เตรียมต้อนรับสามีกลับบ้าน

“ถ้าแกกล้าก้าวขาออกจากบ้านหลังนี้แม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่านังสะใภ้จางเป็นหญิงแพศยาที่ทิ้งสามีไปหาชู้!” น้ำเสียงแหลมสูงปรี๊ดของแม่สามีตระกูลจางดังสะท้อนก้องห้องครัวแคบๆ ดวงตาตี่เล็กจ้องเขม็งมาที่ร่างบางของหลินหว่านเอ๋อราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ท่าทีข่มขู่คุกคามนั้นไม่ได้ทำให้หญิงสาวสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยที่เคยตื่นตระหนกเมื่อครู่ บัดนี้กลับพินิจพิจารณาคนตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสงบ เย็นชา และเปี่ยมด้วยความขบขันระคนสมเพช ความเย็นยะเยือกที่เคยแล่นริ้วจากสันหลังเมื่อครู่ หายวับไปกับตา เหลือไว้เพียงความเด็ดเดี่ยวของอดีตเชฟมือหนึ่งผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวและลูกค้าสารพัดรูปแบบมาโชกโชนแล้วค่ะ หว่านเอ๋อวางตะหลิวเหล็กในมือลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบกันดัง *กริ๊ง* เบาๆ แต่กลับทรงพลังพอที่จะหยุดคำพูดของหญิงสูงวัยได้ชะงัก เธอกวาดสายตามองรอบห้องครัวที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าควัน ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวน “เชิญเลยค่ะคุณแม่… ประกาศให้ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยนะคะ เอาให้คนทั้งคอมมูนรู้ไปเลยว่า แม่สามีผู้ประเสริฐพยายามกักขังหน่วงเหนี่ยวสะใภ้ที่กำลังจะทำอาหารชั้นเลิศต้อนรับสามีกลับบ้าน แถมยังขู่กรรโชกทรัพย์สินในบ้านไปเล่นการพนันใต้ดินอีกรอบดีไหมคะ? ฉันจำได้แม่นเลยนะคะว่าใบเสร็จหนี้สินของพี่รองที่แม่เอามาซ่อนไว้ใต้ตู้เสื้อผ้า ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน…” “แก! นังตัวดี! แกกล้าดียังไง!” แม่สามีหน้าถอดสีทันที ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก มือเหี่ยวย่นสั่นเทาชี้หน้าลูกสะใภ้ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย แรงกดดันจากท่าทีที่เหนือกว่าของหว่านเอ๋อทำให้หญิงแก่ต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว “ดิฉันเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายนะคะ หน้าที่ของภรรยาในยามที่สามีกลับจากปฏิบัติภารกิจอันเหน็ดเหนื่อย คือการเตรียมอาหารอุ่นๆ และบ้านที่สะอาดสะอ้าน ไม่ใช่มายืนฟังเสียงกาเสียงกานbitchyเห่าหอนแถวนี้ค่ะ หลบไปนะคะ… ดิฉันต้องเตรียมเนื้อตุ๋นไวน์แดงสูตรพิเศษแล้วค่ะ เดี๋ยวจะไม่ทันเวลาที่พี่เหว่ยจะมาถึง” หว่านเอ๋อสะบัดหน้าใส่ด้วยท่าทีสง่างามเหลือร้าย ก่อนจะผลักร่างของแม่สามีให้พ้นทางเดินอย่างนิ่มนวลแต่เด็ดขาด ประตูห้องครัวปิดปังใส่หน้าแม่สามีที่ยืนอ้าปากค้างด้วยความแค้นเคืองจนตัวสั่นเทา เสียงโวยวายด่าทอด้านนอกดังอื้ออึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงียบหายไปเมื่อเจอสายตาดุร้ายของชาวบ้านที่เดินผ่านมารabดูเหตุการณ์พอดี เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป หว่านเอ๋อก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกสมาธิกลับคืนมา ดวงตาคู่สวยประกายระยิบระยับขึ้นเมื่อนึกถึงเป้าหมายหลักของวันนี้ นั่นคือการ ‘เตรียมต้อนรับสามีกลับบ้าน’ ตามชื่อตอนของภารกิจพิเศษที่มิติห้างสรรพสินค้าเพิ่งปลดล็อกเมนูระดับตำนานให้! หญิงสาวสะบัดมือเบาๆ ในมุมลับตา ประตูล่องหนของมิติห้างสรรพสินค้าเปิดออก เผยให้เห็นคลังสินค้าจำลองที่อัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบพรีเมียมจากโลกอนาคตและโลกแฟนตาซี กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟอาราบิก้าคั่วบดผสมผสานกับกลิ่นเนยสดแท้จากนิวซีแลนด์โชยแตะจมูกทันที ช่างเป็นการบำบัดจิตใจที่ยอดเยี่ยมที่สุดในยุค 80 อันแร้นแค้นนี้ค่ะ “ไหนดูซิ… สามีทหารหนุ่มผู้ซื่อสัตย์และคลั่งรักของฉัน วันนี้เดินทางไกลมาหลายร้อยกิโลเมตร ร่างกายคงทั้งล้า ทั้งหนาว และหิวโซ อาหารที่จะเยียวยาเขาได้ดีที่สุดในค่ำคืนนี้ คงหนีไม่พ้นเมนูที่ให้พลังงานสูง รสชาติล้ำลึก และซดน้ำซุปให้คลายหนาวสินะคะ” หว่านเอ๋อพึมพำกับตัวเองอย่างอารมณ์ดี เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความใช้ความคิด ก่อนจะหยิบเอาเนื้อวัวสันติดมันเกรดพรีเมียมจากมิติออกมา ชิ้นเนื้อแดงฉานแทรกไขมันลายหินอ่อนสวยงามราวกับงานศิลปะ ถูกหั่นเป็นเต๋าขนาดพอดีคำอย่างคล่องแคล่ว เสียงคมมีดกระทบเขียงไม้ดัง *ฉับๆๆ* เป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงทักษะเชฟมืออาชีพที่ไม่ได้จับแค่ตะหลิวเล่นๆ ตามด้วยรากผักชี กระเทียม และพริกไทยเม็ดโตที่โขลกจนละเอียดเข้ากันในครกหิน ส่งกลิ่นฉุนหอมเตะจมูก หว่านเอ๋อนำกระทะเหล็กใบเก่งตั้งเตาถ่านจนร้อนจัด ใส่เนยแท้ลงไปละลายจนเดือดปุดๆ ฟองอากาศสีทองส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว ตามด้วยการนำเนื้อวัวลงไปจี่ในกระทะร้อนๆ เสียง *ฉ่าาา* ดังสนั่นพร้อมกับควันหอมกรุ่นที่ลอยตลบอบอวล ผิวนอกของเนื้อเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลทองกรอบนอกแต่นุ่มฉ่ำด้านในอย่างสมบูรณ์แบบ “อืม… กลิ่นนี้แหละค่ะที่พี่เหว่ยต้องหลงรัก” เธอยิ้มกริ่มขณะเคี่ยวซอสมะเขือเทศเข้มข้นผสมไวน์แดงหมักบ่มพิเศษลงไปในหม้อตุ๋น ตามด้วยมันฝรั่งและแครอทหั่นชิ้นโตที่ต้มจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก เคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ นานนับชั่วโมง จนน้ำซุปงวดกลายเป็นสีน้ำตาลเข้มข้น รสชาติกลมกล่อมเปรี้ยวหวานเค็มลงตัวแบบไม่ต้องพึ่งผงชูรสใดๆ ทั้งสิ้น ในระหว่างที่รอเนื้อตุ๋นเดือดปุดๆ หว่านเอ๋อก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า มือเรียวจัดการนวดแป้งขนมปังฝรั่งเศสสูตรผิวกรอบเนื้อนุ่มในกะละมังเคลือบ กลิ่นยีสต์หมักหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ เธอปั้นแป้งเป็นก้อนยาวรี กรีดผิวหน้าด้วยมีดคมกริบ แล้วนำเข้าเตาอบโบราณที่ก่อด้วยอิฐแดงซึ่งจางเหว่ยเคยซ่อมแซมให้อย่างแข็งแรงเมื่อสัปดาห์ก่อน เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่บรรยากาศยามเย็นเริ่มปกคลุมไปทั่วท้องทุ่ง แสงสีส้มอมชมพูของดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าสาดส่องผ่านหน้าต่างไม้เก่าๆ ตกกระทบลงบนใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวที่มีเหงื่อซึมตามไรผมเล็กน้อย ทว่าแววตากลับเปล่งประกายด้วยความสุขและความคาดหวัง ทันใดนั้นเอง… ฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่ลานหน้าบ้าน เสียงรองเท้าคอมแบตย่ำลงบนพื้นดินกรวดดังชัดเจน หว่านเอ๋อสะดุ้งเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกโหยหาและอบอุ่นแล่นพล่านไปทั่วร่าง นั่นคือเสียงฝีเท้าของจางเหว่ย… สามีหนุ่มผู้เย็นชาต่อคนทั้งโลก แต่กลับอ่อนโยนและคลั่งรักเธอจนแทบคลั่งคนนั้น! หญิงสาวรีบปาดเหงื่อที่หน้าผาก จัดเสื้อผ้าและผ้ากันเปื้อนให้เรียบร้อย เธอก้าวเดินออกจากห้องครัวด้วยรอยอบอุ่นเพื่อไปต้อนรับสามีสุดที่รักที่หน้าประตูกระท่อม แต่ทว่า… เมื่อมือเรียวผลักบานประตูไม้เปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้รอยยิ้มบนเรียวปากของหว่านเอ๋อแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง! จางเหว่ย สามีหนุ่มผู้ควรจะกลับมาจากค่ายทหารด้วยชุดเครื่องแบบเรียบร้อย บัดนี้เขากลับยืนพิงเสาประตูบ้านในสภาพสะินท่อนบนชุ่มโชกไปด้วยคราบเลือดสีเข้ม ใบหน้าคมคายมีแผลฟกช้ำดำเขียว และที่น่าตกใจที่สุดคือ… ในอ้อมแขนแกร่งของเขากำลังประคองร่างของหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งในชุดโบราณขาดวิ่น ซึ่งหมดสติหายใจรวยรินจมกองเลือดอยู่! “หว่านเอ๋อ… ช่วยเธอด้วย…” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของจางเหว่ยเอמהขึ้นอย่างอ่อนแรง ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววคลั่งรักภรรยา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและวอนขอความช่วยเหลืออย่างสุดซึ้ง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของเขาจะทรุดฮวบล้มลงไปกองกับพื้นหน้าประตูกระท่อมต่อหน้าต่อตาเธอ! *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนเมนูอร่อยๆ และความรักฟีลกู๊ดของคู่สามีภรรยาคู่นี้เสมอนะคะ)*