เตรียมเสบียงเข้าตลาดมืด

"เอกสารการครอบครองวัตถุดิบต้องห้ามอะไรกันคะ? ผู้กอง... ถ้าจะกล่าวหาภรรยาของทหารหาญที่กำลังปฏิบัติหน้าที่แนวหน้า ช่วยใช้สมองไตร่ตรองให้มากกว่าการฟังคำยุยงของคนสติเฟื่องแถวนี้หน่อยนะคะ!" ซองจดหมายสีน้ำตาลถูกกระแทกวางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงดังปึง! น้ำเสียงของจางเหว่ยเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างของเจ้าหน้าที่รัฐหน้าซีดเผือดสลับกับมารดาของตนเองที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่เบื้องหลัง ท่ามกลางบรรยากาศในห้องโถงที่ตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ เมื่อครู่... ก่อนที่จางเหว่ยจะได้รับคำสั่งด่วนให้กลับไปประจำการที่ชายแดนคืนนี้ แม่สามีตัวดีกลับเล่นสกปรก ไปเป่าหูเจ้าหน้าที่หน่วยกวาดล้างตลาดมืดประจำอำเภอ ว่าบ้านตระกูลจางซุกซ่อนแป้งสาลีขาวบริสุทธิ์และน้ำตาลทรายแดงจำนวนมาก ซึ่งเป็นสินค้าควบคุมพิเศษในยุค 80 นี้ หวังจะให้ทางการมาค้นบ้านและยึดทรัพย์สินทั้งหมดของหลินหว่านเอ๋อเป็นการแก้แค้นที่นางเอกไม่ยอมก้มหัวให้ หลินหว่านเอ๋อไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเพียงแต่ปัดเศษแป้งออกจากผ้ากันเปื้อนสีครีมอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเจ้าเล่ห์และเด็ดเดี่ยว นางก้าวเข้ามาขนาบข้างสามี พร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยพิษสงให้แม่สามีที่เริ่มหน้าถอดสี "คุณเจ้าหน้าที่คะ อยากตรวจดูใช่ไหมคะว่าฉันเอาวัตถุดิบพวกนี้มาจากไหน? เชิญเลยค่ะ... แต่อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะคะ ว่าถ้าสิ่งที่พวกท่านค้นไม่เจอ แล้วกลับพบว่านี่คือการแจ้งความเท็จเพื่อกลั่นแกล้งครอบครัวทหาร..." หว่านเอ๋อลากเสียงยาว ปลายเสียงหวานแต่เฉียบคมบาดลึก "โทษฐานบ่อนทำลายความมั่นคงทางเสบียงอาหารในยามศึก จะทำให้คนที่อยู่เบื้องหลัง... ต้องไปนั่งกินข้าวแดงในคุกสิบปีเต็มนะคะ" คำขู่ที่สุภาพแต่เด็ดขาดนี้ ทำให้เจ้าหน้าที่รัฐถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวคอ เขาหันไปถลึงมองแม่สามีที่ตอนนี้เริ่มตัวสั่นงันงก ถอยกรูดไปหลบหลังเสาเรือน ทว่า ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว จะถอยก็ไม่ได้ จึงต้องจำใจโบกมือให้ลูกน้องเข้าตรวจค้นห้องครัว ทว่า... สิ่งที่พวกเขารอคอยคือแป้งกระสอบใหญ่และน้ำตาลทรายเถื่อน กลับกลายเป็นความว่างเปล่า! ในห้องครัวสะอาดสะอ้าน มีเพียงกลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้ผสมผสานกับกลิ่นหอมละมุนของวานิลลาที่ลอยอวนเตะจมูก บนโต๊ะยาวมีเพียง "ขนมปังบริยอช (Brioche)" เนื้อเนียนนุ่มสีทองอร่ามราวกับดวงอาทิตย์ยามอัสดง และ "บันไส้ครีมคัสตาร์ดมะพร้าวอ่อน" ที่อบเสร็จใหม่ๆ วางเรียงรายอยู่ในตะกร้าไม้ไผ่สานอย่างเป็นระเบียบ เป็นขนมปังธรรมดาที่ไร้ซึ่งเครื่องหมายการค้าผิดกฎหมายใดๆ ทั้งสิ้น เพราะหว่านเอ๋อนำวัตถุดิบทั้งหมดเก็บไว้ใน "มิติห้างสรรพสินค้าส่วนตัว" ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าคนกลุ่มนี้เดินใกล้เข้ามา! "รายงานครับท่าน... ไม่พบสิ่งผิดกฎหมายครับ! พบเพียงขนมปังอบสำหรับรับประทานในครอบครัวเท่านั้น" ลูกน้องรายงานด้วยความอึดอัด เจ้าหน้าที่หน้าเจื่อนลงถนัดตา รีบโค้งตัวขอโทษขอโพยจางเหว่ยเป็นการใหญ่ ก่อนจะลากตัวแม่สามีจอมแสบออกไปจากบ้านท่ามกลางเสียงด่าทอโวยวายด้วยความแค้นใจของนางผู้เป็นแม่ ประตูกلماتปิดลง ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องครัวอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความระอุของความเสน่หา จางเหว่ยถอนหายใจยาว ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารก้าวเข้ามาสวมกอดเอวบางของภรรยาจากด้านหลัง ใบหน้าคมเข้มซบลงที่ลาดไหล่ของนางสูดดมกลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัว "ผมเป็นห่วงคุณแทบแย่... คืนนี้ผมต้องไปชายแดนแล้ว หว่านเอ๋อ คุณอยู่ทางนี้... จะรับมือไหวไหมครับ?" หว่านเอ๋อยกมือขึ้นลูบผมหนาของสามีอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกผูกพันลึกซึ้งก่อตัวขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว นางพลิตัวกลับมาเผชิญหน้า สบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความห่วงหาอาลัย "ฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะคะคุณจางเหว่ย... คุณไปทำหน้าที่ปกป้องประเทศ ส่วนฉัน... จะทำหน้าที่ปกป้องกระเป๋าเงินของเราเองค่ะ" หว่านเอ๋อยิ้มพราย ดวงตาเป็นประกายระยับ "อีกอย่าง... ขนมปังล็อตแรกที่ฉันอบเสร็จเมื่อคืนนี้ หอมอร่อยจนคุณคาดไม่ถึงเลยล่ะค่ะ" นางผละจากอ้อมกอดอุ่น แล้วหยิบกระดาษไขห่อขนมปังบริยอชเนื้อนุ่มชิ้นโตที่เพิ่งอบเสร็จส่งให้ชายหนุ่ม จางเหว่ยรับมาด้วยความงุนงง แต่พอรอยกระดาษออก กลิ่นหอมหวานของเนยสดแท้ๆ ที่ผสานกับความนุ่มฟูละลายในปากเมื่อกัดคำแรก ก็ทำให้ดวงตาของนายทหารผู้เคร่งขรึมเบิกกว้างขึ้นอย่างตะลึงงัน รสชาติหวานละมุน กลมกล่อม และเต็มไปด้วยความใส่ใจนี้... อร่อยยิ่งกว่าอาหารในภัตตาคารหรูในเมืองหลวงเสียอีก! "อร่อยมาก..." จางเหว่ยพึมพำด้วยความทึ่ง "นี่คุณ... จะเอาเจ้าสิ่งนี้ไปขายในตลาดมืดคืนนี้จริงๆ หรือครับ? มันเสี่ยงเกินไปนะหว่านเอ๋อ" "ความเสี่ยง... คือรสชาติของกำไรก้อนโตค่ะ" หว่านเอ๋อยิ้มอย่างมั่นใจ นางเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง "ได้เวลาแล้วค่ะ... ตลาดมืดฝั่งตะวันตกกำลังเปิดทำการ และฉันมีนัดกับ 'ลูกค้าพิเศษ' ที่รอชิมขนมปังฝีมือฉันอยู่พอดี" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น แม้จะอยากห้ามปราม แต่เมื่อเห็นแววตาที่เด็ดเดี่ยวและเป็นประกายของภรรยา เขาก็รู้ดีว่าไม่มีใครสามารถขัดขวางนางได้ ชายหนุ่มจึงหยิบปืนพกคู่กายขึ้นมาตรวจสอบกระสุนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยาด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน "ถ้าคุณจะไป... ผมจะเดินไปส่งที่ทางเข้าตลาดมืดด้วยตัวเอง ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดครับ!" ในคืนที่สายลมหนาวพัดโชยกลิ่นอายดินฝน สองสามีภรรยาเดินเคียงคู่กันไปตามเส้นทางมืดสลึดมสลัว มุ่งหน้าสู่ตลาดมืดใต้ดินที่เต็มไปด้วยความเสี่ยงและโอกาส โดยที่หว่านเอ๋อซ่อนตะกร้าขนมปังเบเกอรี่ข้ามมิติไว้แนบอก ทว่า... เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงตรอกลับหลังโรงงานร้าง ซึ่งควรจะเป็นจุดนัดพบที่เงียบสงบ กลับปรากฏเงาร่างของชายแปลกหน้าคนหนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว ร่างนั้นสวมเสื้อโค้ทตัวยาว หมวกปีกกว้างบังใบหน้าครึ่งซีก และที่สำคัญ... บนปกเสื้อของเขามีเข็มกลัดรูปเมล็ดกาแฟทองคำ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ลับของ "พ่อค้ารายใหญ่จากต่างมณฑล" ที่ตามหาเบเกอรี่สูตรโบราณมานานนับปี! ชายปริศนาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มลึกล้ำที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่น่าหลงใหล "คุณคงเป็น... แม่ครัวมือทองที่ทำขนมปังส่งกลิ่นหอมเย้ายวนไปทั่วทั้งอำเภอสินะครับ... ผมรอคุณมานานเหลือเกิน..." เบเกอรี่มิติต่างโลก ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความหวานละมุนในยุค 80 นี้เสมอนะคะ!