หมั่นโถวไส้ครีมสูตรเด็ด

"กลิ่นนี่มัน... กลิ่นแป้งสาลีหมักกับนมสดผสมเนยแท้ไม่ใช่หรือไงกัน?" เสียงกระซิบแหบพร่าของจางเหว่ยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องครัวดินเหนียวที่เก่าคร่ำคร่า ชายหนุ่มยืนกอดอกพิงวงกบประตู ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดวับแวมสาดส่องกระทบใบหน้าคร่ำคร่าเหนื่อยล้าจากการฝึกฝนทางทหาร แต่จมูกโด่งเป็นสันกลับกำลังทำหน้าที่อย่างซื่อตรง—มันกำลังสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นอันเย้ายวนใจที่ไม่ควรมีอยู่จริงในชนบทมณฑลอันห่างไกลแห่งนี้ ยุคปี 1980 ที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนต่างประหยัดอดออมจนแทบไม่มีไขมันสัตว์ติดก้นครัว แต่นี่... กลิ่นหอมหวานละมุนละไมราวกับยกห้องอบขนมฝรั่งเศสมาไว้กลางบ้านไร่ หลินหว่านเอ๋อสะดุ้งเล็กน้อยมือเรียวที่กำลังนวดแป้งชะงักไปชั่วพริบตา ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะคลี่ยิ้มบางเบาอย่างไม่ยี่หระ หญิงสาวเหลือบมองสามีผ่านหัวไหล่ มิติลับรูปทรงห้างสรรพสินค้าสมัยใหม่ในห้วงจิตสำนึกของเธอยังคงเรืองแสงสีฟ้าจางๆ วัตถุดิบชั้นเลิศทั้งแป้งสาลีขัดขาวเกรดพรีเมียม เนยสดแท้จากนมวัวภูเขา และครีมคัสตาร์ดวานิลลาหอมกรุ่นถูกดึงออกมาใช้เนรมิตมื้ออาหารล้างตาให้คนบ้านนี้ได้ลิ้มลองความแปลกใหม่ "ตื่นแล้วหรือคะ ท่านพี่?" เสียงหวานใสเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง ไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่อสายตาจับผิดของสามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าดุและเย็นชาที่สุดในกองร้อย "ถ้าตื่นแล้วก็มาช่วยก่อไฟให้มันดีๆ หน่อยค่ะ แป้งของฉันจะได้ฟูได้ที่พอดี" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ร่างเพรียวบางที่สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ปะชุนแต่สะอาดสะอ้าน สายตาคมกวาดมองอ่างผสมแป้งสาลีสีขาวนวลและถ้วยกระเบื้องเคลือบที่เต็มไปด้วยไส้ครีมสีเหลืองทอง เขารู้จักแป้งหมั่นโถวของชาวบ้านแถบนี้ดี มันทำมาจากแป้งหยาบสีคล้ำ รสชาติฝาดคอและแข็งกระด้างราวกับก้อนอิฐ แต่สิ่งที่ภรรยาตัวน้อยของเขากำลังทำอยู่กลับตรงกันข้าม... เนื้อแป้งเนียนละเอียดราวกับผิวเด็กทารก แถมยังมีกลิ่นหอมหวานยวนใจจนกระเพาะอาหารที่ว่างเปล่าของเขาต้องส่งเสียงร้องประท้วง "หว่านเอ๋อ..." จางเหว่ยเอ่ยเสียงต่ำ มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะถ้วยแป้งนั้น แต่กลับถูกเรียวหิ้วทัพพีไม้เคาะหลังมือเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "อย่าเพิ่งจับค่ะ มือสกปรกจากการซ้อมรบหรืออย่างไร ถึงกล้ามาหยิบจับวัตถุดิบชั้นดีของฉัน" หว่านเอ๋อเอ็ดเบาๆ แต่ดวงตากลมโตกลับพราวระยับด้วยประกายขี้เล่น "อยากกินของอร่อยก็ต้องรอหน่อยสิคะ ของดีมักต้องใช้เวลาและความใส่ใจ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้น่าอึดอัดเหมือนเช่นวันแรกที่เธอก้าวเข้ามาในบ้านตระกูลจาง จางเหว่ยไม่ยอมถอยหนี เขากลับเลือกที่จะนั่งลงหน้าเตาฟืน หย่อนก้อนฟืนแห้งลงไปในเตาด้วยความชำนาญ เปลวไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นสะท้อนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด เขากำลังประเมินภรรยาคนนี้ใหม่อีกครั้ง หญิงสาวที่เคยอ่อนแอและร้องไห้ขี้มูกโป่งเพราะโดนแม่สามีกลั่นแกล้ง บัดนี้กลับมีความมั่นใจ มีรอยยิ้มที่ซ่อนเร้นความลับมากมาย และที่สำคัญ... ฝีมือทำอาหารที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วรั้วบ้านขนาดนี้ หากเล็ดลอดออกไปถึงจมูกของคนบ้านใหญ่ มีหวังได้เกิดเรื่องวุ่นวายแน่นอน "กลิ่นหอมขนาดนี้... คนครึ่งหมู่บ้านคงตื่นกันหมดแล้ว" จางเหว่ยเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงความห่วงใยไว้อย่างแนบเนียน "ก็ดีสิคะ ฉันจะได้เปิดร้านขาย 'หมั่นโถวไส้ครีมสูตรเด็ด' เสียเลย ยุคนี้ใครมือไวกว่า ย่อมได้กำไรก่อน จริงไหมคะ?" หว่านเอ๋อหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ขณะที่มือคล่องแคล่วในการปั้นแป้งห่อไส้ครีมคัสตาร์ดเนียนนุ่มเข้าไปด้านใน ก่อนจะบรรจงวางเรียงลงบนซึ้งไม้ไผ่เพื่อเตรียมตัวนึ่ง ไอน้ำร้อนเริ่มพวยพุ่งขึ้นจากหม้อต้ม กลิ่นหอมหวานของเนยและวานิลลาที่ผสมผสานกับแป้งสาลีสุกใหม่ๆ ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนทะลุกรอบประตูหน้าต่าง ลอยละล่องไปตามสายลมยามดึกสงัดที่กำลังเปลี่ยนผ่านสู่ยุ่งเช้าตรู่ ณ เรือนพักฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นบ้านของแม่สามีจอมเจ้ากี้เจ้าการและน้องสามีตัวแสบ จมูกโด่งงุ้มของนางจางผู้เป็นแม่สามีฟุตฟิดเข้าออกราวกับสุนัขดมกลิ่น นางสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความฉุนเฉียว กลิ่นบ้าอะไรกันวะเนี่ย? หอมชวนน้ำลายสอเสียจนท้องไส้ปั่นป่วน ตั้งแต่เกิดมาจนอายุเข้าเลขห้า นางยังไม่เคยได้กลิ่นอาหารอะไรที่หอมเย้ายวนใจขนาดนี้มาก่อน! "นังสะดุ้งตัวดีมันแอบทำอะไรกินกันแน่!" นางจางผุดลุกขึ้นจากเตียงนอน คว้าเสื้อคลุมมาสวมอย่างลวกๆ ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและโกรธเกรี้ยว นางก้าวฉับๆ ออกมาจากห้องด้วยหมายจะพังประตูเข้าไปตรวจค้นและยึดของกินทั้งหมดมาเป็นของตนเองให้จงได้ ตัดกลับมาที่ห้องครัวของจางเหว่ย หมั่นโถวไส้ครีมสูตรพิเศษส่งเสียงเดือดปุดๆ ในซึ้งไม้ไผ่ หว่านเอ๋อแย้มยิ้มรอคอยเวลาเปิดฝาอย่างใจจดใจจ่อ ขณะที่จางเหว่ยขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกวาดมองไปที่ประตูหน้าบ้านด้วยสัญชาตญาณนักรบ—ฝีเท้าเร่งรีบและเสียงก้นครัวกระทบกันด้วยความโมโหกำลังใกล้เข้ามาทุกที นิ้วเรียวสวยของหว่านเอ๋อยื่นไปจับที่ฝาซึ้งไม้ไผ่ พร้อมกับที่เสียงทุบประตูดังโครมใหญ่จากด้านนอก! "เปิดประตูเดี๋ยวนี้ หลินหว่านเอ๋อ! แกแอบซ่อนของดีอะไรไว้ในบ้าน ปีกกล้าขาแข็งนักนะ ถึงกล้ากินของอร่อยโดยไม่บอกแม่ผู้ให้กำเนิดสามี!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีแผดลั่นทำลายความเงียบยามเช้า จางเหว่ยหันมาสบตาภรรยา ร่างสูงก้าวไปขวางหน้าประตูเตรียมรับมือ แต่หว่านเอ๋อกลับยกมือขึ้นห้ามด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก หญิงสาวเปิดฝาซึ้งไม้ไผ่ออกอย่างช้าๆ ไอความร้อนสีขาวโพลนพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่คนที่กำลังทุบประตูด้านนอกยังต้องชะงักสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ และในวินาทีที่หมั่นโถวไส้ครีมร้อนๆ ลูกแรกถูกหยิบขึ้นมาวางบนจานกระเบื้อง... ประตูไม้หน้าบ้านก็ถูกถีบผางจนเปิดอ้าซ่า พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกที่ไม่ได้รับเชิญซึ่งถือวิสาสะพุ่งเข้ามาในครัวด้วยสายตาดั่งซาตานทวงหนี้! *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาลิ้มรสความหอมหวานและร่วมเอาใจช่วยหว่านเอ๋อกับสามีสายคลั่งรักในตอนนี้นะคะ!