ปะทะลูกพี่ลูกน้องจอมโกง

กลิ่นหอมหวานละมุนของเนยแท้จากฝรั่งเศสและแป้งสาลีที่หมักจนได้ที่ ลอยฟุ้งอบอวลอยู่ทั่วห้องครัวเล็กๆ ทว่าบรรยากาศภายในบ้านตระกูลจางกลับไม่ได้หอมหวานตามกลิ่นขนมเลยแม้แต่น้อย "หว่านเอ๋อ! แกกล้าดียังไงถึงมากล่าวหาว่าฉันเป็นขโมย!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้รอง หรือก็คือป้าสะใภ้ตัวแสบผู้มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของตระกูลจาง ดังแผดลั่นจนฝาหม้อสแตนเลสบนชั้นวางถึงกับสั่นกระพือ นางยืนเท้าสะเอว หน้าดำคร่ำเครียด ดวงตาเรียวรีฉายแววร้อนตัวอย่างปิดไม่มิด ขณะที่มือข้างหนึ่งพยายามซุกซ่อนห่อกระดาษไขสีน้ำตาลไว้ด้านหลังลำตัวอย่างลุกลี้ลุกลน หลินหว่านเอ๋อยืนพิงขอบโต๊ะไม้ด้วยท่าทางสบายๆ สองมือเรียวสวยกอดอก ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววขบขันระคนสมเพช เธอเพิ่งจะหยิบเอา "พายแอปเปิ้ลอบร้อน" จากมิติลับห้างสรรพสินค้าออกมาวางพักไว้บนตะแกรงลวด กลิ่นหอมของแอปเปิ้ลเชื่อมคาราเมลผสมอบเชยอบอวลตัดกับกลิ่นอายความตึงเครียดในห้องได้อย่างลงตัว "ฉันยังไม่ได้เอ่ยชื่อสักคำเลยนะคะพี่สะใภ้รอง... ร้อนตัวเร็วขนาดนี้ หรือว่าห่อกระดาษไขด้านหลังนั่น จะเป็นแป้งทำขนมปังนำเข้ากับน้ำตาลทรายแดงราคาแพงที่เพิ่งหายไปจากตู้เก็บของเมื่อวานนี้พอดีล่ะคะ?" คำพูดนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ ทำให้หน้าของสะใภ้รองเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำสลับเขียว นางถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัวเมื่อหลินหว่านเอ๋อก้าวเท้าเข้ามาใกล้ รัศมีของอดีตเชฟเบเกอรี่มือทองผู้ผ่านศึกในครัวมาโชกโชนไม่ได้อ่อนแอเหมือนสะใภ้คนเก่าที่ยอมให้ใครรังแกอีกต่อไปแล้ว "เหลวไหล! ของพวกนี้ฉันซื้อมาเองจากตลาดในเมืองต่างหาก! แกมันนังสะใภ้ขี้อิจฉา เห็นฉันมีของดีหน่อยก็หาว่าขโมย!" ป้าสะใภ้รองยังคงปากแข็ง ส่งเสียงโวยวายกลบเกลื่อนความผิด หวังจะเรียกให้ชาวบ้านแถว นั้นมามุงดูความน่าสงสารของตน ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยก็ก้าวเข้ามาทางประตูหลังบ้านพอดี นายทหารหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่เย็นชาไร้รอยยิ้ม ปลดกระดุมเสื้อทหารออกสองเม็ดเผยให้เห็นลำคอแกร่ง กลิ่นอายความดุดันและทรงอำนาจของคนที่ผ่านสนามรบมาทำให้ห้องครัวแคบๆ ดูแคบลงไปถนัดตา ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของจางเหว่ยกวาดมองสถานการณ์ปราดเดียวก็เข้าใจทุกอย่าง เขาไม่ได้เอ่ยปากด่าทอหรือใช้ความรุนแรง แต่ก้าวเข้ามาหยืนซ้อนหลังภรรยาตัวน้อยอย่างปกป้อง พร้อมกับยื่นมือหนาไปคว้าข้อมือของป้าสะใภ้รองที่ซ่อนอยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ "โอ๊ย! เจ็บนะ! จางเหว่ย แกจะทำร้ายญาติผู้พี่รึไง ปล่อยฉันนะ!" ป้าสะใภ้รองกรีדร้องลั่น จางเหว่ยไม่สนใจเสียงโวยวาย เขากระตุกห่อกระดาษไขออกจากมือของอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย ก่อนจะแกะออกต่อหน้าต่อตา ทุกคนต่างเห็นวัตถุดิบชั้นดี ทั้งแป้ง เนย และเกลือทะเลพรีเมียมที่ไม่มีขายตามร้านค้าทั่วไปในยุค 80 นี้อย่างแน่นอน เพราะมันคือสินค้าเกรดส่งออกจากมิติลับของหว่านเอ๋อนั่นเอง "ของในบ้านผม... ทำไมถึงมาอยู่ในมือของพี่สะใภ้ได้ล่ะครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของจางเหว่ยราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ทำให้สะใภ้รองตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว "ฉัน... ฉันแค่..." นางพูดไม่ออก เหงื่อกาฬแตกพลั่ก หลินหว่านเอ๋อยิ้มหวานหยด เธอหยิบชิ้นพายแอปเปิ้ลอุ่นๆ ใส่จานกระเบื้องเคลือบยื่นให้สามี ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคนขโมยของด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "พี่สะใภ้รองคะ การขโมยของหลวงหรือของในครอบครัวในยุคนี้ มีโทษฐานลักทรัพย์นะคะ ยิ่งเป็นของนำเข้าจากต่างประเทศแบบนี้ด้วย... ถ้าฉันแจ้งเจ้าหน้าที่คอมมูนมารับตัวไปสอบสวน พี่คิดว่าพี่จะได้ไปยืนแก้ตัวที่ไหนดีคะ? ระหว่างสถานีตำรวจกับค่ายกัก แรงงาน?" คำขู่ที่ประสมประสานด้วยรอยยิ้มของหญิงสาว ทำเอาสะใภ้รองเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นบ้านทันที นางรู้ดีว่าสามีของหลินหว่านเอ๋อนั้นมีอิทธิพลและเส้นสายในกองทัพมากแค่ไหน หากเรื่องนี้แดงขึ้นมา ครอบครัวของนางต้องอับอายจนเอาปี๊บคลุมหัวเดินไปทั้งชีวิตแน่ๆ "ฉัน... ฉันขอโทษ! หว่านเอ๋อ ฉันแค่หน้ามืดตามัว อยากเอาไปทำขนมให้ลูกชายกินบ้างเท่านั้นเอง ไว้ชีวิตฉันเถอะนะ!" ป้าสะใภ้รองปล่อยโฮออกมาเสียงดัง พยายามจะคลานเข้ามาเกาะชายกางเกงของจางเหว่ย แต่ถูกสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งกวาดมองจนต้องชะงัก "เอาของทั้งหมดคืนมา และอย่าให้ฉันเห็นว่ากล้าเข้ามาเหยียบในเรือนครัวของเราอีกเป็นครั้งที่สอง..." จางเหว่ยเอ่ยเสียงเฉียบขาด "ไสหัวไปซะ!" สะใภ้รองรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปจากบ้านราวกับเห็นผี ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนมาสู่ห้องครัวอีกครั้ง หลินหว่านเอ๋อถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันมามองสามีหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้เกินความจำเป็น เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนโยน พลางยื่นชิ้นพายแอปเปิ้ลหอมกรุ่นไปจ่อที่ริมฝีปากหยักของเขา "สามีคะ... ขอบคุณที่ช่วยจัดการนะคะ ทานพายแอปเปิ้ลฝีมือฉันหน่อยสิคะ กำลังร้อนๆ อร่อยมากเลยนะ" จางเหว่อก้มลงมองพายในมือภรรยา ก่อนจะก้มลงงับชิ้นพายเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ รสชาติหวานอมเปรี้ยวของแอปเปิ้ลผสานกับแป้งพายกรุบกรอบละมุนลิ้น ช่างเยียวยาความเหนื่อยล้าได้เป็นอย่างดี แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะเอמהชมภรรยา *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูด้านหน้าบ้านดังขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง ราวกับมีคนจงใจมาพังประตู พร้อมกับเสียงตะโกนโถมเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านหญิงที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในเขตรั้วบ้าน "คุณนายจาง! แย่แล้วค่ะ! ที่หน้าหมู่บ้าน... มีรถบรรทุกทหารปริศนาจอดอยู่เต็มไปหมด แถมผู้ชายใส่สูทแต่งตัวภูมิฐานกลุ่มใหญ่กำลังเดินตรงมาที่บ้านของคุณค่ะ!" เบเกอรี่มิติต่างโลก