น "ธันวา!" ภาคินคำรามลั่น ร่างหนาพุ่งตัวออกไปหมายจะประชิดตัวอีกฝ่ายทันที ทว่าช้าไปเสี้ยววินาที เมื่อเสียงกริ๊กเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลังของรินรดา พร้อมกับความเย็นเฉียบของปากกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของเธออย่างแม่นยำ รินรดาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อในพริบตา "อย่าขยับจะดีกว่านะ ภาคิน" เสียงทุ้มต่ำของชายชุดดำอีกคน ที่แอบซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดของห้องเอ่ยขึ้นกระซิบข้างหูเธอ ภาคินหยุดชะงักเท้าทันที ร่างสูงใหญ่ยืนค้างกลางอากาศ สายตาคมกริบมองธันวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธและวิตกกังวลอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามขมับของบอดี้การ์ดผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น ธันวายิ้มเยาะ เดินเข้าไปใกล้ภาคินที่ยืนกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ชายผู้ทรงอิทธิพลโน้มใบไปกระซิบข้างหูของบอดี้การ์ดหน้านิ่งด้วยน้ำเสียงที่แม้รินรดาจะไม่ได้ยินชัดเจน แต่กลับเห็นสีหน้าของภาคินที่ซีดเผือดลงในเสี้ยววินาที "อยากรู้ความจริงไหมล่ะ... รินรดา" ธันวาหันมามองหญิงสาวที่ตกเป็นตัวประกันด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ "ถามบอดี้การ์ดผู้ซื่อสัตย์ของเธอสิ ว่าเพราะอะไร... พี่ชายแท้ๆ ของเธอถึงต้องตายในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อสามปีก่อน และใครกันแน่ที่เป็นคนฆ่าเขา... ด้วยมือคู่นี้" ธันวาผายมือไปยังภาคินที่ยืนนิ่งสนิท ราวกับรูปปั้นหินที่ถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้า รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เสียงลมหายใจของตัวเองดังสะท้อนก้องในโสตประสาท เธอกวาดตามองใบหน้าด้านข้างของภาคินที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด รอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก และแววตาที่สั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม ความลับใต้ใบหน้าเย็นชานั้น... กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกในวินาทีนี้ "ภาคิน..." รินรดาเอמהเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้หยดเผาะลงบนหลังมือ "มันพูดความจริงใช่ไหม... นายรู้จักพี่ชายฉัน... และนาย... คือคนฆ่าเขาเหรอ?" ภาคินหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังรวบรวมเศษซากวิญญาณที่แตกสลาย ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง—นัยน์ตาคู่นั้นแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่เขาอดกลั้นมานานแรมปี และเอמהเปิดปากพูดคำพูดที่เปลี่ยนชีวิตของทั้งคู่ไปตลอดกาลด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ใช่... ฉันรู้จักพี่ชายเธอ... และใช่... ฉันคือคนที่อยู่ในคืนวันนั้น" -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับตัวละครทุกตัวด้วยกันเสมอนะครับ