“กดมันลงไป รินรดา! ถ้าไม่อยากให้เลือดที่ไหลออกมาจากตัวผมกลายเป็นของฟรี!”
เสียงทุ้มต่ำของภาคินตวาดลั่นในความมืดของโกดังร้าง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน รินรดากัดริมฝีปากแน่น มือที่สั่นเทาของเธอกดผ้าก๊อซลงบนแผลฉกรรจ์ที่สีข้างของชายหนุ่มอย่างสุดแรง ความเย็นเยียบจากปลายกระบอกปืนที่ยังคงอยู่ในมืออีกข้างของเขาส่งผ่านไอเย็นมาถึงตัวเธอ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความร้อนผ่าวของหยาดเลือดที่ไหลย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวของภาคินจนกลายเป็นสีแดงฉาน
“คุณมันบ้า! ฉันบอกให้คุณทิ้งฉันไว้ข้างหลังตอนที่พวกมันล้อมเข้ามา ทำไมต้องเอาตัวมารับกระสุนแทนด้วย!” รินรดาตวาดกลับ เสียงของเธอสั่นเครือ แววตาที่ปกติจะแข็งกร้าวบัดนี้กลับรื้นไปด้วยน้ำใส
ภาคินพ่นลมหายใจหอบถี่ ใบหน้าคมสันที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ซีดเผือด แต่แววตาดุจหมาป่าของเขายังคงจ้องมองไปที่ประตูโกดังอย่างระแวดระวัง เขาพยักพเยิดหน้าไปยังแฟลชไดรฟ์สีเงินที่ตกอยู่ใกล้เท้าของเขา
“เก็บ… เก็บมันไว้” ภาคินกัดฟันพูด “นั่นคือหลักฐานทั้งหมดที่คุณตามหามาตลอดสามปี… ข้อมูลที่แลกมาด้วยชีวิตคนอย่างผม แค่นี้ถือว่าถูกมาก”
“อย่าพูดเหมือนจะตาย! ฉันไม่ยอมให้คุณตายในที่แบบนี้!”
รินรดารีบหยิบแฟลชไดรฟ์นั้นขึ้นมา มือของเธอสั่นสะท้านไม่เพียงเพราะความกลัว แต่เพราะความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ชายหนุ่มตรงหน้าคือคนที่คอยด่าทอเธอว่าใจร้อน คอยกั้นขวางไม่ให้เธอเอาตัวไปเสี่ยง แต่ในวินาทีที่ความเป็นความตายมาถึง เขากลับเลือกเอาตัวเข้าบังกระสุนให้เธอโดยไม่ลังเล
“คุณน่ะ… ปากเก่งนักนะ” ภาคินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยความหวงแหนที่เขามักจะซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชาเสมอ “ถ้าผมรอดไปได้… ครั้งหน้าอย่าหาเรื่องให้ผมต้องเอาชีวิตมาทิ้งแบบนี้อีก… ผมมีเรื่องที่ต้องบอกคุณ… เรื่องที่เรายังไม่เคลียร์กัน”
“รอดก่อนเถอะค่อยพูด!” รินรดาโต้กลับพลางมองไปรอบๆ พวกของธันวาเริ่มวนเวียนอยู่หน้าโกดัง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทหลายคู่ดังใกล้เข้ามาทุกขณะ
ภาคินพยายามยันตัวลุกขึ้น แม้ความเจ็บปวดจะรุนแรงจนใบหน้าบิดเบี้ยว เขาดึงรินรดาเข้ามาใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่สัมผัสกัน ความใกล้ชิดในสถานการณ์เฉียดตายทำให้หัวใจของนักข่าวสาวเต้นผิดจังหวะ
“ฟังนะรินรดา” ภาคินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลัง “ถ้าผมตาย… ให้คุณวิ่งออกไปทางท่อระบายน้ำด้านหลัง อย่าหันกลับมา และเอาข้อมูลนี้ไปถึงมือตำรวจที่ไว้ใจได้มากที่สุด ห้ามไว้ใจใครทั้งนั้น… แม้แต่คนในสถานีของคุณ”
“ฉันไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี่!” เธอแทรกขึ้นทันควัน น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือของเขา
ภาคินชะงัก สายตาที่เคยเฉยชาบัดนี้สั่นไหว เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวที่เขารักมาตลอดหลายปี ความลับที่เขาเก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจดูเหมือนจะพรั่งพรูออกมาในวินาทีนี้ เขาโน้มหน้าลงไปใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน
“รินรดา… ถ้าผมรอดไปได้… ผมจะไม่ปล่อยให้คุณไปไหนอีกแล้ว เข้าใจไหม”
คำสารภาพท่ามกลางกลิ่นเลือดและเสียงปืนทำเอารินรดาชาวาบไปทั้งร่าง ก่อนที่เธอจะได้ทันตอบอะไร ประตูด้านหน้าโกดังก็ถูกถีบจนพังครืน ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ
ร่างของชายชุดดำกลุ่มใหญ่พุ่งเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ ภาคินกัดฟันกรอดพยายามหยิบปืนที่ตกอยู่ข้างกายขึ้นมา แต่มือของเขากลับสั่นจนควบคุมไม่ได้ ในจังหวะที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายนั้นเอง แสงไฟจากสปอร์ตไลท์ขนาดใหญ่ก็สาดส่องเข้ามาจากด้านบนโกดัง พร้อมกับเสียงคุ้นเคยที่ทำให้ทั้งรินรดาและภาคินต้องชะงัก
“วางอาวุธลงให้หมด! ไม่อย่างนั้นพวกมึงตายยกแก๊ง!”
ไม่ใช่เสียงของตำรวจ... แต่เป็นเสียงของ ‘ธันวา’ ที่ก้าวเดินอย่างสง่างามเข้ามากลางวงล้อม ท่ามกลางลูกน้องนับสิบที่เล็งปืนมาที่พวกเขาทั้งคู่
ธันวาหยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เขามองภาพรินรดาที่โอบกอดภาคินด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ
“เล่นเกมไล่จับกันสนุกพอหรือยังครับ คุณนักข่าว?” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่แฝงไปด้วยความอำมหิต “ขอบคุณที่ช่วยรวบรวมข้อมูลให้ผมเสียจนครบ… ตอนนี้ถึงเวลาที่คุณต้อง ‘คืน’ ของสำคัญนั่นมาให้เจ้าของที่แท้จริงได้แล้ว”
ภาคินพยายามจะขยับตัวบังรินรดาไว้ แต่ธันวากลับเล็งกระบอกปืนไปที่ขมับของชายหนุ่มทันที
“ขยับอีกนิดเดียว… สมองของคุณได้กลายเป็นเศษเนื้อแน่ ภาคิน” ธันวาแสยะยิ้มพลางหันไปมองรินรดา “ส่งแฟลชไดรฟ์นั่นมา แล้วฉันจะปล่อยให้คุณ ‘พาคนรักของคุณ’ ไปส่งโรงพยาบาล... แต่ถ้าไม่... ศพของพวกคุณสองคนจะถูกฝังไว้ใต้โกดังนี้ แทนความลับที่พวกคุณพยายามจะขุดคุ้ย”
รินรดากำแฟลชไดรฟ์ในมือแน่น เธอเหลือบมองภาคินที่ยังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่บอกให้เธอ ‘หนีไป’ ขณะที่ธันวาเดินตรงเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงเหนี่ยวไกปืนที่ดังชัดขึ้นในโสตประสาท
ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและร่วมลุ้นไปกับความรักที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของทั้งคู่ในตอนนี้ด้วยกันนะครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน
เซฟเฮาส์ไม่มีอยู่จริงสำหรับนักข่าวสายลุยกับบอดี้การ์ดมาดนิ่ง•ตอนที่ 11
ข้อมูลที่แลกมาด้วยเลือด
ผลงานโดย มหายุทธ์ไร้เทียมทาน
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (มหายุทธ์ไร้เทียมทาน)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซฟเฮาส์ไม่มีอยู่จริงสำหรับนักข่าวสายลุยกับบอดี้การ์ดมาดนิ่ง นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!