วิกฤติน้ำท่วมในหมู่บ้าน

"ถ้าเจ้ายังไม่เลิกทำตัวเป็นปลิงเกาะกินลูกสะใภ้ข้าอีกแม้แต่วินาทีเดียว ระวังเถอะ... น้ำป่าที่กำลังหลากลงมาจากภูเขาอาจจะพัดพาความหน้าไม่อายของเจ้าลงไปด้วย!" หลินหว่านเอ๋อกระแทกถังน้ำลงบนพื้นดินโคลนตม เสียงดังสนั่นเรียกความสนใจจากชาวบ้านที่กำลังวุ่นวายกับการขนข้าวของหนีน้ำ เสียงตะคอกของแม่สามีตระกูลจางที่กำลังโวยวายจะเอาข้าวสารจากบ้านเธอเงียบลงทันที หว่านเอ๋อไม่สนใบหน้าบิดเบี้ยวของอีกฝ่าย เธอหันไปสบตากับจางเหว่ยที่กำลังแบกกระสอบทรายข้ามลำธารที่บัดนี้กลายเป็นกระแสน้ำเชี่ยวด้วยสายตาเด็ดขาด "เหว่ยเกอ! หยุดก่อนค่ะ! อย่าเพิ่งซ่อมคันดินตรงนั้น น้ำแรงเกินไป คุณจะถูกพัดหายไปนะ!" จางเหว่ยหยุดชะงัก กล้ามเนื้อแขนที่ปูดโปนจากการออกแรงสั่นสะเทือน เขาหันมามองภรรยาด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะพยักหน้ายอมถอยร่นขึ้นมาบนที่สูง หมู่บ้านในยามนี้ตกอยู่ในสภาวะวิกฤต ฝนที่ตกหนักติดต่อกันสามวันสามคืนทำให้น้ำในแม่น้ำเริ่มเอ่อล้นเข้าท่วมบ้านเรือน ชาวบ้านต่างขวัญเสีย ข้าวของที่เก็บเกี่ยวไม่ทันลอยไปกับกระแสน้ำ ความหิวโหยเริ่มคืบคลานเข้ามาพร้อมกับความหนาวเย็น หว่านเอ๋อสูดลมหายใจเข้าลึก ความรู้สึกถึงนัยน์ตาปริศนาที่เธอเห็นเมื่อวานยังคงตามหลอกหลอน แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งหวาดระแวง เธอต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเหลือผู้คนและปกป้องชีวิตที่เธอสร้างขึ้นมาใหม่ในโลกใบนี้ "ทุกคนฟังทางนี้ค่ะ!" หว่านเอ๋อตะโกนก้องเสียงใสแต่ทรงพลัง "ใครที่ยังไม่มีที่พักหรือยังไม่ได้กินอะไร ให้มารวมตัวกันที่โถงเก็บของของบ้านฉันนะคะ! เรามีเสบียงเพียงพอสำหรับทุกคน!" เสียงฮือฮาดังขึ้น หลายคนลังเลโดยเฉพาะแม่สามีที่แค่นหัวเราะ "เสบียง? เจ้ามีแค่ข้าวสารก้นถัง จะเอามาแบ่งคนทั้งหมู่บ้านรึ? อย่ามาทำเป็นอวดดีไปหน่อยเลย!" หว่านเอ๋อไม่ตอบโต้ เธอเพียงแค่เดินตรงไปยังมุมมืดข้างยุ้งฉางที่ลับตาคน มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมหยิบกุญแจมิติออกมาสัมผัสเบาๆ ในมิติห้างสรรพสินค้าของเธอ เธอมีทั้งแป้งสาลีคุณภาพสูง เครื่องปรุงรส และถังบรรจุซุปกึ่งสำเร็จรูปจำนวนมหาศาลที่เตรียมไว้สำหรับงานเทศกาลเบเกอรี่ เมื่อลับตาคน เธอสั่งการมิติในใจทันที *'เปิดระบบส่งออกอัตโนมัติ! นำซุปผักรวมใส่เนื้อสับและขนมปังโฮลวีตแผ่นออกมาสี่สิบชุด... อ้อ! แล้วก็ชาขิงร้อนๆ ด้วย!'* ไม่กี่อึดใจ กลิ่นหอมอบอวลของซุปกระดูกหมูเคี่ยวเข้มข้นผสมเครื่องเทศและกลิ่นขนมปังอบใหม่ก็โชยฟุ้งไปทั่วบริเวณท่ามกลางกลิ่นโคลนและฝน มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลจนชาวบ้านที่กำลังหมดแรงถึงกับหยุดชะงัก จางเหว่ยเดินเข้ามาใกล้ภรรยา เขาเห็นกองเสบียงที่โผล่ออกมาอย่างกะทันหันราวกับมีเวทมนตร์ แต่เขากลับไม่ถามสักคำ เขาเพียงแค่หยิบผ้าห่มหนาจากตะกร้าที่หว่านเอ๋อส่งให้แล้วนำไปห่มให้เด็กๆ ที่กำลังสั่นสะท้าน "หว่านเอ๋อ... เธอเอาของพวกนี้มาจากไหน?" จางเหว่ยกระซิบถามพลางดึงเธอเข้ามาใกล้เพื่อบังลม "ความลับของภรรยาคุณไงคะ" เธอฉีกยิ้มหวาน แม้ใบหน้าจะมีคราบโคลนเปื้อนอยู่บ้าง แต่แววตาของเธอกลับสว่างไสว "รีบแจกจ่ายเถอะค่ะ ถ้าไม่รีบกิน ร่างกายทุกคนจะรับไม่ไหว" ตลอดทั้งคืน หว่านเอ๋อทำงานหนักร่วมกับจางเหว่ย ทั้งการปรุงอาหารด้วยเตาฟืนขนาดใหญ่และการแจกจ่ายผ้าห่ม ชาวบ้านที่เคยรังเกียจหรือหมั่นไส้เธอต่างพากันก้มหัวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ แม้แต่แม่สามีที่เคยปั้นปึ่งก็ยังยอมเงียบปากไปเมื่อได้รับซุปอุ่นๆ ไปจิบแก้หนาว แต่ทว่า ในขณะที่บรรยากาศดูเหมือนจะคลี่คลายไปในทางที่ดี สายตาของหว่านเอ๋อก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ที่ขอบรั้วบ้าน ร่างนั้นใส่เสื้อกันฝนสีดำสนิท ท่ามกลางพายุฝน ร่างนั้นนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น และเมื่อสายฟ้าฟาดลงมา เผยให้เห็นใบหน้าของผู้มาเยือน หว่านเอ๋อก็ถึงกับใจหายวาบ มือของเธอสั่นเทาจนช้อนในมือร่วงหล่นลงพื้น คนคนนั้น... ไม่ใช่คนในหมู่บ้านนี้แน่นอน เขาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด สายตาคมปลาบจับจ้องมาที่เธอเพียงคนเดียว ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นเยียบ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่เธอจำได้ดีว่ามันเคยเกิดขึ้นในชาติภพก่อน... ชาติภพที่เธอเสียชีวิตจากการถูกหักหลัง! "ในที่สุด... ก็หาเจอเสียทีนะ 'เชฟ' ของฉัน" เสียงแหบพร่าดั่งปีศาจดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝน จางเหว่ยที่รับรู้ถึงความผิดปกติรีบก้าวเข้ามาขวางหน้าภรรยาไว้ทันที "แกเป็นใคร!" จางเหว่ยตะคอกพร้อมท่าทางเตรียมปะทะ แต่ชายแปลกหน้ากลับหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชี้มาที่หว่านเอ๋อ "ถามภรรยาที่รักของนายดูสิ ว่าทำไมอาหารของเธอถึงอร่อยเกินกว่าคนในยุคนี้จะทำได้... และทำไม... วิญญาณของเธอถึงย้ายร่างมาอยู่ในที่ที่ควรจะเป็นของฉัน!" ความเงียบเข้าปกคลุมท่ามกลางพายุ จางเหว่ยหันกลับมามองหว่านเอ๋อด้วยความสับสนและตกใจสุดขีด ในขณะที่หว่านเอ๋อได้แต่ยืนนิ่งราวกับโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้เบเกอรี่มิติต่างโลกเสมอมานะคะ!