กฎสามข้อของผู้คุ้มครอง

กลิ่นกาแฟดำเข้มข้นที่เพิ่งชงเสร็จลอยกรุ่นเคล้าอยู่กับความเงียบงันภายในห้องพักขนาดกะทัดรัดของเซฟเฮาส์ลับ ผมเบิกตากว้างมองใบหน้าของภาคินที่ตอนนี้ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวั่นไหว แต่ดวงตากลับฉายแววตัดสินใจบางอย่างที่น่ากลัว... เขากำลังจะทำอะไรกันแน่? คำถามนั้นยังไม่ทันหลุดออกจากริมฝีปากของผม ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนจนเห็นกล้ามเนื้อแน่นสมส่วนก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ผมต้องผถะถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ภาคินไม่ปล่อยให้ผมมีช่องว่าง เขาใช้มือข้างหนึ่งทาบลงบนผนังด้านข้าง กักขังผมไว้ในอาณาเขตของเขา กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความกดดันจากตัวตนของเขาถาโถมเข้ามาจนลมหายใจสะดุด "คุณจะทำอะไร ออกไปห่างๆ นะ" ผมเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตาคมกริบของบอดี้การ์ดหน้านิ่งจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาผมราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงความคิดเบื้องลึก "ฟังให้ดี รินรดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น ชัดถ้อยชัดคำโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของคุณไม่ได้เป็นของคุณคนเดียวอีกแล้ว ธันวาและลูกน้องมันกำลังไล่ล่าคุณเพราะหลักฐานในแฟลชไดรฟ์ตัวนั้น และถ้าคุณไม่อยากตายก่อนจะได้เอาความจริงไปแฉหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ คุณต้องทำตามกฎสามข้อของผมอย่างเคร่งครัด" ผมแค่นسหัวเราะในลำคอ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด สัญชาตญาณนักข่าวสายลุยก็ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ผมหรี่ตามองเขาอย่างท้าทาย "กฎบ้าบออะไรของคุณ ทำไมฉันต้องทำตาม" "ข้อแรก..." ภาคินไม่สนใจคำท้วงติบ เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา "ห้ามออกห่างจากระยะสายตาของผมเกินสามก้าว ไม่ว่าจะไปห้องน้ำ นอน หรือแม้แต่ตอนหายใจ" ผมอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ "นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง จะให้ฉันติดสอยห้อยตามคุณเป็นเงาตามตัวเลยหรือไง ฉันไม่ใช่เด็กอนุบาลนะภาคิน!" "ข้อสอง..." เขายังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก "ห้ามเปิดโทรศัพท์มือถือ หรือติดต่อใครก็ตามนอกเหนือจากผม ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมงาน บรรณาธิการ หรือแม้แต่ครอบครัว เพื่อป้องกันไม่ให้สัญญาณถูกแกะรอย" "คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดขาดการสื่อสารของฉันนะ!" ผมโพล่งขึ้นด้วยความโกรธ ฝ่ามือเตรียมจะผลักอกอีกฝ่ายออก แต่ภาคินกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของผมไว้ได้อย่างแม่นยำด้วยมือเพียงข้างเดียว ตรึงมันไว้เหนือหัวด้วยแรงที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากผมไม่ถึงคืบ เคมีที่คุกรุ่นระหว่างความโกรธและความใกล้ชิดอันตรายทำให้ผมร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า "และข้อสาม..." ภาคินก้มลงกระซิบข้างใบหูของผม น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและทุ้มต่ำจนน่าขนลุก "เชื่อฟังคำสั่งของผมโดยไม่มีเงื่อนไข... ถ้าผมสั่งให้หมอบ คุณต้องหมอบ ถ้าผมสั่งให้วิ่ง คุณต้องวิ่ง ห้ามเถียง ห้ามตั้งคำถาม และห้ามทำตัวอวดเก่งเด็ดขาด" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกัน ผมจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาคู่คมที่ซ่อนความห่วงใยไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชาอย่างมิดชิด แม้คำพูดของเขาจะเผด็จการและน่าโมโหสิ้นดี แต่ผมก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ทุกสิ่งที่เขาพูด... ทำไปเพื่อความปลอดภัยของผมทั้งสิ้น ผมเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตัดสินใจสวนกลับด้วยวาทะเด็ดที่ทำให้มุมปากหยักลึกของบอดี้การ์ดหน้านิ่งกระตุกเล็กน้อย "กฎสามข้อของคุณฟังดูเหมือนคำสั่งของทหารเกณฑ์มากกว่าบอดี้การ์ดส่วนตัวนะภาคิน..." ผมเหยียดยิ้มที่มุมปาก แม้ข้อมือจะถูกพันธนาการไว้ แต่แววตาไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย "แต่ถ้าฉันทำตามกฎงี่เง่าพวกนั้นครบถ้วน... ฉันจะได้อะไรเป็นค่าตอบแทนล่ะ หรือว่าคุณจะแถมหัวใจคุณให้ฉันเป็นของสมนาคุณด้วยดีล่ะครับ?" ดวงตาของภาคินไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที เคมีอันตรายระหว่างเราพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อใบหน้าของเรายังคงอยู่ใกล้กันจนรับรู้ถึงความร้อนรังของกันและกัน เขากำลังจะเอաբปากตอบโต้ด้วยประโยคคมคายบางอย่าง ทว่า... *ปัง!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอก ตามด้วยเสียงโลหะกระทบกันดังแกร๊ก และเสียงตะโกนหยาบคายที่ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ ทำให้ร่างของทั้งคู่แข็งค้างในทันที "พวกมันตามมาเจอได้ยังไง..." ภาคินสบถเบาๆ แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีดในเสี้ยววินาที เขารีบปล่อยมือจากข้อมือผม คว้าปืนพกสั้นออกจากเอวขึ้นมาปลดเซฟอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันไปมองประตูห้องที่กำลังถูกพังเข้ามาทีละน้อย และก่อนที่ผมจะได้ทันตั้งตัว ภาคินก็คว้าเอวผมดึงเข้าไปซบกับอกแกร่งในขณะที่ประตูห้องพักถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบ เผยให้เห็นเงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนสวมหมวกไหมพรมพร้อมอาวุธครบมือยืนจังก้าอยู่ตรงหน้า! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" เสมอมานะครับ