แผนการแยกบ้านเริ่มต้น

"ถ้าแม่เสียดายหมั่นโถวแป้งขาวลูกนี้ กลัวว่าฉันกับพี่จางเหว่ยจะกินเปลืองเสบียงบ้านใหญ่จนหมดตัว งั้นพวกเรา 'แยกบ้าน' กันตั้งแต่รุ่งสว่างวันนี้เลยดีไหมคะ? จะได้ไม่ต้องมานั่งทนมองหน้ากันให้ช้ำใจ หรือคอยมานั่งนับเม็ดข้าวในหม้อให้เสียสุขภาพจิตเปล่าๆ" น้ำเสียงใสซื่อกังวานดั่งระฆังแก้วของหลินหว่านเอ๋อ ดังแทรกขึ้นกลางวงมื้ออาหารยามเช้าของตระกูลจางราวกับอสุนีบาตฟาดลงกลางลานบ้าน ถาดไม้ไผ่สานเก่าๆ วางอยู่ตรงกลาง หมั่นโถวไส้ครีมคัสตาร์ดไข่เค็มสีเหลืองนวล เนื้อแป้งฟูนุ่มเนียนมือที่หลุดออกมาจากมิติห้างสรรพสินค้า ส่งกลิ่นหอมหวลของเนยแท้ผสมไข่แดงเค็มเยิ้มๆ ลอยฟุ้งทะลุทะลวงประสาทสัมผัสของทุกคนในบ้านจนน้ำลายสอ แต่บรรยากาศรอบโต๊ะกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก แม่สามีตระกูลจางที่อ้าปากค้างจะเอ่ยปากด่าทอเรื่องที่สะใภ้รองแอบกินของดีก่อนคนอื่น ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองหน้าดำหน้าแดง ดวงตาตี่เล็กถลึงกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า นางหวีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจปนโกรธจัด "นัง... นังสะใภ้รอง! แกกล้าดียังไงถึงพูดจาอัปมงคลแบบนี้ออกมา! คิดจะแยกบ้านงั้นเรอะ? ฝันไปเถอะ! ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ ได้ผัวเป็นทหารหน่อยทำเป็นอวดดี ข้าวในยุ้งฉางนี้เป็นของตระกูลจาง แกไม่มีสิทธิ์เอาไปแม้แต่เมล็ดเดียว!" หลินหว่านเอ๋อไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย รอยยิ้มบนมุมปากอิ่มยิ่งทวีความเย้ายวนและเย็นชา เธอวางหมั่นโถวลูกที่สองลงบนใบตองสะอาดอย่างทะนุถนอม ราวกับสิ่งตรงหน้าคืองานศิลปะชั้นเลิศ หาใช่เศษอาหารที่ถูกคนแก่ใจร้ายจ้องจะแย่งชิง ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองรอบโต๊ะอาหาร บรรดาสมาชิกบ้านใหญ่ต่างก้มหน้าหลบสายตา มีเพียงสะใภ้ใหญ่ที่แอบลอบยิ้มด้วยความสะใจ ลักลอบยินดีที่จะไม่ต้องแบกรับภาระของน้องสะใภ้คนนี้อีกต่อไป แต่แม่สามียังคงอาละวาดทุบโต๊ะเสียงดังปึงปัง "ถ้าไม่แยกบ้าน แล้วท่านแม่จะให้ฉันกับพี่จางเหว่ยทนทำงานหลังขดหลังแข็ง ขุดดินถางหญ้าตั้งแต่ไก่โห่จนตะวันลับขอบฟ้า เพื่อเอาผลผลิตทั้งหมดมาปรนเปรอพวกพี่ใหญ่ที่วันๆ เอาแต่นั่งรอส่วนแบ่งอย่างนั้นหรือคะ?" หว่านเอ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าคมกริบราวน้ำแข็งลับคม "หรือว่า... ท่านแม่กลัวว่าถ้าพวกเราแยกบ้านออกไปจริงๆ ใครจะ100% เป็นคนหาเงินส่งเสียค่าใช้จ่ายในบ้านหลังนี้ล่ะคะ?" "แก!" แม่สามีพุ่งตัวจะเข้ามาตบสั่งสอน แต่ยังไม่ทันที่มือเหี่ยวย่นจะแตะชายเสื้อของหลินหว่านเอ๋อ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าทหารสีเขียวเข้มก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก จางเหว่ยไม่ได้พูดอะไรสักคำ ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมเย็นชา ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่ากวาดมองมารดาและพี่ชายด้วยแววตาดุดัน กดดันจนแม่สามีชะงักกึก ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวโดยสัญชาตญาณ บุตรชายคนรองผู้นี้ส่งเงินเดือนกลับบ้านมาตลอดหลายปี แต่ไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่ดีเลยสักครั้ง มิหนำซ้ำยังถูกโขกสับราวกับไม่ใช่ลูกในไส้ "ผมเห็นด้วยกับหว่านเอ๋อ" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้น ทำเอาทุกคนในห้องเงียบกริบ "เรื่องแยกบ้าน... เรามาตกลงกันให้จบวันนี้เลยดีกว่าครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ หลินหว่านเอ๋อแอบเหลือบมองสามีด้วยความประหลาดใจระคนซาบซึ้ง เธอไม่คิดว่าจางเหว่ยจะตัดสินใจเด็ดขาดและยืนหยัดเคียงข้างเธอรวดเร็วปานนี้ มือเรียวบางแอบเอื้อมไปใต้โต๊ะ สัมผัสเบาๆ ที่ฝ่ามือหนาหยาบกร้านของชายหนุ่ม เป็นเชิงขอบคุณ จางเหว่ยสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะพลิกมือมากุมมือเรียวนั้นไว้แน่น ฝ่ามืออุ่นจัดของเขาส่งผ่านความมั่นคงมาให้เธออย่างเต็มเปี่ยม ในเมื่อก้าวแรกของการประกาศสงครามประสาทเริ่มต้นขึ้นแล้ว แผนการ 'แยกบ้าน' และ 'เก็บหอมรอมริบ' เพื่อสร้างความมั่งคั่งในยุค 80 แห่งนี้ ย่อมต้องเดินหน้าอย่างไร้ความปรานี! หลินหว่านเอ๋อแอบยิ้มมุมปาก นึกถึง 'มิติห้างสรรพสินค้า' ที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณ ที่นั่นมีทั้งแป้งสาลีชั้นดี เนย น้ำตาล และอุปกรณ์เบเกอรี่ครบครัน หากเธอแอบนำแป้งและวัตถุดิบเหล่านี้ออกมาแปรรูปเป็นขนมปังหอมกรุ่น หรือหมั่นโถวไส้ทะลักไปแอบวางขายในตลาดมืดช่วงกลางคืนล่ะก็... เงินหยวนก้อนโตคงไม่อยู่ไกลเกินเอื้อมอย่างแน่นอน ผ่านไปครึ่งค่อนวัน ท่ามกลางการเจรจาแบ่งแยกทรัพย์สินอันน่าปวดหัวและเสียงโวยวายของแม่สามีที่พยายามเอาเปรียบทุกวิถีทาง สุดท้ายพวกเขาก็ได้ที่ดินรกร้างท้ายหมู่บ้านพร้อมบ้านดินเก่าๆ ผุพังหลังเล็กหนึ่งหลัง และที่นาแห้งแล้งอีกสองหมู่เป็นส่วนแบ่ง หลินหว่านเอ๋อไม่ได้แสดงความเสียใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับตบปากรับคำอย่างรวดเร็วก่อนที่แม่สามีจะเปลี่ยนใจ ตกดึกยามวิกาล เมื่อความมืดโรยราปกคลุมทั่วหมู่บ้าน หลินหว่านเอ๋อแอบลุกขึ้นจากฟูกนอนเก่าๆ เธอหยิบตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงเล็กมาจุดให้แสงสว่าง ภายในห้องครัวดินเหนียวแคบๆ ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่หมาดๆ กลิ่นอับชื้นถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น เธอหลับตาลงตั้งจิตอธิษฐานเบาๆ ในใจ เพียงเสี้ยววินาที... แป้งสาลีนำเข้าเกรดพรีเมียมหนึ่งถุงใหญ่ น้ำตาลทรายแดง และเตาอบพลังงานความร้อนสูงจากมิติห้างสรรพสินค้าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าบนโต๊ะไม้เก่าๆ อย่างเงียบเชียบ กลิ่นหอมหวานละมุนของวานิลลาและเนยสดเริ่มโชยอบอวลเล็ดลอดผ่านรอยแตกของประตูไม้บ้านดินออกไปยามดึกสงัด... ในขณะที่หลินหว่านเอ๋อกำลังงละมุนมือกับการนวดแป้งทำ 'เค้กไข่โบราณ' สูตรลับเนื้อนุ่มฟูเพื่อเตรียมนำไปขายแลกเงินในตลาดมืดวันพรุ่งนี้ จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็รัวดังปังๆ ขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับเสียงทุบและตะโกนโวยวายจากด้านนอกที่ทำให้หัวใจกระตุกวูบ "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันได้กลิ่นของกินแปลกปลอมในยามวิกาล สะใภ้รอง! แกแอบซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินคนเดียวอีกแล้วใช่ไหม!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีดังทะลวงความมืดเข้ามา ตามมาด้วยเสียงพังประตูดังโครมใหญ่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หว่านเอ๋อมา ณ ที่นี้นะคะ