จัดระเบียบคนปากร้าย

"นังสะใภ้ตัวดี! ปีกกล้าขาแข็งถึงขนาดกล้าปิดประตูใส่หน้าแม่สามีอย่างฉันแล้วรึ! แกคิดว่าแต่งเข้าตระกูลจางแล้วจะเป็นใหญ่ในบ้านหลังนี้ได้งั้นเรอะ!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูพุ่งทะลวงเข้ามาในครัวพร้อมกับร่างท้วมของ 'แม่สามีตระกูลจาง' ที่ก้าวอาดๆ เข้ามาด้วยท่าทีฮຶิมฮำ ดวงตาเรียวรีจ้องเขม็งไปยังจานกระเบื้องเคลือบที่บรรจุหมั่นโถวไส้ครีมสีเหลืองนวลส่งกลิ่นหอมหววนตีขึ้นจมูก ท่าทีของนางราวกับสุนัขดมกลิ่นเนื้อชิ้นโต มือหยาบกร้านพยายามคว้าหมั่นโถวลูกนั้นทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเจ้าของบ้าน แต่มีหรือที่หลินหว่านเอ๋อจะยอมให้เหตุการณ์ซ้ำรอยอดีตอันน่ารังเกียจนั้นเกิดขึ้นอีก! ฟึบ! นิ้วเรียวสวยราวกับลำศิลปินตวัดหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงจานกระเบื้องถอยร่นออกไปในเสี้ยววินาที ทำให้มือของแม่สามีคว้าได้เพียงอากาศธาตุจนเกือบเสียหลักเซคะมำไปชนกับเตาฟืน "อุ๊ย! คุณแม่คะ ระวังหน่อยสิคะ มือไม้มาจากไหนกันถึงได้คว้าสะเปะสะปะราวกับไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนเรื่องมารยาทในการเข้าบ้านคนอื่นแบบนี้ล่ะคะ?" หลินหว่านเอ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มประดับบนใบหน้าแต่ดวงตากลับพินิจพิเคราะห์อีกฝ่ายด้วยแววตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอวางจานหมั่นโถวลงบนโต๊ะไม้ด้วยความนุ่มนวล ก่อนจะปัดชายเสื้อราวกับรังเกียจฝุ่นละอองที่ติดมากับร่างของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ แม่สามีหน้าชาดล หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเนื้อตัวสั่นเทา นางชี้หน้าสะใภ้ที่เคยหัวอ่อนยอมให้โขกสับมาตลอดด้วยความเหลืออด "นัง... นังเด็กปากดี! แกกล้าว่าฉันเหรอ! แกกล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน ผู้หญิงไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! เหอะ! บ้านหลังนี้จางเหว่ยเป็นคนหาเงินสร้างด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน อาหารในบ้านนี้ ทรัพย์สินทุกอย่างในบ้านหลังนี้ ล้วนเป็นของตระกูลจาง! และฉัน ในฐานะแม่ของเขา มีสิทธิ์ทุกอย่างที่จะกิน จะหยิบ จะใช้ อะไรก็ได้ในบ้านหลังนี้!" บรรยากาศในห้องครัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นหอมหวานของครีมคัสตาร์ดที่อบอวลอยู่ก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายความตึงเครียด หลินหว่านเอ๋อไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกลับหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่กังวานและใสราวกระดิ่งเงิน กลับสร้างความระคายหูให้แก่ผู้สูงวัยยิ่งนัก หว่านเอ๋อก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว ท่าทางสง่างามรากับคุณوหญิงผู้สูงศักดิ์กดดันให้แม่สามีต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "สิทธิ์ของตระกูลจางอย่างนั้นเหรอคะ?" หว่านเอ๋อยิ้มเยาะ "คุณแม่คะ ความจำเสื่อมหรือว่าแกล้งโง่กันแน่คะ? ตอนที่จางเหว่ยถูกส่งตัวไปค่ายทหารและได้รับบาดเจ็บจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ทางตระกูลจางของท่านไม่ใช่เหรอคะที่ประกาศตัดขาดความสัมพันธ์ ขับไล่เขาออกจากตระกูลเพราะกลัวว่าเขาจะเป็นภาระต้องใช้เงินรักษา? ทรัพย์สิน บ้านหลังนี้ หรือแม้แต่ที่ดินรกร้างผืนนี้ จางเหว่ยเป็นคนลงมือสร้างขึ้นมาด้วยสองมือของเขาเอง โดยที่พวกท่านไม่เคยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือแม้แต่แดงเดียว!" คำพูดแต่ละคำราวกับเข็มเล่มเล็กๆ ที่พุ่งตรงเข้าเสียบแทงใจดำ แม่สามีหน้าซีดเผือดสลับกับแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัด "น... นั่นมันเรื่องในอดีต! ยังไงสายเลือดก็ตัดไม่ขาด!" "สายเลือดเหรอคะ?" หว่านเอ๋อเลิกคิ้วสูง น้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "วันที่จางเหว่ยเกือบตาย ท่านเคยสนใจไหมคะว่าเขามีลมหายใจอยู่หรือเปล่า? แต่วันนี้ พอเห็นเขากลับมาพร้อมตำแหน่งนายทหารและข้าวของเครื่องใช้ครบครัน ท่านกลับวิ่งแจ้นมาอ้างสิทธิ์ความเป็นแม่ราวกับปลิงดูดเลือด... น่าไม่อายสิ้นดีค่ะ!" "แก! นังสะใภ้อกตัญญู! ฉันจะให้จางเหว่ยหย่ากับแก! ผู้หญิงปากจัด ไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างแกไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นสะใภ้ตระกูลจาง!" แม่สามีแผดเสียงกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่ง มือหนาคว้าตะกร้าไม้บนโต๊ะหวังจะปัดกวาดข้าวของให้พัง ทว่า ในจังหวะที่มืออันหยาบกร้านกำลังจะปัดถูกโถแป้งราคาแพงในมิติลับของหว่านเอ๋อ... แกร๊ก! เสียงปลดไกปืนดังขึ้นอย่างชัดเจนจากหน้าประตูบ้าน ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยในชุดเครื่องแบบทหารที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันจากการฝึกซ้อม ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองมารดาของตนด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น "ถ้าแม่กล้าแตะต้องข้าวของของภรรยาผมแม้แต่นิดเดียว..." จางเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และทรงพลังจนแม่สามีแข็งค้างไปทั้งร่าง "...ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ปืนในมือผมมันจะลั่นไส้ใครก่อน ระหว่างคนนอกที่บุกรุกเข้ามาในบ้าน... กับคนใจร้ายที่ผมเคยตัดขาดไปแล้วเมื่อสามปีก่อน!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ในครัวทันที แม่สามีอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกเมื่อเผชิญหน้ากับสายตาดุดั่งพญายมของบุตรชายที่รักเมียยิ่งกว่าชีวิต ในขณะที่หลินหว่านเอ๋อหันกลับมาสบตากับสามี มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เธอหยิบหมั่นโถวไส้ครีมร้อนๆ ลูกที่สองขึ้นมาส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วเย้า ท่ามกลางสถานการณ์อันดุเดือดนี้ เธอกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสซื่อแต่แสบสันต์ว่า... "คุณคะ... หมั่นโถวไส้ครีมสูตรพิเศษนี่ ถ้าเอาไปยื่นให้หมาหน้าบ้านกิน มันอาจจะส่ายหางขอบคุณเรามากกว่าแขกไม่ได้รับเชิญบางคนเสียอีกนะคะ ว่าไหมคะ?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความแซ่บและร่วมเดินทางไปกับความสโลว์ไลฟ์แต่สู้คนของน้องหว่านเอ๋อนะคะ!