“ถ้ายังอยากมีข้าวกินในบ้านหลังนี้ ก็เลิกทำหน้าบูดบึ้งเป็นคนเก็บกดแล้วหัดไปล้างผักให้เรียบร้อยเสียที แม่ไม่มีเวลามานั่งดูหล่อนทำตัวเป็นคุณนายตกยากหรอกนะ!”
เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังบาดโสตประสาท หลินหว่านเอ๋อวางมีดทำครัวลงบนเขียงไม้เสียงดัง ‘ฉึบ’ จนคนเป็นแม่สามีสะดุ้งโหยง เธอไม่ได้หันไปตอบโต้ด้วยอารมณ์ แต่รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากกลับดูเย็นเยียบเสียจนอีกฝ่ายชะงักไปครู่หนึ่ง
“ลูกสะใภ้คนนี้ไม่ได้เป็นคุณนายที่ไหนหรอกค่ะแม่ แต่ถ้าแม่พอใจจะให้หว่านเอ๋อทำอาหารเย็นวันนี้ ก็กรุณาถอยออกไปจากห้องครัวก่อน พื้นที่ตรงนี้มันแคบ... แล้วควันจากบุหรี่ของพ่อก็น่าจะรบกวนรสชาติอาหารที่หว่านเอ๋อกำลังจะปรุง”
หลินหว่านเอ๋อเหลือบมองจางเหว่ยที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ แววตาของเขาซับซ้อน แต่เมื่อสบตาเธอ เขากลับขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือหนาลงบนไหล่เธอเบาๆ ก่อนจะหันไปประสานสายตากับมารดาด้วยแววตาที่แข็งกร้าวขึ้น
“ให้เธอทำเถอะครับแม่... วันนี้ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่ามื้อเย็นที่หว่านเอ๋อตั้งใจทำ จะรสชาติเป็นอย่างไร”
จางเหว่ยไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น แต่การที่เขาก้าวเข้ามาบังหน้าภรรยาไว้ก็เป็นประกาศิตที่ชัดเจนที่สุด แม่สามีได้แต่แค่นเสียงฮึดฮัดก่อนจะเดินกระทืบเท้าออกไปจากห้องครัว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของความขัดแย้งที่ยังไม่จางหายไปไหน
ทันทีที่ลับหลังคนเหล่านั้น หลินหว่านเอ๋อก็ผ่อนลมหายใจออก เธอแตะมือลงบนเคาน์เตอร์ครัวเก่าๆ มิติห้างสรรพสินค้าในจิตใจทำงานเงียบเชียบ เธอเลือกหยิบ ‘เนยสดแท้’ และ ‘เครื่องเทศหายาก’ ที่ในยุคนี้แทบไม่มีใครเข้าถึงออกมาวางไว้ในมุมมืดของตะกร้าหวาย เธอไม่ได้จะทำแค่อาหารพื้นบ้านจืดชืดอย่างที่คนในบ้านนี้คุ้นเคย เธอจะแสดงให้เห็นว่าวัตถุดิบธรรมดา หากปรุงด้วยหัวใจของเชฟเบเกอรี่... มันสามารถเปลี่ยนโลกทั้งใบได้
กระทะเหล็กใบเก่าถูกตั้งบนเตาฟืน กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศเริ่มอบอวลไปทั่วบริเวณ หลินหว่านเอ๋อคล่องแคล่วราวกับร่ายเวทมนตร์ เธอหั่นเนื้อหมูที่ติดมันเล็กน้อยลงไปผัดจนเหลืองทอง กลิ่นหอมยั่วน้ำลายของซีอิ๊วชั้นดีที่เธอแอบเอาออกมาจากมิติผสมผสานกับกลิ่นกระเทียมเจียวจนพุ่งไปแตะจมูกคนที่นั่งรออยู่ในห้องโถง
“แม่... นั่นกลิ่นอะไรน่ะ?” พี่สะใภ้รองของจางเหว่ยชะโงกหน้าออกมาจากห้องนอนด้วยความสงสัย
“ใครจะไปรู้ล่ะ! นังเด็กนี่มันไปเอาของดีที่ไหนมาทำ กินเข้าไปก็ระวังจะติดคอตายเสียก่อน!” แม่สามีตอบเสียงแข็ง แต่จมูกของนางกลับฟุดฟิดสูดดมกลิ่นหอมนั้นอย่างห้ามไม่ได้
ในครัว หลินหว่านเอ๋อไม่ได้สนใจเสียงนินทา เธอตั้งใจบรรจงปรุง ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง’ และ ‘ผัดผักบุ้งไฟแดง’ ที่เธอปรับสูตรให้รสชาติกลมกล่อมเหนือชั้น แม้แต่ข้าวสวยที่เธอหุง เธอยังผสมธัญพืชบางชนิดจากมิติที่ช่วยให้ข้าวมีกลิ่นหอมและรสสัมผัสนุ่มละมุนลิ้น
เมื่ออาหารจานสุดท้ายถูกยกมาวางบนโต๊ะไม้เก่าๆ บรรยากาศรอบโต๊ะก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบงันปกคลุมจนได้ยินเสียงตะเกียบกระทบถ้วย ทุกสายตาจับจ้องไปที่จานหมูสามชั้นสีแดงฉ่ำวาวที่ดูนุ่มจนแทบจะละลายในปาก
“กินสิคะ... อย่ามัวแต่มองเลย รสชาติจะเปลี่ยนเอาได้” หว่านเอ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
จางเหว่ยคีบชิ้นเนื้อขึ้นมาเป็นคนแรก กลิ่นหอมเข้มข้นของเครื่องเทศตุ๋นซึมลึกเข้าไปในเนื้อหมูจนได้ที่ ทันทีที่เขากัดลงไป ความนุ่มละมุนก็แผ่ซ่านไปทั่วปาก ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวันราวกับถูกชะล้างหายไปสิ้น เขาเงยหน้ามองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและภาคภูมิใจ
ทางด้านแม่สามีที่ตั้งท่าจะติเตียนตั้งแต่คำแรก กลับต้องกลืนคำด่าลงคอไปจนหมดสิ้น รสชาติที่กลมกล่อมและเข้มข้นนี้... นางไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต แม้แต่ในร้านอาหารที่หรูหราที่สุดในตัวเมืองที่นางเคยได้ยินมา!
“นี่... นี่หล่อนทำอะไรลงไป? ทำไมรสชาติมันถึง...” แม่สามีพยายามจะเอ่ยถาม แต่ปากกลับขยับคีบผักบุ้งเข้าปากอย่างหยุดไม่ได้
“ก็แค่ทำอาหารด้วยความตั้งใจค่ะแม่ บางทีชีวิตคนเราก็ต้องการรสชาติที่เปลี่ยนไปบ้าง ไม่ใช่แค่ความขมขื่นที่พยายามยัดเยียดให้คนอื่น” หว่านเอ๋อตอบกลับด้วยรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะวางตะเกียบลง
ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังดื่มด่ำกับรสชาติอาหารที่สั่นสะเทือนประสาทสัมผัสอยู่นั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรงจากหน้าบ้าน จางเหว่ยขมวดคิ้วแน่น เขาหันไปมองภรรยาด้วยความกังวล ก่อนจะลุกขึ้นก้าวไปที่ประตูบ้าน
ทันทีที่ประตูเปิดออก ชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบที่ดูคุ้นตาคนในพื้นที่ยิ่งนักก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ เขาไม่ได้มองใครนอกจากจางเหว่ย และสิ่งที่เขาเอ่ยออกมาทำเอาทุกคนในโต๊ะอาหารต้องวางตะเกียบลงทันที
“จางเหว่ย... ได้รับคำสั่งด่วนให้กลับไปประจำการที่ชายแดนทันทีคืนนี้ ส่วนคุณหลินหว่านเอ๋อ... มีคนแจ้งเบาะแสว่าคุณครอบครองวัตถุดิบต้องห้ามที่ผิดกฎหมายของรัฐ ขอให้คุณแสดงหลักฐานที่มาของสินค้าพวกนี้เดี๋ยวนี้!”
เบเกอรี่มิติต่างโลกหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะมีความสุขและอิ่มเอมไปกับรสชาติแห่งความอบอุ่นในมื้อค่ำนี้นะคะ
คุณภรรยาครับ ยุค 80 นี้ผมเลี้ยงเอง! (ฉบับปลูกผักฉบับคนคลั่งรัก)•ตอนที่ 9
มื้อค่ำที่เปลี่ยนบรรยากาศ
ผลงานโดย เบเกอรี่มิติต่างโลก
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (เบเกอรี่มิติต่างโลก)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง คุณภรรยาครับ ยุค 80 นี้ผมเลี้ยงเอง! (ฉบับปลูกผักฉบับคนคลั่งรัก) นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!