การพบกันที่ไม่คาดฝัน

กลิ่นควันจางๆ ของดินปืนยังไม่ทันจางหายจากประสาทสัมผัส เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของจางเหว่ยที่เอ่ยคำว่า “หว่านเอ๋อ… ช่วยเธอด้วย…” พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ทรุดฮวบล้มลงไปกองกับพื้นหน้าประตูกระท่อม ก็ทำเอาหัวใจของหลินหว่านเอ๋อหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม! ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สัญชาตญาณอดีตเชฟสาวผู้ผ่านโลกมามากสั่งให้พุ่งตัวเข้าไปรับร่างนั้นทันที แต่ด้วยน้ำหนักตัวของนายทหารหนุ่มที่ทั้งสูงใหญ่และเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ทำให้ร่างบางของเธอเกือบจะเซถลาล้มตามลงไป “จางเหว่ย! คุณเป็นอะไรไป!?” หว่านเอ๋อร้องอุทานเสียงหลง มือเรียวรีบคว้าแขนแกร่งที่ตอนนี้ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อและกลิ่นคาวเลือดจางๆ เข้ามาประคอง กลิ่นอายความเยือกเย็นและมั่นคงที่เคยห่อหุ้มตัวสามีหนุ่ม บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มราวกับคนไข้ไข้ขึ้นสูง นิ้วมือเรียวยาวรีบกดลงที่ชีพจรตรงข้อมือของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นที่รัวเร็วและผิดปกติอย่างยิ่ง ดวงตาคมกริบที่เคยพราวระยับยามมองภรรยา บัดนี้ปิดสนิท ริมฝีปากแห้งผากซีดเซียวจนแทบไม่มีสีเลือด *แย่แล้ว! พิษไข้ป่า หรือบาดแผลจากการปฏิบัติภารกิจลับกันแน่!?* ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ หว่านเอ๋อไม่มีเวลามามัวตกใจ สมองอันปราดเปรื่องของเธอนึกถึง "มิติห้างสรรพสินค้าส่วนตัว" ทันที จิตใต้สำนึกสั่งการแวบเดียว กล่องยาเวชภัณฑ์ชั้นดีจากโลกอนาคตพร้อมแผ่นเจลลดไข้และเครื่องมือตรวจวัดสัญญาณชีพอัตโนมัติก็ปรากฏขึ้นในมือของเธออย่างเงียบเชียบ โดยที่ไม่มีใครมองเห็น เธอฉีกซองแผ่นเจลลดไข้อย่างรวดเร็วแล้วแปะลงบนหน้าผากกว้างที่ชื้นเหงื่อของสามี พร้อมกับใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดตามลำคอและใบหน้าคมคายที่แม้จะซีดเซียวแต่ก็ยังคงความหล่อเหลาบาดใจไว้ไม่เสื่อมคลาย “คุณนี่นะ… ทำไมถึงชอบทำตัวให้ฉันต้องตกใจอยู่เรื่อยเลย…” หว่านเอ๋อบ่นพึมพำเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความกังวลที่ปกปิดไม่มิด แม้ปากจะต่อว่า แต่แววตาที่มองเขากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยล้ำลึก สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่แม้ในยามหมดสติก็ยังเผลอขยับมากุมมือเธอไว้แน่นราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยวสุดท้าย ในยุค 80 ที่การแพทย์ยังเข้าถึงได้ยากยิ่ง การที่นายทหารหนุ่มคนหนึ่งล้มฟุบลงต่อหน้าภรรยา ย่อมสร้างความตื่นตระหนกไม่น้อย หากเป็นคนอื่นคงวิ่งร้องไห้โฮไปตามหมอประจำหมู่บ้านแล้ว แต่สำหรับหลินหว่านเอ๋อ ผู้มีคลังแสงและซูเปอร์มาร์เก็ตมิติต่างโลกอยู่ในมือ เธอรู้ดีว่าสิ่งแรกที่ต้องทำคือการตั้งสติ และรักษาอาการเบื้องต้นให้ปลอดภัยเสียก่อน ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง อุณหภูมิร่างกายของจางเหว่ยเริ่มลดลงหลังจากได้รับยาลดไข้เม็ดพิเศษจากมิติ และการเช็ดตัวอย่างประณีตจากภรรยาสุดที่รัก ลมหายใจที่เคยติดขัดเริ่มกลับมาสม่ำเสมอขึ้น ดวงตาคมค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นอย่างช้าๆ ภาพแรกที่ปรากฏในคลองสายตาคือใบหน้าเนียนนุ่มของภรรยาที่กำลังนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงด้วยแววตาอ่อนล้าแต่โล่งอก “หว่าน… เอ๋อ…” เสียงแหบพร่าเอמהเรียกชื่อเธอเบาๆ ราวกับละเมอ “ฟื้นแล้วเหรอคะ?” หว่านเอ๋อรีบขยับเข้าไปใกล้ ยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เขาจิบ “ดื่มน้ำหน่อยค่ะ ค่อยๆ จิบนะ อย่าเพิ่งรีบพูดอะไรทั้งนั้น” จางเหว่ยรับแก้วน้ำมาดื่มอย่างว่าง่าย สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของภรรยา เห็นรอยเปื้อนเขม่าควันจางๆ ที่แก้มและคราบแป้งทำขนมติดอยู่เล็กน้อย บ่งบอกว่าก่อนที่เขาจะล้มลงไป เธอคงกำลังขะมักเขม้นกับการทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อครอบครัวของเรา ความรู้สึกผิดและซาบซึ้งใจไหลทะลักเข้ามาในอกหนา มือใหญ่เอื้อมไปกุมมือเรียวของเธอไว้แน่น ฝ่ามือของเขายังคงมีความร้อนหลงเหลืออยู่บ้าง แต่กระนั้นมันก็อบอุ่นจนทำให้หัวใจของหว่านเอ๋อพองโต “ผม… ทำให้คุณตกใจอีกแล้วใช่ไหมครับ” จางเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด “รู้ตัวก็ดีแล้วค่ะ! คุณนี่นะ บาดเจ็บกลับมาทำไมไม่ยอมบอกดีๆ ปล่อยให้ตัวเองไข้ขึ้นสูงจนล้มพับไปแบบนั้น ถ้าฉันไหวตัวไม่ทัน ป่านนี้คุณคงนอนแข็งทื่ออยู่หน้าบ้านไปแล้วนะคะ!” หว่านเอ๋ออดไม่ได้ที่จะเอ็ดเขายกใหญ่ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างงอนๆ ทว่าแววตากลับฉายแววห่วงใยเสียจนปิดไม่มิด จางเหว่ยหัวเราะในลำคอเบาๆ แม้จะยังไม่มีแรง “ฮ่าๆ… ผมจะทิ้งภรรยาคนสวยผู้ขยันขันแข็งแบบนี้ไปได้อย่างไรล่ะครับ? อีกอย่าง… ผมรู้ว่าภรรยาของผมเก่งที่สุดอยู่แล้ว” คำหยอกเย้าหน้าตายของสามีทำเอาหว่านเอ๋อเกือบจะเผลอยิ้มออกมา แต่เธอก็ต้องรีบตีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความเขินอาย “ปากหวานเสียจริงนะคะ! หิวใช่ไหมล่ะคะเนี่ย? นอนพักผ่อนเฉยๆ เลยนะ เดี๋ยวฉันไปเคี่ยวซุปไก่ตุ๋นยาจีนบำรุงกำลังมาให้คุณทาน เดี๋ยวนี้แหละค่ะ!” พูดจบ หว่านเอ๋อก็ลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินเข้าครัว ทว่าจางเหว่ยกลับใช้มืออีกข้างรั้งข้อมือเธอไว้เบาๆ สายตาคมกริบมองเธอด้วยความรักใคร่ระคนเวทมนตร์สะกด “ไม่ต้องรีบครับ… แค่ได้เห็นคุณอยู่ตรงนี้ ตื่นมาแล้วเจอหน้าคุณเป็นคนแรก ผมก็หายป่วยไปกว่าครึ่งแล้วล่ะครับ หว่านเอ๋อ… ขอบคุณนะ ที่ดูแลผมดีขนาดนี้” บรรยากาศภายในกระท่อมไม้เล็กๆ อบอวลไปด้วยความหวานชื่นและความอบอุ่นที่สวนทางกับความหนาวเหน็บภายนอกหน้าต่าง หว่านเอ๋อรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มเขินอาย ก่อนจะสะบัดค้อนวงใหญ่ให้เขาหนึ่งที “รู้ตัวว่ามีเมียดี ก็รีบหายป่วยแล้วมาช่วยฉันปลูกผักทำสวนใช้หนี้เลยนะคะ!” เธอกล่าวติดตลกแล้วสะบัดตัวเดินเข้าห้องครัวเพื่อเตรียมลงมือปรุงซุปไก่ตุ๋นยาจีนสูตรลับจากมิติ เพื่อบำรุงร่างกายสามีจอมอึดของเธอให้กลับมาแข็งแรงดังเดิม กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและสมุนไพรจีนเริ่มโชยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว เล็ดลอดออกไปทางหน้าต่างกระท่อม ผสมผสานกับกลิ่นอายธรรมชาติยามเย็น ทว่า… ในขณะที่หว่านเอ๋อกกำลังตั้งหม้อตุ๋นซุปอย่างอารมณ์ดี เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงราวกับมีคนจงใจมาหาเรื่อง! *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “หลินหว่านเอ๋อ! นังสะใภ้ตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ย่ะ! ฉันรู้ว่าแกอยู่ในนั้น กล้าดียังไงถึงแอบซ่อนอาหารอร่อยๆ ไว้กินกันเองสองคนกับตาเหว่ย โดยไม่แบ่งให้แม่สามีอย่างฉันผู้มีพระคุณคนนี้เลยสักนิดเดียว ออกมาเดี๋ยวนี้เคนะยะ!” เสียงแหลมสูงน่ารำคาญที่ตะโกนแผดลั่นมาiblจากหน้าประตูบ้าน ทำเอาบรรยากาศความอบอุ่นเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตาเดียว! นั่นคือเสียงของ "แม่สามีตระกูลจาง" ตัวแสบผู้ไม่เคยปล่อยให้ชีวิตคู่ของพวกเขาได้มีความสุขสงบเกินกว่าสามวันดีสี่วันไข้! และครั้งนี้ หลินหว่านเอ๋อรู้ทันทีว่า… แม่สามีตัวร้ายรายนี้คงได้กลิ่นหอมของซุปไก่ยาจีนที่เธอเพิ่งเคี่ยว จนทนความโลภไม่ไหวบุกมาอาละวาดถึงหน้าบ้านอีกแล้ว! จางเหว่ยที่นอนพักอยู่บนเตียงขมวดคิ้วมุ่นทันที ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นชาและรำคาญใจอย่างที่สุด เขากำลังจะขยับตัวลุกขึ้นด้วยความโมโห แต่หว่านเอ๋อversionใหม่ผู้ไม่เคยยอมให้ใครเอาเปรียบกลับยกมือห้ามไว้เสียก่อน ริมฝีปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์และสาสมใจบางอย่าง ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความสนุกสนาน “นอนนิ่งๆ บนเตียงไปเลยค่ะ สามี… เรื่องจัดการแม่สามีจอมตะกละคนนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ ‘ภรรยาคนเก่ง’ คนนี้เองค่ะ รับรองว่าฉันจะ ‘ต้อนรับ’ แม่สามีให้ประทับใจจนไม่มีวันลืมเลยทีเดียว!” หว่านเอ๋อหันหลังเดินหยิบไม้กวาดด้ามยาวข้างประตูบ้านด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจเต็มร้อย ขณะที่เสียงทุบประตูด้านนอกยังคงดังโครมครามไม่หยุดหย่อน… ================================================== ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เบเกอรี่มิติต่างโลก" เสมอมานะคะ!